حِرَاسَةُ التَّوحِيدِ

การปกป้องอำนาจของเอกภาพ

لِسَمَاحَةِ الشَّيْخِ العَلَّامَةِ

عَبْدِ العَزِيزِ بْنِ عَبْدِ اللهِ بْنِ بَازٍ

رَحِمَهُ اللهُ

เรียบเรียงโดย ชัยค์

อับดุลอะซีซ บิน อับดุลลอฮ บิน บาซ

بِسْمِ اللهِ الرَّحمَنِ الرَّحِيمِ

สารฉบับที่ : 1

อะกีดะฮ์ที่ถูกต้องและสิ่งที่ตรงกันข้ามกับมัน

เรียบเรียงโดย ชัยค์

อับดุลอะซีซ บิน อับดุลลอฮ บิน บาซ

มวลการสรรเสริญสมบูรณ์ยิ่งเป็นสิทธิ์ของอัลลอฮฺเพียงพระองค์เดียว ขอพรอันประเสริฐและความศานติจงมีแด่มุหัมมัด ผู้ซึ่งไม่มีศาสนทูตใดหลังจากท่าน และแด่ประชาชาติ ตลอดจนบรรดาเศาะฮาบะฮ์ของท่าน

อนึ่ง: เนื่องจากอะกีดะฮฺ (หลักศรัทธา) ที่ถูกต้องคือรากฐานของศาสนาอิสลาม และเป็นมูลฐานของมิลละฮฺ ฉันจึงเห็นว่าเป็นเรื่องสำคัญที่จะกล่าวถึงประเด็นนี้ และทำการเขียนและประพันธ์เพื่ออธิบายและชี้แจงให้กระจ่าง

และเป็นที่ทราบด้วยหลักฐานตามศาสนบัญญัติจากอัลกุรอานและซุนนะฮ์ว่า: แท้จริงการงานและคำพูดทั้งหลายนั้นจะถูกต้องและถูกตอบรับก็เมื่อมันออกมาจากการศรัทธาที่ถูกต้อง ส่วนหากการศรัทธานั้นไม่ถูกต้องแล้ว บรรดาการงานและคำพูดที่สืบเนื่องออกมาจากมันย่อมเป็นโมฆะ ดังที่อัลลอฮฺ ตรัสว่า:

﴿...وَمَن يَكۡفُرۡ بِٱلۡإِيمَٰنِ فَقَدۡ حَبِطَ عَمَلُهُۥ وَهُوَ فِي ٱلۡأٓخِرَةِ مِنَ ٱلۡخَٰسِرِينَ﴾

"และผู้ใดปฏิเสธการศรัทธา แน่นอนงานของเขาก็ไร้ผล ขณะเดียวกันในวันปรโลกพวกเขาจะอยู่ในหมู่ผู้ที่ขาดทุน" (อัล-มาอิดะฮ์ : 5)

และอัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสอีกว่า:

﴿وَلَقَدۡ أُوحِيَ إِلَيۡكَ وَإِلَى ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِكَ لَئِنۡ أَشۡرَكۡتَ لَيَحۡبَطَنَّ عَمَلُكَ وَلَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلۡخَٰسِرِينَ 65﴾

"และโดยแน่นอน ได้มีวะฮียฺมายังเจ้า (มุฮัมมัด) และมายังบรรดานบีก่อนหน้าเจ้า หากเจ้าตั้งภาคี (กับอัลลอฮฺ) แน่นอนการงานของเจ้าก็จะไร้ผล และแน่นอนเจ้าจะอยู่ในหมู่ผู้ขาดทุน" [อัซซุมัร : 65]

และอายะฮฺในความหมายนี้มีอยู่มากมาย ทั้งคัมภีร์อันชัดแจ้งของอัลลอฮ์ และซุนนะฮ์ของเราะซูลผู้ซื่อสัตย์ของพระองค์ (ขอพรและสันติอันประเสริฐยิ่งจากพระผู้อภิบาลของท่านจงประสบแด่ท่าน) ได้ชี้ชัดว่า แท้จริงหลักการเชื่อมั่นที่ถูกต้องในศาสนาอิสลามสรุปได้ใน 6 ประการ ได้แก่: การศรัทธาต่ออัลลอฮ์ ตะอาลา ต่อบรรดามะลาอิกะฮ์ของพระองค์ ต่อบรรดาคัมภีร์ของพระองค์ ต่อบรรดาเราะซูลของพระองค์ ต่อวันปรโลก และต่อกฎสภาวะทั้งดีและชั่วของพระองค์ ดังนั้น ทั้งหกประการนี้: มันเป็นหลักมูลฐานของความเชื่อที่ถูกต้อง ซึ่งได้มีการประทานไว้ในคัมภีร์ของอัลลอฮฺผู้ทรงเดชานุภาพ และอัลลอฮฺได้ทรงส่งท่านศาสดา (เราะสูล) มุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม มาพร้อมกับหลักการเหล่านี้

และมีหลักฐานมากมายรองรับหลักการทั้งหกประการนี้ ทั้งในอัลกุรอานและซุนนะฮ์ที่เศาะฮีหฺ และส่วนหนึ่งจากหลักฐานเหล่านั้น โดยเป็นตัวอย่าง มีดังนี้:

หนึ่ง: หลักฐานจากคัมภีร์อัลกุรอาน; ส่วนหนึ่งจากหลักฐานเหล่านั้น คือ คำตรัสของอัลลอฮ์ ตะอาลา ที่ว่า:

﴿لَّيۡسَ ٱلۡبِرَّ أَن تُوَلُّواْ وُجُوهَكُمۡ قِبَلَ ٱلۡمَشۡرِقِ وَٱلۡمَغۡرِبِ وَلَٰكِنَّ ٱلۡبِرَّ مَنۡ ءَامَنَ بِٱللَّهِ وَٱلۡيَوۡمِ ٱلۡأٓخِرِ وَٱلۡمَلَٰٓئِكَةِ وَٱلۡكِتَٰبِ وَٱلنَّبِيِّـۧنَ...﴾

"หาใช่คุณธรรมไม่ การที่พวกเจ้าผินหน้าของพวกเจ้าไปทางทิศตะวันออกและทิศตะวันตก แต่ทว่าคุณธรรมนั้นคือผู้ที่ศรัทธาต่ออัลลอฮฺ และวันปรโลก และศรัทธาต่อมลาอิกะฮฺ ต่อบรรดาคัมภีร์ และนะบีทั้งหลาย..." (อัล-บะเกาะเราะฮ์ : 177)

และพระดำรัสของอัลลอฮ์ ตะอาลา ว่า:

﴿ءَامَنَ ٱلرَّسُولُ بِمَآ أُنزِلَ إِلَيۡهِ مِن رَّبِّهِۦ وَٱلۡمُؤۡمِنُونَۚ كُلٌّ ءَامَنَ بِٱللَّهِ وَمَلَٰٓئِكَتِهِۦ وَكُتُبِهِۦ وَرُسُلِهِۦ لَا نُفَرِّقُ بَيۡنَ أَحَدٖ مِّن رُّسُلِهِ...﴾

"เราะซูลนั้น (นะบีมุฮัมมัด) ได้ศรัทธาต่อสิ่งที่ได้ถูกประทานลงมาแก่เขา จากพระผู้อภิบาลของเขา และมุมินทั้งหลายก็ศรัทธาด้วย ทุกคนศรัทธาต่ออัลลอฮฺ และมลาอิกะฮ์ของพระองค์ และบรรดาคัมภีร์ของพระองค์ และบรรดารอซูลของพระองค์ (พวกเขากล่าวว่า) เราจะไม่แยกระหว่างท่านหนึ่งท่านใดจากบรรดารอซูลของพระองค์..." (อัล-บะเกาะเราะฮ์ : 285),

และอัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงตรัสว่า:

﴿يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ ءَامِنُواْ بِٱللَّهِ وَرَسُولِهِۦ وَٱلۡكِتَٰبِ ٱلَّذِي نَزَّلَ عَلَىٰ رَسُولِهِۦ وَٱلۡكِتَٰبِ ٱلَّذِيٓ أَنزَلَ مِن قَبۡلُۚ وَمَن يَكۡفُرۡ بِٱللَّهِ وَمَلَٰٓئِكَتِهِۦ وَكُتُبِهِۦ وَرُسُلِهِۦ وَٱلۡيَوۡمِ ٱلۡأٓخِرِ فَقَدۡ ضَلَّ ضَلَٰلَۢا بَعِيدًا 136﴾

"โอ้ผู้ศรัทธาทั้งหลาย จงศรัทธาต่ออัลลอฮฺและเราะซูลของพระองค์เถิด และคัมภีร์ที่พระองค์ได้ทรงประทานลงมาแก่รอซูลของพระองค์ และคัมภีร์ที่พระองค์ได้ทรงประทานลงมาก่อนนั้น และผู้ใดปฏิเสธศรัทธาต่ออัลลอฮฺ และมลาอิกะฮฺของพระองค์ และบรรดาคัมภีร์ของพระองค์และบรรดารอซูลของพระองค์ และวันปรโลกแล้วไซร้ แน่นอนเขาก็ได้หลงทางไปแล้วอย่างไกล" (อัน-นิสาอ์ : 136)

และอัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงตรัสว่า:

﴿أَلَمۡ تَعۡلَمۡ أَنَّ ٱللَّهَ يَعۡلَمُ مَا فِي ٱلسَّمَآءِ وَٱلۡأَرۡضِۚ إِنَّ ذَٰلِكَ فِي كِتَٰبٍۚ إِنَّ ذَٰلِكَ عَلَى ٱللَّهِ يَسِيرٞ 70﴾

"เจ้ามิรู้ดอกหรือว่า แท้จริงอัลลอฮฺนั้นทรงรอบรู้สิ่งที่อยู่ในชั้นฟ้าและแผ่นดิน แท้จริงสิ่งนั้นอยู่ในบันทึกแล้ว แท้จริงในการนั้นเป็นการง่ายดายสำหรับอัลลอฮฺ" [ซูเราะฮ์ อัลฮัจญ์ : 70]

สอง: หลักฐานจากซุนนะฮ์: ได้แก่ หะดีษที่เศาะฮีหฺและเป็นที่รู้จัก ซึ่งอิม่ามมุสลิมได้บันทึกไว้ในศอเฮียะฮฺของท่าน จากหะดีษของอมีรุลมุอ์มินีน อุมัร อิบนุค็อฏฏอบ เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ ว่า มลาอิกะฮ์ญิบรออีล อะลัยฮิสสลาม ได้ถามท่านนบี ﷺ เกี่ยวกับการศรัทธา ท่านจึงตอบว่า:

«الإِيمَانُ أَنْ تُؤْمِنَ بِاللَّهِ، وَمَلَائِكَتِهِ، وَكُتُبِهِ، وَرُسُلِهِ، وَاليَوْمِ الآخِرِ، وَتُؤْمِنَ بِالقَدَرِ خَيْرِهِ وَشَرِّهِ».

“การศรัทธา คือการที่ท่านศรัทธาต่ออัลลอฮ์ ต่อบรรดามะลาอิกะฮ์ของพระองค์ ต่อบรรดาคัมภีร์ของพระองค์ ต่อบรรดาเราะสูลของพระองค์ ต่อวันปรโลก และท่านศรัทธาต่อการกฎสภาวะการณ์ของพระองค์ทั้งดีและชั่ว”¹. หะดีษ, บันทึกโดยอัล-บุคอรีย์และมุสลิม โดยมีความแตกต่างเล็กน้อย จากหะดีษของอบูฮุรอยเราะฮฺ เราะฎิยัลลอฮุอันฮู

และสิ่งที่แตกแขนงออกจากรากฐานของการศรัทธาทั้งหกประการนี้ ได้แก่: ทุกสิ่งที่มุสลิมจำเป็นต้องยึดถือในด้านความเชื่อและศรัทธาต่อมัน ในเรื่องที่เกี่ยวกับอัลลอฮ์ ตะอาลา ในเรื่องวันอาคิเราะฮ์ และเรื่องอื่นๆ ในบรรดาสิ่งเร้นลับ ตามที่อัลลอฮ์ ตะอาลา และเราะซูลของพระองค์ ﷺ ได้แจ้งข่าวไว้

รายละเอียดของหลักการทั้งหกประการนี้ มีดังต่อไปนี้

หลักข้อที่หนึ่ง: ศรัทธาต่ออัลลอฮ์

ซึ่งประกอบด้วยหลายประการ ส่วนหนึ่งมีดังต่อไปนี้: การศรัทธาว่าแท้จริงพระองค์คือพระเจ้าที่แท้จริง ผู้ที่คู่ควรแก่การเคารพสักการะเพียงผู้เดียวโดยไม่มีสิ่งอื่นเป็นภาคี เนื่องจากพระองค์คือผู้ทรงสร้างปวงบ่าว ผู้ทรงประทานความโปรดปรานแก่พวกเขา ผู้ประทานปัจจัยยังชีพแก่พวกเขา ผู้ทรงรอบรู้สิ่งที่พวกเขาปกปิดและสิ่งที่พวกเขาเปิดเผย และผู้ทรงเดชานุภาพในการประทานรางวัลแก่ผู้เชื่อฟังของพวกเขา และลงโทษผู้ฝ่าฝืนของพวกเขา

และอัลลอฮ์ได้ทรงสร้างญินและมนุษย์ขึ้นมาเพื่อการทำอิบาดะฮ์นี้ และทรงสั่งใช้พวกเขาให้ปฏิบัติอิบาดะฮ์ดังกล่าว ดังที่อัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงตรัสว่า:

﴿وَمَا خَلَقۡتُ ٱلۡجِنَّ وَٱلۡإِنسَ إِلَّا لِيَعۡبُدُونِ 56 مَآ أُرِيدُ مِنۡهُم مِّن رِّزۡقٖ وَمَآ أُرِيدُ أَن يُطۡعِمُونِ 57 إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلرَّزَّاقُ ذُو ٱلۡقُوَّةِ ٱلۡمَتِينُ 58﴾

"และข้ามิได้สร้างญิน และมนุษย์เพื่ออื่นใด เว้นแต่เพื่อเคารพภักดีต่อข้า"

"ข้าไม่ต้องการปัจจัยยังชีพจากพวกเขา และข้าก็ไม่ต้องการให้พวกเขาให้อาหารแก่ข้า " 57

"แท้จริงอัลลอฮฺ คือผู้ประทานปัจจัยยังชีพอันมากหลาย ผู้ทรงพลัง ผู้ทรงมั่นคง" 58" [ซูเราะฮ์ อัซ-ซาริยาต: 56-58]

และอัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสอีกว่า:

﴿يَٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ ٱعۡبُدُواْ رَبَّكُمُ ٱلَّذِي خَلَقَكُمۡ وَٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِكُمۡ لَعَلَّكُمۡ تَتَّقُونَ 21 ٱلَّذِي جَعَلَ لَكُمُ ٱلۡأَرۡضَ فِرَٰشٗا وَٱلسَّمَآءَ بِنَآءٗ وَأَنزَلَ مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءٗ فَأَخۡرَجَ بِهِۦ مِنَ ٱلثَّمَرَٰتِ رِزۡقٗا لَّكُمۡۖ فَلَا تَجۡعَلُواْ لِلَّهِ أَندَادٗا وَأَنتُمۡ تَعۡلَمُونَ 22﴾

"มนุษย์เอ๋ย! จงเคารพอิบาดะฮฺ พระผู้อภิบาลของพวกเจ้าที่ทรงบังเกิดพวกเจ้า และบรรดาผู้ที่มาก่อนพวกเจ้าเถิด เพื่อว่าพวกเจ้าจะยำเกรง"

"คือผู้ทรงให้แผ่นดินเป็นที่นอน และฟ้าเป็นอาคารแก่พวกเจ้า และทรงให้น้ำหลั่งลงมาจากฟากฟ้า แล้วได้ทรงให้บรรดาผลไม้ออกมา เนื่องด้วยน้ำนั้น ทั้งนี้เพื่อเป็นปัจจัยยังชีพแก่พวกเจ้า ดังนั้นพวกเจ้าจงอย่าให้มีผู้เท่าเทียมใด ๆ ขึ้น สำหรับอัลลอฮฺ โดยที่พวกเจ้าก็รู้กันอยู่" (ซูเราะฮ์ อัล-บะเกาะเราะฮ์ : 21-22)

และแน่นอน อัลลอฮ์ได้ส่งบรรดาศาสนทูต และทรงประทานบรรดาคัมภีร์ลงมา: เพื่อชี้แจงสัจธรรมนี้ และเรียกร้องไปสู่การยึดมั่นในสัจธรรมนี้ และเตือนให้ระวังสิ่งที่เป็นปฏิปักษ์ต่อสัจธรรมนี้ ดังที่อัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงตรัสว่า :

﴿وَلَقَدۡ بَعَثۡنَا فِي كُلِّ أُمَّةٖ رَّسُولًا أَنِ ٱعۡبُدُواْ ٱللَّهَ وَٱجۡتَنِبُواْ ٱلطَّٰغُوتَ...﴾

"และโดยแน่นอน เราได้ส่งร่อซูลมาในทุกประชาชาติ (โดยบัญชาว่า) พวกท่านจงเคารพภักดีอัลลอฮฺ และจงหลีกหนีให้ห่างจากพวกเจว็ด..." [อัน-นะห์ลฺ : 36]

และอัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสอีกว่า:

﴿وَمَآ أَرۡسَلۡنَا مِن قَبۡلِكَ مِن رَّسُولٍ إِلَّا نُوحِيٓ إِلَيۡهِ أَنَّهُۥ لَآ إِلَٰهَ إِلَّآ أَنَا۠ فَٱعۡبُدُونِ25﴾

"และเรามิได้ส่งรอซูลคนใดก่อนหน้าเจ้านอกจากเราได้วะฮียฺแก่เขาว่า แท้จริงไม่มีพระเจ้าอื่นใดที่เที่ยงแท้ นอกจากข้า ดังนั้นพวกเจ้าจงเคารพภักดีต่อข้า" [ซูเราะฮ์ อัล-อันบิยาอ์: 25].

และอัลลอฮ์ อัซซะวะญัล ตรัสว่า:

﴿الر كِتَابٌ أُحْكِمَتْ آيَاتُهُ ثُمَّ فُصِّلَتْ مِنْ لَدُنْ حَكِيمٍ خَبِيرٍ1 أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ إِنَّنِي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ وَبَشِيرٌ2﴾

"อะลีฟ ลาม รอฺ คัมภีร์ที่โองการทั้งหลายของมันถูกทำให้รัดกุมมีระเบียบ แล้วถูกจำแนกเรื่องต่างๆ อย่างชัดแจ้ง จากพระผู้ทรงปรีชาญาณ ผู้ทรงรอบรู้เชี่ยวชาญ"

"เพื่อพวกท่านจะได้ไม่เคารพภักดีผู้ใดนอกจากอัลลอฮฺ แท้จริงฉันได้รับการแต่งตั้งจากพระองค์มายังพวกท่าน เพื่อเป็นผู้ตักเตือนและผู้แจ้งข่าวดี" (ซูเราะฮ์ ฮูด : 1-2)

และความจริงของอิบาดะฮ์นี้ คือ การทำอิบาดะฮ์ต่ออัลลอฮ์ ผู้ทรงมหาบริสุทธิ์และทรงสูงส่ง เพียงพระองค์เดียว ในทุกสิ่งที่บ่าวใช้ประกอบอิบาดะฮ์ ไม่ว่าจะเป็นการขอวิงวอน การยำเกรง การหวัง การละหมาด การถือศีลอด การเชือด การบนบาน และประเภทอื่น ๆ ของการประกอบอิบาดะฮ์ โดยกระทำด้วยความยอมจำนนต่อพระองค์ แสวงหารางวัลตอบแทนของพระองค์ เกรงกลัวการลงโทษของพระองค์ พร้อมด้วยความรักอันสมบูรณ์ต่อพระองค์ และความถ่อมตนต่อความยิ่งใหญ่ของพระองค์.

และผู้ใดที่ใคร่ครวญในคัมภีร์อัลกุรอานอันทรงเกียรติ เขาย่อมพบว่า ส่วนใหญ่ของมันถูกประทานลงมาในหลักการอันยิ่งใหญ่นี้ ดังเช่นพระดำรัสของพระองค์ อัลลอฮ์ ตะอาลา ที่ว่า :

﴿إِنَّآ أَنزَلۡنَآ إِلَيۡكَ ٱلۡكِتَٰبَ بِٱلۡحَقِّ فَٱعۡبُدِ ٱللَّهَ مُخۡلِصٗا لَّهُ ٱلدِّينَ فَاعْبُدِ اللَّهَ مُخْلِصًا لَهُ الدِّينَ 2 أَلَا لِلَّهِ الدِّينُ الْخَالِصُ وَٱلَّذِينَ ٱتَّخَذُواْ مِن دُونِهِۦٓ أَوۡلِيَآءَ مَا نَعۡبُدُهُمۡ إِلَّا لِيُقَرِّبُونَآ إِلَى ٱللَّهِ زُلۡفَىٰٓ إِنَّ ٱللَّهَ يَحۡكُمُ بَيۡنَهُمۡ فِي مَا هُمۡ فِيهِ يَخۡتَلِفُونَۗ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يَهۡدِي مَنۡ هُوَ كَٰذِبٞ كَفَّارٞ3﴾

"แท้จริงเราได้ประทานคัมภีร์มายังเจ้าด้วยสัจธรรม ดังนั้นเจ้าจงเคารพภักดีต่ออัลลอฮฺ โดยเป็นผู้มีความบริสุทธิ์ใจในศาสนาต่อพระองค์ ดังนั้นเจ้าจงเคารพภักดีต่ออัลลอฮฺ โดยเป็นผู้มีความบริสุทธิ์ใจในศาสนาต่อพระองค์ (2)

"พึงทราบเถิด การอิบาดะฮฺโดยบริสุทธิ์ใจนั้นเป็นของอัลลอฮฺองค์เดียว ส่วนบรรดาผู้ที่ยึดถือเอาบรรดาผู้คุ้มครองอื่นจากอัลลอฮฺ โดยกล่าวว่าเรามิได้เคารพภักดีพวกเขา เว้นแต่เพื่อทำให้เราเข้าใกล้ชิดต่ออัลลอฮฺ แท้จริงอัลลอฮฺ จะทรงตัดสินระหว่างพวกเขาในสิ่งที่พวกเขาขัดแย้งกันในเรื่องนั้น แท้จริงอัลลอฮฺจะไม่ทรงชี้นำทางแก่ผู้กล่าวเท็จ ผู้ไม่สำนึกบุญคุณ"(3) [ซูเราะฮ์ อัซซุมัร : 2-3]

และอัลลอฮ์ ผู้ทรงบริสุทธิ์ผู้ทรงสูงส่งยิ่ง ทรงตรัสว่า:

﴿وَقَضَىٰ رَبُّكَ أَلَّا تَعۡبُدُوٓاْ إِلَّآ إِيَّاهُ...﴾

"และพระผู้อภิบาลของเจ้าทรงบัญชาว่า พวกเจ้าอย่าเคารพภักดีผู้ใดนอกจากพระองค์เท่านั้น..." (ซูเราะฮ์ อัล-อิสรออ์ : 23)

และอัลลอฮฺ อัซซะวะญัลลา ได้ตรัสว่า:

﴿فَٱدۡعُواْ ٱللَّهَ مُخۡلِصِينَ لَهُ ٱلدِّينَ وَلَوۡ كَرِهَ ٱلۡكَٰفِرُونَ14﴾

"ดังนั้นจงวิงวอนขอต่ออัลลอฮฺ โดยเป็นผู้มีความบริสุทธิ์ใจในศาสนาต่อพระองค์ แม้ว่าพวกปฏิเสธศรัทธาจะเกลียดชังก็ตาม"

(ซูเราะฮ์ ฆอฟิร : 14)

และเช่นนี้เอง ผู้ที่พินิจพิจารณาในซุนนะฮ์นบีจะพบว่ามีความเอาใจใส่ต่อหลักการอันยิ่งใหญ่ข้อนี้ด้วย และในบรรดาสิ่งนั้นคือ : มีรายงานไว้ในเศาะฮีหฺทั้งสอง จากท่านมุอาซ เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ ว่า ท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ กล่าวว่า :

«حَقُّ اللهِ عَلَى العِبَادِ أَن يَعْبُدُوهُ وَلَا يُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا».

"สิทธิของอัลลอฮ์ที่มีเหนือปวงบ่าว คือการอิบาดะฮ์ต่อพระองค์และไม่ตั้งภาคีต่อพระองค์"².

และสิ่งที่รวมอยู่ในการศรัทธาต่ออัลลอฮ์ด้วย คือ: การศรัทธาต่อทุกสิ่งที่พระองค์ทรงทำให้เป็นวาญิบแก่ปวงบ่าวของพระองค์ และทรงกำหนดเป็นข้อบังคับเหนือพวกเขา อันได้แก่รุก่นอิสลามทั้งห้าประการที่เป็นภาคปฏิบัติภายนอก

คือ การปฏิญาณตนว่า ไม่มีพระเจ้าที่ถูกเคารพภักดีโดยแท้จริงนอกจากอัลลอฮ์เท่านั้น และมุหัมมัดเป็นศาสนทูตของอัลลอฮ์ การดำรงไว้ซึ่งการละหมาด การจ่ายซะกาต การถือศีลอดในเดือนรอมฎอน และการประกอบพิธีหัจญ์ ณ บัยตุ้ลลอฮฺ สำหรับผู้ที่มีความสามารถ และบรรดาฟัรฎูอื่น ๆ ที่ศาสนาได้บัญญัติไว้

และเสาหลักที่สำคัญที่สุดและยิ่งใหญ่ที่สุด คือ การปฏิญาณว่าไม่มีพระเจ้าอื่นใดที่ถูกเคารพภัคดีอย่างแท้จริงนอกจากอัลลอฮ์เท่านั้น และมุหัมมัดคือศาสนทูตของพระองค์ และคำปฏิญาณนี้จำเป็นต้อง: บริสุทธิ์ใจในการอิบาดะฮ์ (การเคารพสักการะตามศาสนบัญญัติ) แด่อัลลอฮ์เพียงพระองค์เดียว และละทิ้งการอิบาดะฮ์ต่อสิ่งอื่นที่ไม่ใช่พระองค์ และนี่คือความหมายของคำว่า: لا إله إلا الله ดังนั้นความหมายของมัน—ดังที่บรรดานักวิชาการกล่าวไว้ (ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาพวกเขา)—คือ: ไม่มีผู้ใดที่ควรแก่การอิบาดะฮ์ (การเคารพสักการะตามศาสนบัญญัติ) อย่างแท้จริง เว้นแต่อัลลอฮ์เท่านั้น และด้วยเหตุดังกล่าว ทุกสิ่งที่ถูกเคารพสักการะนอกเหนือจากอัลลอฮ์ ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ มะลาอิกะฮ์ ญิน หรือสิ่งอื่นใด ล้วนเป็นสิ่งที่ถูกเคารพสักการะโดยไม่เป็นสัจธรรม ส่วนผู้ที่ควรแก่การเคารพสักการะอย่างแท้จริงคือ อัลลอฮ์เพียงพระองค์เดียว ไม่มีภาคีใดแก่พระองค์ ดังที่พระองค์ ตะอาลา ตรัสไว้ว่า:

﴿ذَٰلِكَ بِأَنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلۡحَقُّ وَأَنَّ مَا يَدۡعُونَ مِن دُونِهِۦ هُوَ ٱلۡبَٰطِلُ...﴾

"เช่นนั้นแหละ เพราะว่าอัลลอฮฺ คือผู้ทรงสัจจะ และแท้จริงสิ่งที่พวกเขาวิงวอนขออื่นจากพระองค์นั้นมันเป็นเท็จ..." (อัล-ฮัจญ์: 62)

และได้มีการชี้แจงมาก่อนแล้วว่า อัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงสร้างสองจำพวก คือ ญินและมนุษย์ เพื่อหลักการอันสำคัญยิ่งนี้ และทรงสั่งใช้พวกเขาให้ยึดมั่นในหลักนี้ ทรงส่งบรรดาศาสนทูตด้วยหลักนี้ และทรงประทานคัมภีร์ลงมาด้วยหลักนี้ ดังนั้น บ่าวจึงจำเป็นต้องพินิจพิจารณาเรื่องนี้อย่างดี และใคร่ครวญอย่างมาก เพื่อให้ประจักษ์แก่เขาถึงสภาพที่มุสลิมส่วนมากได้ตกอยู่ในความไม่รู้ยิ่งใหญ่เกี่ยวกับหลักการนี้ จนถึงขั้นที่พวกเขาเคารพบูชาผู้อื่นร่วมกับอัลลอฮ์ และได้หันเหสิทธิอันบริสุทธิ์เฉพาะของพระองค์ไปให้แก่ผู้อื่นจากพระองค์ และความช่วยเหลือย่อมมาจากอัลลอฮ์เท่านั้น

และส่วนหนึ่งจากการศรัทธาต่ออัลลอฮ์ ตะอาลา คือการศรัทธาว่า พระองค์ทรงเป็นผู้ทรงสร้างสากลโลก ทรงบริหารจัดการกิจการของมวลสิ่งถูกสร้าง และทรงดำเนินการในหมู่พวกเขาด้วยความรอบรู้และทรงเดชานุภาพของพระองค์ ตามที่พระองค์ทรงประสงค์ และแท้จริงพระองค์ทรงเป็นเจ้าของทั้งโลกดุนยาและอาคิเราะฮ์ และทรงเป็นพระผู้ทรงอภิบาลแห่งสากลโลกทั้งมวล ไม่มีผู้ทรงสร้างอื่นใดนอกจากพระองค์ และไม่มีพระผู้ทรงอภิบาลอื่นใดนอกจากพระองค์ และแท้จริงว่าอัลลอฮ์ทรงส่งบรรดาศาสนทูต และทรงประทานบรรดาคัมภีร์ทั้งหลายลงมา เพื่อแก้ไขปรับปรุงสภาพของบรรดาบ่าวของพระองค์ และเรียกร้องสู่สิ่งอันเป็นความรอดพ้นและความดีงามของพวกเขา ทั้งในโลกดุนยาและอาคิเราะฮ์ และพระองค์ สุบหานะฮุ ไม่มีหุ้นส่วนใดในทุกสิ่งดังกล่าว อัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสว่า:

﴿ٱللَّهُ خَٰلِقُ كُلِّ شَيۡءٖۖ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٖ وَكِيلٞ 62﴾

"อัลลอฮฺ คือผู้ทรงสร้างทุกสิ่ง และพระองค์เป็นผู้ทรงดูแลและคุ้มครองทุกสิ่ง"62 [อัซซุมัร : 62]

และอัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสอีกว่า:

﴿إِنَّ رَبَّكُمُ ٱللَّهُ ٱلَّذِي خَلَقَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٖ ثُمَّ ٱسۡتَوَىٰ عَلَى ٱلۡعَرۡشِۖ يُغۡشِي ٱلَّيۡلَ ٱلنَّهَارَ يَطۡلُبُهُۥ حَثِيثٗا وَٱلشَّمۡسَ وَٱلۡقَمَرَ وَٱلنُّجُومَ مُسَخَّرَٰتِۭ بِأَمۡرِهِۦٓۗ أَلَا لَهُ ٱلۡخَلۡقُ وَٱلۡأَمۡرُۗ تَبَارَكَ ٱللَّهُ رَبُّ ٱلۡعَٰلَمِينَ54﴾

"แท้จริงพระเจ้าของพวกเจ้านั้น คือ อัลลออฮฺผู้ทรงสร้างบรรดาชั้นฟ้า และแผ่นดินภายในหกวัน แล้วสถิตอยู่บนบัลลังก์ พระองค์ทรงให้กลางคืนครองคลุมกลางวันในสภาพที่กลางคืนไล่ตามกลางวันโดยรวดเร็ว และทรงสร้างดวงอาทิตย์ และดวงจันทร์ และบรรดาดวงดาวขึ้นโดยถูกกำหนดให้กำหนดทำหน้าที่บริการ ตามพระบัญชาของพระองค์ พึงรู้เถิดว่า การสร้างและกิจการทั้งหลายนั้นเป็นสิทธิของพระองค์เท่านั้น มหาบริสุทธิ์อัลลอฮฺผู้เป็นพระเจ้าแห่งสากลโลก" [ซูเราะฮ์ อัลอะรอฟ : 54]

และอีกประการหนึ่งของการศรัทธาต่ออัลลอฮ์ ตะอาลา คือ การศรัทธาต่อพระนามของอัลลอฮ์ที่งดงามและคุณลักษณะของพระองค์ที่สูงส่ง ตามที่ปรากฏอยู่ในอัลกุรอานของพระองค์อันทรงเกียรติ และที่ได้รับการยืนยันจากเราะสูลของพระองค์ผู้ซื่อสัตย์ โดยไม่มีการบิดเบือน ไม่ปฏิเสธกับสิ่งใด ไม่เทียบวิธีการกับสิ่งใด และไม่มีการเทียบเคียง

﴿...لَيۡسَ كَمِثۡلِهِۦ شَيۡءٞۖ وَهُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلۡبَصِيرُ﴾

"ไม่มีสิ่งใดเสมอเหมือนพระองค์ และพระองค์ผู้ทรงได้ยิน ผู้ทรงเห็น" (อัช-ชูรอ : 11)

ดังนั้น วาญิบต้องยอมรับสิ่งเหล่านั้นตามที่ปรากฏ โดยไม่ต้องตั้งคำถามว่า 'อย่างไร' พร้อมกับศรัทธาต่อความหมายอันยิ่งใหญ่ที่สิ่งเหล่านั้นชี้ให้เห็น ซึ่งเป็นคุณลักษณะของอัลลอฮ์ ผู้ทรงเกียรติและยิ่งใหญ่ และวาญิบต้องเชื้อในคุณลักษณะของพระองค์ด้วยคุณลักษณะที่เหมาะสม โดยไม่มีสิ่งใดคล้ายคลึงกับคุณลักษณะใด ๆ ของพระองค์ ดังที่พระองค์ ได้ตรัสว่า" และอัลลอฮ์ ﷻ ตรัสว่า:

﴿فَلَا تَضۡرِبُواْ لِلَّهِ ٱلۡأَمۡثَالَۚ إِنَّ ٱللَّهَ يَعۡلَمُ وَأَنتُمۡ لَا تَعۡلَمُونَ74﴾

"ดังนั้น พวกเจ้าอย่ายกอุทาหรณ์ทั้งหลายกับอัลลอฮฺเลย แท้จริงอัลลอฮฺนั้นทรงรอบรู้ และพวกเจ้าไม่รู้เท่าพระองค์" (ซูเราะฮ์ อัน-นะห์ลุ : 74)

ดังน้้น นี่คือ ความเชื่อของอะฮ์ลุซซุนนะฮ์ วัลญะมาอะฮ์ ที่มาจากบรรดาเศาะหาบะห์ของเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ และบรรดาผู้ที่ตามพวกเขาอย่างดีงาม ในเรื่องพระนามและคุณลักษณะของอัลลอฮ์ และนี่คือสิ่งที่อิมาม อะบู อัลหะสัน อัลอัชอะรีย์ เราะฮิมะฮุลลอฮ์ ได้ถ่ายทอดไว้ในหนังสือ "อัลมะกอลาต" จากบรรดาอะฮ์ลุลหะดีษและอะฮ์ลุซซุนนะฮ์ และมีผู้อื่นจากบรรดานักวิชาการและผู้ศรัทธาได้ถ่ายทอดไว้ด้วย

ท่านอัลเอาซาอีย์ เราะหิมะฮุลลอฮ์ กล่าวว่า: “มีผู้ถามอัซ-ซุฮ์รีย์และมักฮูลเกี่ยวกับบรรดาโองการที่ว่าด้วยคุณลักษณะ (ของอัลลอฮ์) ทั้งสองจึงกล่าวว่า “จงปล่อยให้บรรดาโองการเหล่านั้นเป็นไปตามที่มันมา”³.”

และอัลเอาซาอีย์ เราะหิมะฮุลลอฮ์ ได้กล่าวอีกเช่นกันว่า: (พวกเราและบรรดาตาบิอีนจำนวนมากต่างเคยกล่าวว่า แท้จริงอัลลอฮ์ — มหาบริสุทธิ์พระองค์ — ทรงอยู่เหนือบัลลังก์ของพระองค์ และพวกเราศรัทธาในบรรดาคุณลักษณะที่มีมารายงานอยู่ในซุนนะฮฺ)⁴.

และท่านวะลีด บิน มุสลิม เราะหิมะฮุลลอฮ์ กล่าวว่า: (มีผู้ถาม มาลิก, อัล-เอาซาอีย์, อัล-ลัยษ์ บิน ซะอฺด์ และซุฟยาน อัษ-เษารีย์ เราะฮิมะฮุมุลลอฮ์ เกี่ยวกับบรรดารายงานที่มีมาถึงในเรื่องคุณลักษณะ (อัศ-ศิฟาต) ของอัลลอฮ์ แล้วพวกท่านทั้งหมดกล่าวว่า: จงปล่อยให้เป็นไปตามที่มันมา โดยไม่ถามว่า “อย่างไร” (บิลา กัยฟ์))⁵.

และเมื่อมีผู้ถามท่านร่อบีอะฮฺ บิน อบี อับดุรเราะฮฺมาน -ชีคของอิมามมาลิก ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาต่อทั้งสองท่าน- เกี่ยวกับการสถิต ท่านกล่าวว่า: “การสถิตนั้นเป็นที่ทราบชัด และสภาพว่าเป็นอย่างไรนั้นเกินกว่าที่สติปัญญาจะหยั่งถึง และความเป็นเราะซูลนั้นมาจากอัลลอฮ์ และหน้าที่ของเราะซูลคือการประกาศโดยชัดแจ้ง และหน้าที่ของเราคือการศรัทธายืนยัน”⁶ และเมื่อมีผู้ถามอิหม่ามมาลิก เราะฮิมะฮุลลอฮฺ เกี่ยวกับเรื่องนั้น ท่านได้กล่าวว่า : (อัลอิสติวาอ์นั้นเป็นสิ่งที่ทราบชัด ส่วนลักษณะว่าเป็นอย่างไรนั้นไม่เป็นที่รู้ การศรัทธาต่อเรื่องนั้นเป็นสิ่งที่วาญิบ และการตั้งคำถามเกี่ยวกับมันเป็นบิดอะฮ์) แล้วท่านจึงกล่าวแก่ผู้ถามว่า: ฉันไม่เห็นเจ้าเป็นอื่นใดนอกจากเป็นคนชั่ว! และท่านได้สั่งให้พาเขาออกไป จึงถูกนำตัวออกไป⁷. และความหมายนี้ยังมีรายงานจาก มารดาแห่งศรัทธาชน อุมมุ สะละมะฮฺ เราะฎิยัลลอฮุอันฮา⁸.

และท่านอิหม่าม อบู อับดุรเราะฮ์มาน อิบนุลมุบาร็อก ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาต่อท่าน กล่าวว่า : (เรารู้จักพระเจ้าของเรา มหาบริสุทธิ์จงมีแด่พระองค์ ว่าพระองค์ทรงอยู่เหนือฟากฟ้า สถิตอยู่เหนือบัลลังก์ของพระองค์ ทรงแยกออกจากทุกสิ่งที่พระองค์สร้าง)⁹.

ถ้อยคำของบรรดาอิมามในประเด็นนี้มีอยู่อย่างมากมายยิ่ง จนไม่อาจถ่ายทอดได้ครบถ้วนภายในการบรรยายครั้งนี้ และผู้ใดประสงค์จะเข้าถึงรายละเอียดจำนวนมากในเรื่องนี้ ก็ให้ย้อนกลับไปศึกษาสิ่งที่บรรดานักวิชาการแห่งสุนนะฮฺได้บันทึกไว้ในประเด็นนี้ เช่น หนังสือ “อัส-สุนนะฮฺ” ของอับดุลลอฮฺ บุตรของอิหม่ามอะห์มัด หนังสือ “อัต-เตาฮีด” ของอิหม่ามผู้ทรงเกียรติ มุฮัมมัด บิน คุซัยมะฮฺ หนังสือ “อัส-สุนนะฮฺ” ของอบู อัลกอซิม อัล-ลาละกาอี อัต-ต็อบะรี หนังสือ “อัส-สุนนะฮฺ” ของอบูบักร บิน อบี อาศิม และคำตอบของชัยคุลอิสลาม อิบนุตัยมียะฮฺ แก่ชาวหะมะฮ์ ซึ่งเป็นคำตอบที่ยิ่งใหญ่และเปี่ยมด้วยประโยชน์อย่างยิ่ง โดยท่าน (ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาท่าน) ได้อธิบายไว้ในนั้นถึงอะกีดะฮฺของอะฮฺลุลซุนนะฮฺอย่างชัดเจน และถ่ายทอดคำกล่าวของพวกเขาไว้เป็นอันมาก พร้อมทั้งบรรดาหลักฐานตามบทบัญญัติศาสนาและหลักฐานทางปัญญา ที่ยืนยันความถูกต้องของสิ่งที่อะฮฺลุลซุนนะฮฺกล่าวไว้ และหักล้างความเท็จของสิ่งที่คู่กรณีของพวกเขากล่าวอ้าง.

ดังนั้น บทนิพนธ์ของท่านที่มีชื่อว่า อัต-ตัดมุรียะฮฺ ก็เช่นกัน ได้ขยายความไว้โดยกว้างขวาง ชี้แจงหลักความเชื่อของอะฮ์ลุซซุนนะฮ์พร้อมหลักฐานจากตัวบทศาสนาและเหตุผลทางปัญญา (นะกฺลีย์และอักลีย์) และตอบโต้บรรดาผู้คัดค้านด้วยสิ่งที่ทำให้ความจริงประจักษ์และทำให้ความเท็จพินาศ อันเป็นที่ประจักษ์แก่ผู้ใดก็ตามจากหมู่บรรดาผู้รู้ที่พินิจพิเคราะห์ในเรื่องนั้นด้วยเจตนาที่ดีงามและความปรารถนาที่จะรู้ความจริง สรุปคือ: ความเชื่อของอะฮ์ลุซซุนนะฮฺวัลญะมาอะฮ์ในเรื่องของพระนามและคุณลักษณะ คือว่า พวกเขายืนยันสิ่งที่อัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงยืนยันไว้แก่พระองค์เองในคัมภีร์ของพระองค์ หรือสิ่งที่เราะสูลของพระองค์ มุฮัมมัด ﷺ ได้ยืนยันแก่พระองค์ในสุนนะห์ของท่าน โดยการยืนยันดังกล่าวปราศจากการเปรียบเสมือนกับสิ่งใด และพวกเขาถือว่าพระองค์ อัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงบริสุทธิ์พ้นจากความคล้ายคลึงกับสิ่งถูกสร้างของพระองค์ โดยเป็นการประกาศความบริสุทธิ์ที่ปลอดจากการปฏิเสธ (تعطيل) ดังนั้นพวกเขาจึงปลอดพ้นจากความขัดแย้ง และพวกเขาได้ปฏิบัติตามหลักฐานทั้งหมด ด้วยการชี้นำจากอัลลอฮ์ เพราะหนึ่งในซุนนะฮ์ของอัลลอฮ์สำหรับผู้ที่ยึดมั่นในสัจธรรมที่พระองค์ได้ส่งศาสนทูตมา และเขาได้ใช้ความพยายามอย่างเต็มที่ในสิ่งนั้น และมีความบริสุทธิ์ใจต่ออัลลอฮ์ในการแสวงหามัน พระองค์จะทรงชี้นำเขาสู่สัจธรรม และจะทำให้หลักฐานของเขาปรากฏขึ้น อย่างที่พระองค์ได้ตรัสไว้ว่า"

﴿بَلۡ نَقۡذِفُ بِٱلۡحَقِّ عَلَى ٱلۡبَٰطِلِ فَيَدۡمَغُهُۥ فَإِذَا هُوَ زَاهِقٞ...﴾

"แต่ว่าเราได้ให้ความจริงทำลายความเท็จแล้วเราก็ให้มันเสียหายไป แล้วมันก็จะมลายสิ้นไป..." (ซูเราะฮ์ อัล-อันบิยาอ์ : 18)

และอัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสอีกว่า:

﴿وَلَا يَأۡتُونَكَ بِمَثَلٍ إِلَّا جِئۡنَٰكَ بِٱلۡحَقِّ وَأَحۡسَنَ تَفۡسِيرًا33﴾

"และพวกเขาจะไม่นำข้อเปรียบเทียบ (ข้อสงสัย) ใด ๆ มายังเจ้า เว้นแต่เราจะได้นำความจริงมาให้เจ้า และการอธิบายอย่างดียิ่ง" (ซูเราะฮ์ อัล-ฟุรกอน : 33)

ส่วนผู้ที่ขัดกับบรรดาอะฮ์ลุซซุนนะห์ในความเชื่อเกี่ยวกับเรื่องพระนามและคุณลักษณะของอัลลอฮ์นั้น ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะขัดแย้งกับหลักฐานจากอัลกุรอานและหะดีษ ตลอดจนหลักฐานทางสติปัญญา พร้อมทั้งตกอยู่ในความขัดแย้งอย่างชัดเจนในทุกสิ่งที่ตนยืนยันและปฏิเสธ อิหม่ามอิบนุกะษีร เราะหิมะฮุลลอฮ์ ได้กล่าวถ้อยคำอันงดงามไว้ในตัฟซีรที่มีชื่อเสียงของท่านเกี่ยวกับประเด็นนี้ ทั้งนี้เมื่อท่านกล่าวถึงดำรัสของอัลลอฮ์ อัซซะวะญัล ว่า:

﴿إِنَّ رَبَّكُمُ ٱللَّهُ ٱلَّذِي خَلَقَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٖ ثُمَّ ٱسۡتَوَىٰ عَلَى ٱلۡعَرۡشِ...﴾

"แท้จริงพระเจ้าของพวกเจ้านั้น คือ อัลลออฮฺผู้ทรงสร้างบรรดาชั้นฟ้า และแผ่นดินภายในหกวัน แล้วสถิตอยู่บนบัลลังก์..." [ซูเราะฮ์ อัลอะอ์รอฟ : 54]

และเห็นสมควรถ่ายทอดไว้ ณ ที่นี้ เนื่องจากประโยชน์อันยิ่งใหญ่ของมัน แล้วท่าน เราะหิมะฮุลลอฮ์ ยังได้กล่าวไว้ โดยมีเนื้อความว่า :

(ในประเด็นนี้ ผู้คนมีทัศนะและถ้อยคำมากมายยิ่งนัก ซึ่งที่นี่หาใช่สถานที่สำหรับขยายความนั้นไม่ แต่ทว่าในเรื่องนี้ เราดำเนินตามมัซฮับของบรรพชนผู้ทรงคุณธรรม (อัซ-สะละฟุศศอลิห์) คือ อีหม่ามมาลิก อีหม่ามอัลเอาว์ซาอีย์ อีหม่ามอัซ-เษารีย์ อีหม่ามอัลลัยษ์ อิบนุ สะอ์ด อีหม่ามชาฟิอีย์ อีหม่ามอะฮ์มัด อิบนุหัมบัล อีหม่ามอิสฮาก อิบนุ รอฮะวัยฮ์ และท่านอื่นๆ จากบรรดาอีหม่ามของบรรดามุสลิมทั้งในอดีตกาลและยุคปัจจุบัน ซึ่งนั่นคือ: ปล่อยให้ถ้อยคำเหล่านั้นผ่านไปตามที่ปรากฏ โดยไม่มีการตั้งคำถามถึงรูปแบบ (ตะกยีฟ) ไม่มีการเปรียบเทียบ (ตะชบีฮ์), และไม่มีการปฏิเสธ (ตะอ์ฏีล) ส่วนความหมายที่ดูเผินๆ แล้วถูกนึกขึ้นในจิตใจของผู้ที่เปรียบเทียบนั้นถูกปฏิเสธจากอัลลอฮ์อย่างสิ้นเชิง เพราะไม่มีสิ่งใดในสิ่งที่พระองค์สร้างมาเหมือนกับพระองค์

﴿...لَيۡسَ كَمِثۡلِهِۦ شَيۡءٞۖ وَهُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلۡبَصِيرُ﴾

"ไม่มีสิ่งใดเสมอเหมือนพระองค์ และพระองค์ผู้ทรงได้ยิน ผู้ทรงเห็น" (อัช-ชูรอ : 11) แท้จริงแล้ว เรื่องนี้เป็นดังที่บรรดาอิมามได้กล่าวไว้ โดยในหมู่พวกเขามี นุอัยม์ บิน ฮัมมาด อัลคุซาอีย์ ผู้เป็นชัยคฺของอัลบุคอรีย์ ได้กล่าวว่า: “ผู้ใดที่เปรียบเทียบอัลลอฮ์กับสิ่งที่พระองค์สร้าง ถือว่าตกศาสนา และผู้ใดที่ปฏิเสธคุณลักษณะที่อัลลอฮ์ทรงกล่าวถึงพระองค์เอง ก็ถือว่าตกศาสนาเช่นกัน”¹⁰ และสิ่งที่อัลลอฮ์ได้ทรงอธิบายถึงพระองค์เองและที่ท่านศาสนทูตของพระองค์ได้อธิบายไว้นั้น ไม่ใช่การเปรียบเทียบ (อัลลอฮ์เหมือนมัคลูก) ดังนั้น ใครที่ยืนยันคุณลักษณะสำหรับอัลลอฮ์ผู้สูงส่งตามที่ระบุในโองการที่ชัดเจนและรายงานที่ถูกต้อง โดยเป็นไปในลักษณะที่เหมาะสมกับความยิ่งใหญ่ของอัลลอฮ์ และปฏิเสธความบกพร่องทั้งปวงจากอัลลอฮ์ แท้จริงเขาก็ได้ดำเนินตามหนทางแห่งทางนำแล้ว"¹¹. จบคำกล่าวของอิบนุกะษีร เราะหิมะฮุลลอฮ์.

และสิ่งที่รวมอยู่ในการศรัทธาต่ออัลลอฮ์ด้วยก็คือ การยึดมั่นว่า การศรัทธาคือคำพูดและการกระทำ ระดับความศรัทธาจะเพิ่มขึ้นด้วยการเชื่อฟัง และจะลดลงด้วยการฝ่าฝืน และไม่อนุญาตให้ตัดสินให้มุสลิมคนใดคนหนึ่งเป็นผู้ปฏิเสธศรัทธาเพราะบาปใด ๆ ที่ต่ำกว่าการตั้งภาคีและการปฏิเสธศรัทธา เช่น การซินา การลักขโมย การกินริบา การดื่มของมึนเมา และการอกตัญญูต่อบิดามารดา รวมทั้งบาปใหญ่ประการอื่น ๆ ตราบใดที่เขาไม่ได้ถือว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นที่อนุญาต (ฮะลาล) ดังที่อัลลอฮ์ ซุบฮานะฮูวะตะอาลา ตรัสว่า:

﴿إِنَّ ٱللَّهَ لَا يَغۡفِرُ أَن يُشۡرَكَ بِهِۦ وَيَغۡفِرُ مَا دُونَ ذَٰلِكَ لِمَن يَشَآءُ...﴾

"แท้จริงอัลลอฮฺจะไม่ทรงอภัยโทษให้แก่การที่สิ่งหนึ่งจะถูกให้เป็นภาคีกับพระองค์ แต่พระองค์จะทรงอภัยโทษให้ซึ่งสิ่งอื่นจากนั้นสำหรับผู้ที่พระองค์ประสงค์..." (ซูเราะฮ์ อัน-นิซาอ์ : 48) และได้มีการยืนยันในบรรดาหะดีษมุตะวาติร จากท่านเราะซูลุลลอฮ์ ﷺ ซึ่งในบรรดานั้น มีคำกล่าวของท่านว่า:

«إِنَّ اللهَ يُخْرِجُ مِنَ النَّارِ مَنْ كَانَ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ مِنْ إِيْمَانٍ».

“แท้จริง อัลลอฮ์จะทรงนำออกจากนรก ผู้ที่มีอีหม่านในหัวใจของเขาแม้มีน้ำหนักเท่าเมล็ดผักเมล็ดหนึ่งก็ตาม”¹²

หลักข้อที่สอง: การศรัทธาต่อบรรดามะลาอิกะฮ์

ซึ่งประกอบด้วย 2 ประการ: ประการที่หนึ่ง: การศรัทธาต่อบรรดามะลาอิกะฮ์โดยรวม นั่นคือ เราศรัทธาว่าอัลลอฮ์ทรงมีบรรดามะลาอิกะฮ์ ซึ่งพระองค์ทรงสร้างพวกเขาขึ้นมาเพื่อเชื่อฟังพระองค์ และทรงกล่าวถึงคุณลักษณะของพวกเขาไว้ว่า:

﴿وَقَالُواْ ٱتَّخَذَ ٱلرَّحۡمَٰنُ وَلَدٗاۗ سُبۡحَٰنَهُۥۚ بَلۡ عِبَادٞ مُّكۡرَمُونَ 26 لَا يَسۡبِقُونَهُۥ بِٱلۡقَوۡلِ وَهُم بِأَمۡرِهِۦ يَعۡمَلُونَ27 يَعۡلَمُ مَا بَيۡنَ أَيۡدِيهِمۡ وَمَا خَلۡفَهُمۡ وَلَا يَشۡفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ٱرۡتَضَىٰ وَهُم مِّنۡ خَشۡيَتِهِۦ مُشۡفِقُونَ28﴾

"และพวกเขา (มุชริกูน) กล่าวว่า พระผู้ทรงกรุณาปรานีทรงยึดมลาอิกะฮฺเป็นพระบุตร มหาบริสุทธิ์แห่งพระองค์ แต่ว่าพวกเขา (มลาอิกะฮฺ) เป็นบ่าวผู้มีเกียรติ"

"พวกเขาจะไม่ชิงกล่าวคำพูดก่อนพระองค์ และพวกเขาปฏิบัติตามพระบัญชาของพระองค์"

"พระองค์ทรงรอบรู้ สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าพวกเขา และสิ่งที่อยู่เบื้องหลังพวกเขา และพวกเขาจะไม่ให้ความช่วยเหลือแก่ผู้ใด นอกจากผู้ที่พระองค์ทรงพอพระทัย และเนื่องจากความกลัวพวกเขาจึงเนื้อตัวสั่น"

(อัล-อันบิยาอ์ : 26-28)

และพวกเขามีหลายจำพวก: ในหมู่พวกเขามีผู้ที่ถูกมอบหมายให้แบกบัลลังก์ และในหมู่พวกเขามีบรรดาผู้ดูแลสวรรค์และนรก และในหมู่พวกเขามีผู้ที่ถูกมอบหมายให้รักษาการงานของบ่าวทั้งหลาย ประการที่สอง: การศรัทธาต่อบรรดามลาอิกะฮ์โดยละเอียด กล่าวคือ เราศรัทธาต่อผู้ที่อัลลอฮ์และเราะซูลของพระองค์ได้ระบุชื่อไว้ในหมู่พวกเขา เช่น ญิบรออีล ผู้ถูกมอบหมายให้รับวะฮ์ยูลงมาจากอัลลอฮ์ ตะอาลา และมีกาอีล ผู้ถูกมอบหมายให้ทำหน้าที่เรื่องน้ำฝน และมาลิก ผู้ดูแลนรก และอิสรอฟีล ผู้ถูกมอบหมายให้เป่าสังข์ ดังที่มีการกล่าวถึงพวกเขาในหะดีษเศาะเฮี๊ยะฮ์ โดยหนึ่งในนั้นคือ: ที่ปรากฏในเศาะเฮี๊ยะฮ์ จากท่านหญิงอาอิชะฮ์ เราะฎิยัลลอฮุอันฮา กล่าวว่า : ท่านนบี ﷺ กล่าวว่า :

«خُلِقَتِ الـمَلَائِكَةُ مِن نُورٍ، وَخُلِقَ الجَانُّ مِنْ مَارِجٍ مِنْ نَارٍ، وَخُلِقَ آدَمُ مِمَّا وُصِفَ لَكُم».

"อัล-มะลาอีกะฮฺพระองค์ทรงสร้างจากแสงรัศมี และญินพระองค์ทรงสร้างจากเปลวไฟ และได้สร้างอาดัมเหมือนที่ได้อธิบายให้แก่พวกท่าน(ในอัลกรุอ่าน)"¹³ บันทึกโดยมุสลิม ในเศาะฮีห์ มุสลิม

หลักข้อที่สาม: การศรัทธาต่อบรรดาคัมภีร์ ซึ่งประกอบด้วยอีก 2 ประการ:

ประการที่หนึ่ง: การศรัทธาต่อบรรดาคัมภีร์โดยรวม; นั่นคือ อัลลอฮ์ได้ประทานบรรดาคัมภีร์ลงมาแก่บรรดานบีและบรรดาเราะซูลของพระองค์ เพื่อชี้แจงสิทธิของพระองค์ และเพื่อเชิญชวนไปสู่พระองค์ ดังที่อัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงตรัสว่า :

﴿لَقَدۡ أَرۡسَلۡنَا رُسُلَنَا بِٱلۡبَيِّنَٰتِ وَأَنزَلۡنَا مَعَهُمُ ٱلۡكِتَٰبَ وَٱلۡمِيزَانَ لِيَقُومَ ٱلنَّاسُ بِٱلۡقِسۡطِ...﴾

"โดยแน่นอน เราได้ส่งบรรดารอซูลของเราพร้อมด้วยหลักฐานทั้งหลายอันชัดแจ้ง และเราได้ประทานคัมภีร์และความยุติธรรมลงมาพร้อมกับพวกเขา เพื่อมนุษย์จะได้ดำรงอยู่บนความเที่ยงธรรม..." (ซูเราะฮ์ อัล-หะดีด : 25) และอัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสอีกว่า:

﴿كَانَ ٱلنَّاسُ أُمَّةٗ وَٰحِدَةٗ فَبَعَثَ ٱللَّهُ ٱلنَّبِيِّـۧنَ مُبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ وَأَنزَلَ مَعَهُمُ ٱلۡكِتَٰبَ بِٱلۡحَقِّ لِيَحۡكُمَ بَيۡنَ ٱلنَّاسِ فِيمَا ٱخۡتَلَفُواْ فِيهِ...﴾

"มนุษย์นั้นเคยเป็นประชาชาติเดียวกัน ภายหลังอัลลอฮฺได้ส่งบรรดานบีมาในฐานะผู้แจ้งข่าวดี และผู้ตักเตือน และได้ทรงประทานคัมภีร์อันกอปรไปด้วยความจริงลงมากับพวกเขาด้วยเพื่อว่าคัมภีร์นั้นจะได้ตัดสินระหว่างมนุษย์ในสิ่งที่พวกเขาขัดแย้งกัน..." (ซูเราะฮ์ อัล-บะเกาะเราะฮ์ : 213)

ประการที่สอง: การศรัทธาต่อบรรดาคัมภีร์โดยละเอียด กล่าวคือ เราศรัทธาในสิ่งที่อัลลอฮ์ทรงระบุชื่อไว้จากคัมภีร์เหล่านั้น เช่น อัต-เตารอต อินญีล อัซซะบูร และอัลกุรอาน และเชื่อมั่นว่าอัลกุรอานเป็นคัมภีร์ที่ประเสริฐที่สุดและเป็นคัมภีร์เล่มท้ายสุด เป็นคัมภีร์ที่คุมกำกับเหนือบรรดาคัมภีร์ทั้งหมด และยืนยันถึงความจริงของบรรดาคัมภีร์เหล่านั้น และแท้จริงมันคือคัมภีร์ที่มนุษย์ทุกคนต้องปฏิบัติตามและใช้ตัดสิน ควบคู่กับซุนนะฮ์ที่ถูกต้องจากเราะซูลุลลอฮ์ ﷺ ได้ยืนยันไว้ เพราะอัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงส่งเราะซูลของพระองค์ มุฮัมมัด ﷺ เป็นเราะซูลไปยังญินและมนุษย์ทั้งหมด และทรงประทานอัลกุรอานนี้ลงมาแก่ท่าน เพื่อให้ท่านใช้มันตัดสินระหว่างพวกเขา และทรงทำให้มันเป็นการเยียวยาสิ่งที่อยู่ในทรวงอก เป็นการชี้แจงสำหรับทุกสิ่ง และเป็นทางนำและความเมตตาสำหรับบรรดาผู้ศรัทธา ดังที่อัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงตรัสว่า :

﴿وَهَٰذَا كِتَٰبٌ أَنزَلۡنَٰهُ مُبَارَكٞ فَٱتَّبِعُوهُ وَٱتَّقُواْ لَعَلَّكُمۡ تُرۡحَمُونَ155﴾

"และนี้แหละคือคัมภีร์ ที่มีความจำเริญซึ่งเราได้ให้คัมภีร์ลงมายังเจ้า จงปฏิบัติตามคัมภีร์นั้นเถิด และจงยำเกรง เพื่อว่าพวกเจ้าจะได้รับความกรุณาเมตตา" (ซูเราะฮ์ อัล-อันอาม : 155) และอัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงตรัสไว้ว่า:

﴿...وَنَزَّلۡنَا عَلَيۡكَ ٱلۡكِتَٰبَ تِبۡيَٰنٗا لِّكُلِّ شَيۡءٖ وَهُدٗى وَرَحۡمَةٗ وَبُشۡرَىٰ لِلۡمُسۡلِمِينَ﴾

"และเราได้ให้คัมภีร์แก่เจ้าเพื่อชี้แจงแก่ทุกสิ่ง และเพื่อเป็นทางนำและเป็นความเมตตา และเป็นข่าวดีแก่บรรดามุสลิม" (ซูเราะฮ์ อัน-นะห์ลุ : 89) และอัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสอีกว่า:

﴿قُلۡ يَٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ إِنِّي رَسُولُ ٱللَّهِ إِلَيۡكُمۡ جَمِيعًا ٱلَّذِي لَهُۥ مُلۡكُ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِۖ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ يُحۡيِۦ وَيُمِيتُۖ فَـَٔامِنُواْ بِٱللَّهِ وَرَسُولِهِ ٱلنَّبِيِّ ٱلۡأُمِّيِّ ٱلَّذِي يُؤۡمِنُ بِٱللَّهِ وَكَلِمَٰتِهِۦ وَٱتَّبِعُوهُ لَعَلَّكُمۡ تَهۡتَدُونَ158﴾

"จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) ว่า โอ้มนุษย์ทั้งหลาย แท้จริงฉันคือรอซูลของอัลลอฮฺมายังพวกท่านทั้งมวล ซึ่งพระองค์นั้นอำนาจแห่งบรรดาชั้นฟ้า และแผ่นดินเป็นของพระองค์ ไม่มีผู้ใดควรได้รับการเคารพสักการะ นอกจากพระองค์เท่านั้นผู้ทรงให้เป็นและทรงให้ตาย ดังนั้นพวกท่านจงศรัทธาต่ออัลลอฮฺและรอซูลของพระองค์ ผู้เป็นนะบีที่เขียนอ่านไม่เป็น ซึ่งเขาศรัทธาต่ออัลลอฮฺ และดำรัสทั้งหลายของพระองค์ และพวกเจ้าจงปฏิบัติตามเขา เถิด เพื่อว่าพวกเจ้าจะได้รับคำแนะนำ" (ซูเราะฮ์ อัล-อะอ์รอฟ : 158). และบรรดาอายะฮ์ในความหมายนี้มีมากมาย

หลักข้อที่สี่: ศรัทธาต่อบรรดาศาสนทูต

ซึ่งประกอบด้วย 2 ประการเช่นกัน: ประการแรก: การศรัทธาต่อบรรดาเราะซูลโดยรวม หมายถึงเราศรัทธาว่าอัลลอฮ์ ตะอาลา ได้ส่งบรรดาเราะซูลไปยังปวงบ่าวของพระองค์ ให้เป็นผู้แจ้งข่าวดีและผู้ตักเตือน และเป็นผู้เรียกร้องสู่ความจริง ดังนั้นผู้ใดตอบรับพวกเขา ก็จะได้รับความผาสุก และผู้ใดฝ่าฝืนพวกเขา ก็จะประสบกับความผิดหวังและความสำนึกเสียใจ และคนสุดท้ายและผู้ประเสริฐที่สุดในหมู่พวกเขา คือท่านนบีของเรา มุฮัมมัด บิน อับดุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮฺอะลัยฮิวะสัลลัม ดังที่อัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงตรัสว่า :

﴿وَلَقَدۡ بَعَثۡنَا فِي كُلِّ أُمَّةٖ رَّسُولًا أَنِ ٱعۡبُدُواْ ٱللَّهَ وَٱجۡتَنِبُواْ ٱلطَّٰغُوتَ...﴾

"และโดยแน่นอน เราได้ส่งเราะซูลมาในทุกประชาชาติ (โดยบัญชาว่า) พวกเจ้าจงเคารพภักดีอัลลอฮฺ และจงหลีกหนีให้ห่างจากพวกเจว็ด..." [อัน-นะห์ลฺ : 36] และอัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสอีกว่า:

﴿رُّسُلٗا مُّبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى ٱللَّهِ حُجَّةُۢ بَعۡدَ ٱلرُّسُلِ...﴾

"คือบรรดาเราะซูลในฐานะผู้แจ้งข่าวดี และในฐานะผู้ตักเตือน เพื่อว่ามนุษย์จะได้ไม่มีหลักฐานใดๆ อ้างแก้ตัวแก่อัลลอฮฺได้ หลังจากบรรดาร่อซูลเหล่านั้น..." (ซูเราะฮ์ อัน-นิสาอ์ : 165) และอัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสอีกว่า:

﴿مَّا كَانَ مُحَمَّدٌ أَبَآ أَحَدٖ مِّن رِّجَالِكُمۡ وَلَٰكِن رَّسُولَ ٱللَّهِ وَخَاتَمَ ٱلنَّبِيِّـۧنَ...﴾

"มุฮัมมัดมิได้เป็นบิดาผู้ใดในหมู่บุรุษของพวกเจ้า แต่เป็นรอซูลของอัลลอฮฺและคนสุดท้ายแห่งบรรดานบี..." (อัลอะห์ซาบ : 40)

ประการที่สอง: การศรัทธาต่อบรรดาศาสนทูตโดยละเอียด ด้วยการศรัทธาโดยละเอียดและระบุเฉพาะเจาะจงต่อผู้ที่อัลลอฮ์ได้ทรงเอ่ยนามไว้ในหมู่พวกเขา หรือผู้ที่มีรายงานยืนยันจากเราะซูลุลลอฮ์ ﷺ ถึงการเอ่ยนามของเขา เช่น นูฮฺ ฮูด ศอลิฮฺ อิบรอฮีม และผู้อื่น ขอความจำเริญและสันติสุขจงมีแด่พวกเขา และแด่ครอบครัวของพวกเขาและบรรดาผู้ติดตามของพวกเขา

หลักข้อที่ห้า: การศรัทธาต่อวันอาคิเราะฮ์

ซึ่งประกอบด้วย:

การศรัทธาในทุกสิ่งที่อัลลอฮฺและเราะสูลของพระองค์ ﷺ ได้แจ้งไว้ว่าจะเกิดขึ้นหลังจากความตาย เช่น การทดสอบในหลุมฝังศพ การลงโทษและความโปรดปรานในหลุมฝังศพ และสิ่งที่เกิดขึ้นในวันกิยามะฮฺ (วันพิพากษา) จากความน่าสะพรึงกลัว ความยากลำบาก สะพานศิรอฏ ตาชั่ง การสอบสวน (หิซาบ) การตอบแทน (ญะซาอ์) และการแจกจ่ายบันทึกความดีความชั่ว (เศาะหีฟะฮฺ) แก่ผู้คน โดยจะมีผู้ที่รับบันทึกด้วยมือขวา และผู้ที่รับบันทึกด้วยมือซ้าย หรือรับจากด้านหลังของเขา"

และรวมอยู่ในการศรัทธานี้ด้วย: การศรัทธาต่อบ่อดื่มน้ำ (อัล-หะวฎุลเมารูด) ของท่านนบีมุฮัมมัด ﷺ และการศรัทธาต่อสวรรค์และนรก รวมถึงการที่ผู้ศรัทธาจะได้เห็นพระผู้อภิบาลของพวกเขา และการที่พระองค์จะทรงตรัสกับพวกเขา ตลอดจนสิ่งอื่น ๆ ที่ถูกกล่าวไว้ในอัลกุรอานอันทรงเกียรติและสุนนะฮฺที่ถูกต้องจากเราะสูลของอัลลอฮฺ ﷺ ดังนั้น บ่าวจำเป็นต้องศรัทธาในสิ่งเหล่านั้นทั้งหมด และยืนยันความจริงตามวิธีการที่อัลลอฮฺและเราะสูลของพระองค์ได้ชี้แจงไว้

หลักข้อที่หก : การศรัทธาต่อกฎสภาวการณ์

การศรัทธาประกอบด้วย 4 ประการ:

ประการแรก: การศรัทธาว่า อัลลอฮ์ทรงรอบรู้สิ่งที่ได้เกิดขึ้น และสิ่งที่จะเกิดขึ้น และทรงรู้สภาพการณ์ของปวงบ่าวของพระองค์ ริซกีของพวกเขา อายุขัยของพวกเขา และการงานของพวกเขา ตลอดจนกิจการอื่น ๆ ของพวกเขา และไม่มีสิ่งใดในบรรดาสิ่งเหล่านั้นจะออกจากความรอบรู้ของอัลลอฮ์ได้ ดังที่อัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสว่า:

﴿...وَٱعۡلَمُوٓاْ أَنَّ ٱللَّهَ بِكُلِّ شَيۡءٍ عَلِيمٞ﴾

"และจงรู้ด้วยว่า แท้จริงอัลลอฮฺนั้นทรงรอบรู้ในทุกสิ่งทุกอย่าง" (ซูเราะฮ์ อัล-บะเกาะเราะฮ์ : 231) และอัลลอฮ์ อัซซะวะญัล ตรัสว่า:

﴿...لِتَعۡلَمُوٓاْ أَنَّ ٱللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٖ قَدِيرٞ وَأَنَّ ٱللَّهَ قَدۡ أَحَاطَ بِكُلِّ شَيۡءٍ عِلۡمَۢا﴾

"เพื่อพวกเจ้าจะได้รู้ว่า แท้จริงอัลลอฮฺนั้นเป็นผู้ทรงอานุภาพเหนือทุกสิ่งอย่าง และแท้จริงอัลลอฮฺนั้นทรงห้อมล้อมทุกสิ่งด้วยความรอบรู้ (ของพระองค์) [ซูเราะฮ์ อัฏ-เฏาะล๊าก : 12]

ประการที่สอง: ศรัทธาว่าแท้จริงอัลลอฮ์ได้ทรงบันทึกทุกสรรพสิ่งที่พระองค์ได้ทรงกำหนดและทรงตัดสินไว้แล้ว ดังที่อัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงตรัสว่า :

﴿قَدۡ عَلِمۡنَا مَا تَنقُصُ ٱلۡأَرۡضُ مِنۡهُمۡۖ وَعِندَنَا كِتَٰبٌ حَفِيظُۢ 4﴾

"แน่นอน เรารู้ดีว่า กี่มากน้อยแล้วที่แผ่นดินทำให้พวกเขามีจำนวนลดน้อยลง และ ณ ที่เรานั้นมีบันทึกรักษาไว้" (ซูเราะฮ์ ก๊อฟ : 4) และอัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสอีกว่า:

﴿...وَكُلَّ شَيۡءٍ أَحۡصَيۡنَٰهُ فِيٓ إِمَامٖ مُّبِينٖ﴾

"และทุกสิ่งนั้น เราได้รวบรวมไว้อย่างครบถ้วนในบันทึกอันชัดแจ้ง" (ซูเราะฮ์ ยาซีน : 12) และอัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสอีกว่า:

﴿أَلَمۡ تَعۡلَمۡ أَنَّ ٱللَّهَ يَعۡلَمُ مَا فِي ٱلسَّمَآءِ وَٱلۡأَرۡضِۚ إِنَّ ذَٰلِكَ فِي كِتَٰبٍۚ إِنَّ ذَٰلِكَ عَلَى ٱللَّهِ يَسِيرٞ70﴾

"เจ้ามิรู้ดอกหรือว่า แท้จริงอัลลอฮฺนั้นทรงรอบรู้สิ่งที่อยู่ในชั้นฟ้าและแผ่นดิน แท้จริงสิ่งนั้นอยู่ในบันทึกแล้ว แท้จริงในการนั้นเป็นการง่ายดายสำหรับอัลลอฮฺ" [ซูเราะฮ์ อัลฮัจญ์ : 70]

ระดับที่สาม: ศรัทธาต่อความประสงค์ของอัลลอฮ์ ตะอาลา อันสัมฤทธิ์ผลโดยเด็ดขาด สิ่งใดที่พระองค์ทรงประสงค์สิ่งนั้นจะเกิดขึ้น และสิ่งใดที่พระองค์ไม่ทรงประสงค์สิ่งนั้นจะไม่เกิดขึ้น ดังที่อัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงตรัสว่า :

﴿...إِنَّ ٱللَّهَ يَفۡعَلُ مَا يَشَآءُ﴾

"แท้จริง อัลลอฮฺนั้นทรงกระทำสิ่งที่พระองค์ทรงประสงค์" (ซูเราะฮ์ อัล-หัจญ์ : 18) และอัลลอฮ์ อัซซะวะญัล ตรัสว่า:

﴿إِنَّمَآ أَمۡرُهُۥٓ إِذَآ أَرَادَ شَيۡـًٔا أَن يَقُولَ لَهُۥ كُن فَيَكُونُ82﴾

"แท้จริงพระบัญชาของพระองค์ เมื่อทรงประสงค์สิ่งใด พระองค์ก็จะตรัสแก่มันว่า จงเป็น แล้วมันก็จะเป็นขึ้นมา" (ซูเราะฮ์ ยาซีน : 82) และอัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงตรัสไว้ว่า:

﴿وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ رَبُّ ٱلۡعَٰلَمِينَ29﴾

"และพวกเจ้าจะไม่สมประสงค์สิ่งใด เว้นแต่อัลลอฮฺพระเจ้าแห่งสากลโลกจะทรงประสงค์" (อัตตักวีร : 29)

ประการที่สี่: ศรัทธาว่าอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงสร้างทุกสรรพสิ่ง ไม่มีผู้สร้างอื่นนอกจากพระองค์ และไม่มีพระผู้อภิบาลอื่นนอกจากพระองค์ ดังที่อัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสว่า:

﴿ٱللَّهُ خَٰلِقُ كُلِّ شَيۡءٖۖ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٖ وَكِيلٞ62﴾

"อัลลอฮฺ คือผู้ทรงสร้างทุกสิ่ง และพระองค์เป็นผู้ทรงดูแลทุกสิ่ง" (ซูเราะฮ์ อัซ-ซุมัร : 62) และอัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสอีกว่า:

﴿يَٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ ٱذۡكُرُواْ نِعۡمَتَ ٱللَّهِ عَلَيۡكُمۡۚ هَلۡ مِنۡ خَٰلِقٍ غَيۡرُ ٱللَّهِ يَرۡزُقُكُم مِّنَ ٱلسَّمَآءِ وَٱلۡأَرۡضِۚ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَۖ فَأَنَّىٰ تُؤۡفَكُونَ3﴾

"โอ้มนุษย์เอ๋ย! พวกเจ้าจงรำลึกถึงความโปรดปรานของอัลลอฮฺที่มีต่อพวกเจ้า จะมีพระผู้สร้างอื่นใดจากอัลลอฮฺกระนั้นหรือ ที่จะประทานปัจจัยยังชีพแก่พวกเจ้าจากฟากฟ้าและแผ่นดิน ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากพระองค์ ดังนั้น ทำไมเล่าพวกเจ้าจึงถูกหลอกลวงให้หันห่างออกไป (จากความจริง)" (ซูเราะฮ์ ฟาฏิร : 3)

ดังนั้น การศรัทธาต่อกฎสภาวการณ์ ย่อมครอบคลุมการศรัทธาต่อทั้งสี่ลำดับเหล่านั้นทั้งหมด ตามความเชื่อของอะฮฺลุซซุนนะฮ์ วัลญะมาอะฮ์ ตรงกันข้ามกับผู้ที่ปฏิเสธบางส่วนของสิ่งดังกล่าวในหมู่ชนแห่งบิดอะฮ์

และส่วนหนึ่งจากเรื่องสำคัญในหลักความเชื่อที่ถูกต้องซึ่งอะฮ์ลุซซุนนะฮฺยึดถือคือ: การรักและโกรธเพื่ออัลลอฮฺ และความเป็นมิตรเพื่ออัลลอฮฺและความเป็นศัตรูเพื่ออัลลอฮฺ ทั้งหมดนี้คือหลักการยึดมั่นเกี่ยวกับอัลวะลาอ์และอัลบะรออ์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งจากการศรัทธาต่ออัลลอฮฺ ตะอาลา

ดังนั้น ผู้ศรัทธาย่อมรักบรรดาผู้ศรัทธาและมีความภักดีต่อพวกเขา และย่อมเกลียดชังบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาและเป็นศัตรูกับพวกเขา และบรรดาผู้ศรัทธาที่อยู่ในระดับหัวแถวของประชาชาตินี้ก็คือบรรดาเศาะฮาบะฮ์ของท่านเราะซูล ﷺ ทั้งนี้ตามที่เป็นที่ยึดถือในหมู่อะฮ์ลุสสุนนะฮ์ วัลญะมาอะฮ์ พวกเขารักและมีความภักดีต่อบรรดาเศาะฮาบะฮ์ และเชื่อมั่นว่าพวกเขาเป็นผู้ที่ประเสริฐรองลงมาจากบรรดานบี จากคำกล่าวของท่านนบี ﷺ ว่า:

«خَيْرُ القُرُونِ قَرْنِي ثُمَّ الَّذِينَ يَلُونَهُمْ ثُمَّ الَّذِينَ يَلُونَهُم».

“ยุคที่ดีที่สุดคือยุคของฉัน ต่อมาก็คือรุ่นหลังจากพวกเขา และรุ่นหลังจากพวกเขา”¹⁴ หะดีษบทนี้เป็นที่เห็นพ้องต้องกันว่าถูกต้อง

และพวกเขา (อะฮฺลุสสุนนะฮฺ) เชื่อว่า ผู้ที่ดีที่สุดในหมู่พวกเขานั้นคือ: ท่านอบูบักรฺ อัศ-ศิดดีก ถัดมาคือ ท่านอุมัรฺ อัล-ฟารูก ถัดมาคือ ท่านอุษมาน ซูนนูร็อยนฺ ถัดมาคือ ท่านอะลี อัล-มุรตะฎอ เราะฎิยัลลอฮุอันฮุม แล้วถัดมาคือ เศาะฮาบะฮ์ที่เหลือในสิบคน แล้วถัดมาคือ เศาะฮาบะฮ์คนอื่น ๆ ที่เหลือ เราะฎิยัลลอฮุอันฮุม และพวกเขางดเว้นจากการพูดถึงความขัดแย้งที่เกิดขึ้นระหว่างกัน – กล่าวคือระหว่างบรรดาเศาะหาบะฮฺ – และพวกเขา (อะฮฺลุสสุนนะฮฺ) เชื่อว่าในการนั้นพวกเขาทั้งหมดได้ใช้ดุลยพินิจ (อิจญ์ติฮาด) ผู้ที่ตัดสินถูกต้องจะได้รับสองผลบุญ ส่วนผู้ที่ตัดสินผิดพลาดจะได้รับหนึ่งผลบุญ

และพวกเขา (อะฮฺลุสสุนนะฮ์) รักครอบครัวของท่านเราะซูล ﷺ ซึ่งเป็นผู้ศรัทธาต่อท่าน และให้ความภักดีต่อพวกเขา และให้ความภักดีต่อ บรรดาภรรยาของท่านเราะสูลของอัลลอฮฺ ซึ่งเป็นมารดาของผู้ศรัทธาและวิงวอนขอความโปรดปรานจากอัลลอฮฺให้แก่พวกเขาทุกคน และพวกเขาปฏิเสธแนวทางของเราะฟิเฏาะฮฺ (ชีอะฮ์) ที่เกลียดชังบรรดาเศาะหาบะฮฺของท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ และว่าร้ายต่อพวกเขา อีกทั้งยกย่องอะฮฺลุลบัยตฺเกินความพอดี และยกพวกเขาเหนือสถานะที่อัลลอฮ์ อัซซะวะญัลละทรงกำหนดไว้ให้แก่พวกเขา เช่นเดียวกัน พวกเขายังปฏิเสธแนวทางของนะวาศิบที่ทำร้ายอะฮฺลุลบัยตฺด้วยคำพูดหรือการกระทำ

ดังนั้นสิ่งที่เราได้กล่าวมาทั้งหมดนี้ ล้วนอยู่ภายใต้ความเชื่อที่ถูกต้อง ซึ่งอัลลอฮ์ได้ทรงส่งเราะสูลของพระองค์คือมุฮัมมัด ﷺ มาพร้อมกับความเชื่อนี้ และความเชื่อนี้คือความเชื่อที่จำเป็นต้องศรัทธาถือมั่น ยึดมั่นปฏิบัติตาม ดำรงตนอย่างเที่ยงตรงอยู่บนมัน และระมัดระวังจากสิ่งที่ขัดแย้งกับมัน และมันคือความเชื่อของกลุ่มอันนาญียะฮ์(กลุ่มที่ได้รับความปลอดภัย) คืออะฮ์ลุซซุนนะฮ์ วัลญะมาอะฮ์ ซึ่งท่านนบี ﷺ ได้กล่าวไว้ว่า:

«لَا تَـزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي ‌ظَاهِرِينَ ‌عَلَى ‌الحَقِّ، لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَذَلَهُمْ، حَتَّى يَأْتِيَ أَمْرُ اللهِ وَهُمْ كَذَلِكَ».

"จะมีกลุ่มหนึ่งจากประชาชาติของฉันที่ยืนหยัดอยู่ในแนวทางที่เที่ยงตรง ไม่มีใครสามารถทำอันตรายต่อพวกเขาได้ จนกระทั่งพระบัญชาของอัลลอฮ์ได้มาถึง ในขณะที่พวกเขาก็ยืนหยัดอยู่ (ในแนวทางดังกล่าว)"¹⁵, และในบางรายงาน กล่าวว่า

«لَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي عَلَى الحَقِّ مَنْصُورَةٌ».

"จะยังคงมีกลุ่มหนึ่งจากประชาชาติของฉันที่ยืนหยัดอยู่ในแนวทางที่เที่ยงตรง ซึ่งได้รับชัยชนะ"¹⁶, ท่านนบี ﷺ ได้กล่าวว่า:

«افْتَرَقَتِ اليَهُودُ عَلَى إِحْدَى وَسَبْعِينَ فِرْقَةً، وَافْتَرَقَتِ النَّصَارَى عَلَى اثْنَتَيْنِ وَسَبْعِينَ فِرْقَةً، وَسَتَفْتَرِقُ هَذِهِ الأُمَّةُ عَلَى ثَلَاثِ وَسَبْعِينَ فِرْقَةً كُلُّهَا فِي النَّارِ إِلَّا وَاحِدَةً فَقَالَ الصَّحَابَةُ: مَنْ هِيَ يَا رَسُولَ اللهِ؟ قَالَ: مَنْ كَانَ عَلَى مِثْلِ مَا أَنَا عَلَيْهِ وَأَصْحَابِي»

"ชาวยิวนั้นได้แตกออกเป็น 71 กลุ่ม และชาวคริสเตียนได้แตกออกเป็น 72 กลุ่ม และประชาชาติของฉันจะแตกออกเป็น 73 กลุ่ม ทั้งหมดอยู่ในไฟนรก ยกเว้นกลุ่มเดียวเท่านั้น" พวกเขากล่าวว่า แนวทางนั้นคือใคร โอ้ ศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์? เขากล่าวว่า "คือแนวทางของฉันและบรรดาสาวกของฉัน"¹⁷

หลักการเชื่อมั่นต่างๆ ที่เป็นปฏิปักษ์ต่อหลักการศรัทธาที่ถูกต้อง

บรรดาผู้ที่เบี่ยงเบนออกจากอะกีดะฮ์นี้ และผู้ที่ดำเนินอยู่บนแนวทางที่ตรงกันข้ามกับมันนั้น พวกเขามีหลายจำพวก ดังนั้นส่วนหนึ่งจากพวกเขานั้นคือ : บรรดาผู้เคารพสักการะรูปปั้นเจว็ดและรูปเคารพ มะลาอิกะฮ์ เอาลิยาอ์ ญิน บรรดาต้นไม้และบรรดาหิน และอื่น ๆ ดังนั้นพวกเขาเหล่านั้นจึงมิได้ตอบรับการเรียกร้องของบรรดาเราะสูล แต่กลับฝ่าฝืนและดื้อดึงขัดขืนต่อพวกท่าน ดังที่กุเรชและบรรดาหมู่เหล่าชาวอาหรับได้กระทำต่อท่านนบีของพวกเรา มุฮัมมัด ﷺ พวกเขาวิงวอนต่อบรรดาสิ่งที่พวกเขาเคารพบูชาให้สนองความต้องการต่างๆ ให้ผู้ป่วยหายจากโรคภัย และให้ได้รับชัยชนะเหนือศัตรู และพวกเขาก็เชือดสัตว์บูชาให้แก่พวกมัน และบนบานให้แก่พวกมัน ครั้นเมื่อท่านเราะสูล ﷺ ได้ตำหนิพวกเขาต่อสิ่งนั้น และได้สั่งให้พวกเขาอุทิศการอิบาดะฮ์ต่ออัลลอฮ์เพียงผู้เดียวอย่างบริสุทธิ์ใจ พวกเขาก็ประหลาดใจต่อสิ่งนั้นและปฏิเสธมัน และกล่าวว่า:

﴿أَجَعَلَ ٱلۡأٓلِهَةَ إِلَٰهٗا وَٰحِدًاۖ إِنَّ هَٰذَا لَشَيۡءٌ عُجَابٞ5﴾

"เขาได้ทำให้พระเจ้าหลายองค์เป็นพระเจ้าองค์เดียวกระนั้นหรือ ? แท้จริงนี่เป็นเรื่องประหลาดจริง ๆ" (ศ็อด : 5)

ท่านเราะซูลุลลอฮ์ ﷺ ยังคงเชิญชวนพวกเขาไปสู่อัลลอฮ์ ตักเตือนพวกเขาจากการตั้งภาคี และอธิบายให้พวกเขาเข้าใจถึงความจริงแท้ของสิ่งที่ท่านได้เรียกร้องพวกเขาไปสู่ จนกระทั่งอัลลอฮ์ทรงชี้นำผู้ที่พระองค์ทรงประสงค์จะชี้นำจากพวกเขา แล้วหลังจากนั้นพวกเขาก็เข้าสู่ศาสนาของอัลลอฮ์เป็นหมู่คณะ กระทั่งศาสนาของอัลลอฮ์ได้ปรากฏชัยชนะเหนือศาสนาทั้งปวง ภายหลังจากการเชิญชวนอย่างต่อเนื่องและการต่อสู้อันยาวนานของเราะซูลุลลอฮ์ ﷺ และบรรดาเศาะหาบะฮ์ของท่าน เราะฎิยัลลอฮุอันฮุม ตลอดจนบรรดาผู้ที่ปฏิบัติตามพวกเขาอย่างดียิ่ง แล้วสภาพการณ์ก็ได้เปลี่ยนแปลงไป และความไม่รู้ได้ครอบงำผู้คนส่วนใหญ่ ดังนั้นคนส่วนมากจึงได้กลับไปสู่ศาสนาของยุคญาฮิลิยะฮ์ ด้วยการเกินเลยในการยกย่องบรรดานบีและบรรดานักบุญ การวิงวอนต่อพวกเขาและการขอความช่วยเหลือจากพวกเขา และอื่นๆ จากประเภทต่างๆ ของการตั้งภาคี และพวกเขามิได้รู้ความหมายของคำว่า “ลาอิลาฮา อิลลัลลอฮ์” (ไม่มีพระเจ้าอื่นใดที่ควรได้รับการเคารพภักดี นอกจากอัลลอฮ์) ดังที่บรรดาผู้ตั้งภาคีชาวอาหรับได้รู้ความหมายของมัน ดังนั้นเราจึงขอความช่วยเหลือจากอัลลอฮ์

การตั้งภาคีนี้ยังคงแพร่หลายอยู่ในหมู่ผู้คนมาจนถึงยุคสมัยของเราในปัจจุบัน เนื่องจากความไม่รู้ได้ครอบงำ และเพราะกาลเวลาที่ห่างไกลจากสมัยนบูวะฮฺ

และข้อชุบฮะฮ์ของบรรดาผู้คนในยุคหลังเหล่านี้ คือชุบฮะฮ์เดียวกันกับของชนรุ่นก่อนๆ และมันก็คือคำกล่าวของพวกเขาที่ว่า:

﴿...هَٰٓؤُلَآءِ شُفَعَٰٓؤُنَا عِندَ ٱللَّهِ...﴾

"เหล่านี้คือผู้ช่วยเหลือเรา ณ ที่อัลลอฮฺ" (ซูเราะฮ์ ยูนุส : 18) และพวกเขาได้กล่าวว่า:

﴿...مَا نَعۡبُدُهُمۡ إِلَّا لِيُقَرِّبُونَآ إِلَى ٱللَّهِ زُلۡفَىٰٓ...﴾

"เรามิได้เคารพภักดีพวกเขา เว้นแต่เพื่อทำให้เราเข้าใกล้ชิดต่ออัลลอฮฺ" (ซูเราะฮ์ อัซซุมัร : 3) อัลลอฮ์ทรงปฏิเสธข้อกังขานี้ และทรงชี้แจงว่า ผู้ใดก็ตามที่เคารพภักดีต่อสิ่งอื่นจากอัลลอฮ์ ไม่ว่าเป็นใครก็ตาม เขาผู้นั้นย่อมได้ตั้งภาคีต่อพระองค์และปฏิเสธศรัทธา ดังที่อัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสว่า:

﴿وَيَعۡبُدُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ مَا لَا يَضُرُّهُمۡ وَلَا يَنفَعُهُمۡ وَيَقُولُونَ هَٰٓؤُلَآءِ شُفَعَٰٓؤُنَا عِندَ ٱللَّهِ...﴾

"และพวกเขาจะเคารพภักดีสิ่งอื่นไปจากอัลลอฮฺ ที่มิได้ให้โทษแก่พวกเขา และมิได้ให้ประโยชน์แก่พวกเขา และพวกเขาจะกล่าวว่า เหล่านี้คือผู้ช่วยเหลือเรา ณ ที่อัลลอฮฺ..." (ซูเราะฮ์ ยูนุส : 18) แล้วอัลลอฮ์ ตะอาลา ได้ทรงตอบพวกเขา ด้วยพระดำรัสของพระองค์ว่า:

﴿قُلۡ أَتُنَبِّـُٔونَ ٱللَّهَ بِمَا لَا يَعۡلَمُ فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَلَا فِي ٱلۡأَرۡضِۚ سُبۡحَٰنَهُۥ وَتَعَٰلَىٰ عَمَّا يُشۡرِكُونَ18﴾

"จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) พวกท่านจะแจ้งข่าวแก่อัลลอฮฺด้วยสิ่งที่พระองค์ไม่ทรงรู้ ในบรรดาชั้นฟ้าและในแผ่นดินกระนั้นหรือ พระองค์ทรงมหาบริสุทธิ์และทรงสูงส่ง เหนือสิ่งที่พวกเขาตั้งภาคีขึ้น" (ซูเราะฮ์ ยูนุส : 18)

พระองค์ทรงชี้แจงไว้ในอายะฮ์นี้ว่า การอิบาดะฮ์ต่อสิ่งอื่นนอกจากอัลลอฮ์ ไม่ว่าจะเป็นการอิบาดะฮ์ต่อบรรดานบี บรรดาเอาลิยาอ์ หรือผู้อื่นก็ตาม คือการตั้งภาคีใหญ่ แม้ว่าผู้กระทำจะเรียกมันด้วยชื่ออื่นก็ตาม และดังคำตรัสของพระองค์ที่ว่า:

﴿...وَٱلَّذِينَ ٱتَّخَذُواْ مِن دُونِهِۦٓ أَوۡلِيَآءَ مَا نَعۡبُدُهُمۡ إِلَّا لِيُقَرِّبُونَآ إِلَى ٱللَّهِ زُلۡفَىٰٓ...﴾

"ส่วนบรรดาผู้ที่ยึดถือเอาบรรดาผู้คุ้มครองอื่นจากอัลลอฮฺ โดยกล่าวว่าเรามิได้เคารพภักดีพวกเขา เว้นแต่เพื่อทำให้เราเข้าใกล้ชิดต่ออัลลอฮฺ" (ซูเราะฮ์ อัซซุมัร : 3) จากนั้น อัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงโต้ตอบพวกเขาด้วยพระดำรัสของพระองค์ว่า:

﴿...إِنَّ ٱللَّهَ يَحۡكُمُ بَيۡنَهُمۡ فِي مَا هُمۡ فِيهِ يَخۡتَلِفُونَۗ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يَهۡدِي مَنۡ هُوَ كَٰذِبٞ كَفَّارٞ﴾

"แท้จริงอัลลอฮฺ จะทรงตัดสินระหว่างพวกเขาในสิ่งที่พวกเขาขัดแย้งกันในเรื่องนั้น แท้จริงอัลลอฮฺจะไม่ทรงชี้นำทางแก่ผู้กล่าวเท็จ ผู้ไม่สำนึกบุญคุณ" (ซูเราะฮ์ อัซซุมัร : 3)

ดังนั้น อัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงชี้แจงให้ประจักษ์ว่า การเคารพสักการะของพวกเขาต่อสิ่งอื่นนอกจากพระองค์ ทั้งด้วยการวิงวอน การเกรงกลัว ความหวัง และสิ่งทำนองนั้น ถือเป็นการปฏิเสธศรัทธาต่อพระองค์ และทรงหักล้างคำกล่าวของพวกเขาที่ว่า บรรดาพระเจ้าของพวกเขาจะทำให้พวกเขาเข้าใกล้พระองค์อย่างใกล้ชิด

และส่วนหนึ่งจากบรรดาความเชื่ออันเป็นการปฏิเสธศรัทธาที่ต่อต้านอะกีดะฮ์ที่ถูกต้อง และขัดกับสิ่งที่บรรดารอซูล อะลัยฮิมุศศ็อลาตุ วัสสลาม ได้นำมานั้น ก็คือสิ่งที่บรรดาผู้ที่ปฏิเสธในพระเจ้าในยุคนี้เชื่อถือ จากหมู่ผู้ตามของมาร์กซ์และเลนิน และผู้อื่นๆ จากบรรดาผู้เรียกร้องสู่ลัทธิอเทวนิยมและการปฏิเสธศรัทธา ไม่ว่าพวกเขาจะเรียกสิ่งนั้นว่าสังคมนิยม หรือคอมมิวนิสต์ หรือบะอ์ษียะฮ์ หรือชื่ออื่นใดก็ตาม แท้จริงจากหลักการพื้นฐานของบรรดาผู้ที่ปฏิเสธในพระเจ้าเหล่านี้ก็คือ: “ไม่มีพระเจ้า และชีวิตเป็นเพียงวัตถุ”

และจากพื้นฐานของพวกเขา คือการปฏิเสธการฟื้นคืนชีพ การปฏิเสธสวรรค์และนรก และการปฏิเสธศรัทธาต่อบรรดาศาสนาทั้งหมด และผู้ใดพิจารณาในตำราของพวกเขาและศึกษาแนวทางที่พวกเขายึดถือ ก็จะทราบเรื่องนี้อย่างแน่นอน และปราศจากความสงสัยว่า ความเชื่อนี้เป็นปฏิปักษ์ต่อบรรดาศาสนาที่ประทานจากฟากฟ้าทุกศาสนา และย่อมนำพาผู้ยึดถือไปสู่ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดทั้งในดุนยาและอาคิเราะฮ์

และจากบรรดาความเชื่อที่ขัดกับความจริงเหล่านั้น คือความเชื่อของบางส่วนจากบรรดาผู้ถือแนวทางซูฟีว่า บางคนที่พวกเขาเรียกว่า “เอาลิยาอ์” นั้นมีส่วนร่วมกับอัลลอฮ์ในการกำกับจัดการกิจการทั้งหลาย และมีอำนาจจัดการในกิจการของโลก โดยพวกเขาเรียกขานบุคคลเหล่านั้นว่า “อักฏอบ” “เอาตาด” และ “อะฆวาส์” และชื่ออื่น ๆ อีกที่พวกเขาประดิษฐ์ขึ้นให้แก่บรรดาเทพเจ้าที่พวกเขาตั้งไว้ ซึ่งนี่คือการตั้งภาคีต่ออัลลอฮ์ในด้านความเป็นพระผู้อภิบาล และเป็นหนึ่งในประเภทที่น่าอัปลักษณ์ที่สุดของการตั้งภาคีต่ออัลลอฮ์

และผู้ใดที่พินิจพิเคราะห์ในเรื่องการตั้งภาคีต่ออัลลอฮ์ของบรรดาผู้คนรุ่นก่อนในยุคญาฮิลิยะฮ์ แล้วนำมันไปเปรียบเทียบกับการตั้งภาคีที่แพร่หลายในหมู่ผู้คนรุ่นหลัง ก็จะพบว่าการตั้งภาคีของผู้คนรุ่นหลังนั้นใหญ่หลวงกว่าและร้ายแรงกว่า และคำชี้แจงในเรื่องนี้มีดังต่อไปนี้: แท้จริงบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาชาวอาหรับในยุคก่อนอิสลามได้มีลักษณะเด่นอยู่สองประการ: ประการแรก: พวกเขามิได้ตั้งภาคีในความเป็นพระผู้อภิบาล แต่การตั้งภาคีของพวกเขานั้นในด้านการเคารพภักดี เพราะพวกเขายอมรับในความเป็นพระผู้อภิบาลของอัลลอฮ์ ผู้ทรงเกียรติยิ่ง เพียงผู้เดียว ดังที่อัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสว่า:

﴿وَلَئِن سَأَلۡتَهُم مَّنۡ خَلَقَهُمۡ لَيَقُولُنَّ ٱللَّهُ...﴾

"และถ้าเจ้าถามพวกเขาว่า ใครเป็นผู้สร้างพวกเขา แน่นอนพวกเขาจะกล่าวว่า อัลลอฮฺ..." (อัช-ซุครุฟ : 87) และอัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสว่า:

﴿قُلۡ مَن يَرۡزُقُكُم مِّنَ ٱلسَّمَآءِ وَٱلۡأَرۡضِ أَمَّن يَمۡلِكُ ٱلسَّمۡعَ وَٱلۡأَبۡصَٰرَ وَمَن يُخۡرِجُ ٱلۡحَيَّ مِنَ ٱلۡمَيِّتِ وَيُخۡرِجُ ٱلۡمَيِّتَ مِنَ ٱلۡحَيِّ وَمَن يُدَبِّرُ ٱلۡأَمۡرَۚ فَسَيَقُولُونَ ٱللَّهُۚ فَقُلۡ أَفَلَا تَتَّقُونَ31﴾

"จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) ใครเป็นผู้ประทานปัจจัยยังชีพที่มาจากฟากฟ้าและแผ่นดินแก่พวกท่าน หรือใครเป็นเจ้าของการได้ยินและการมองและใครเป็นผู้ให้มีชีวิตหลังจากการตาย และเป็นผู้ให้ตายหลังจากมีชีวิตมา และใครเป็นผู้บริหารกิจการ แล้วพวกเขาจะกล่าวกันว่า อัลลอฮฺ ดังนั้นจงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) พวกท่านไม่ยำเกรงหรือ" (ซูเราะฮ์ ยูนุส : 31) และโองการที่มีความหมายในลักษณะนี้มีอีกมากมาย

ประการที่สอง: การตั้งภาคีในการเคารพสักการะของพวกเขาไม่ได้เกิดขึ้นตลอดเวลา หากแต่เกิดขึ้นในยามที่สุขสบาย ส่วนในยามที่ตกทุกข์ได้ยาก พวกเขาจะมีความบริสุทธิ์ใจในการเคารพภักดีต่ออัลลอฮ์เพียงพระองค์เดียว ดังที่อัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสว่า:

﴿فَإِذَا رَكِبُواْ فِي ٱلۡفُلۡكِ دَعَوُاْ ٱللَّهَ مُخۡلِصِينَ لَهُ ٱلدِّينَ فَلَمَّا نَجَّىٰهُمۡ إِلَى ٱلۡبَرِّ إِذَا هُمۡ يُشۡرِكُونَ65﴾

"ดังนั้นเมื่อพวกเขาขึ้นขี่เรือ พวกเขาวิงวอนต่ออัลลอฮฺเป็นผู้บริสุทธิ์ใจในการขอพรต่อพระองค์ ครั้นเมื่อพระองค์ทรงช่วยพวกเขาให้ขึ้นบก แล้วพวกเขาก็ตั้งภาคีต่อพระองค์" (ซูเราะฮ์ อัล-อันกะบูต : 65)

ส่วนบรรดาผู้ตั้งภาคียุคหลังนั้น แท้จริงพวกเขาได้เกินเลยยิ่งกว่าพวกยุคก่อนในสองประการ: ด้านที่หนึ่ง : ในหมู่พวกเขาบางคนได้ตั้งภาคีในด้านความเป็นพระผู้อภิบาลของอัลลอฮ์ ประการที่สอง: การตั้งภาคีของพวกเขาเกิดทั้งในยามสุขและยามทุกข์ ดังที่ผู้ที่คลุกคลีอยู่กับพวกเขาและสำรวจสภาพความเป็นอยู่ของพวกเขาอย่างถี่ถ้วนย่อมทราบดี และได้เห็นสิ่งที่พวกเขากระทำ ณ สุสานของอัล-ฮุเซน และอัล-บาดาวี และสุสานอื่น ๆ ในอียิปต์ ณ หลุมฝังศพของอัล-อัยดารูซ ในเอเดน อัล-ฮาดี ในเยเมน อิบนุ อะรอบี ในอัชชาม และชัยคฺอับดุลกอดีร์ อัล-ญีลานีย์ ในอิรัก และสุสานของผู้มีชื่อเสียงอื่น ๆ ที่สามัญชนได้ยกย่องเกินขอบเขต และได้เบี่ยงเบนสิทธิอันมากมายที่เป็นของอัลลอฮ์ อัซซะวะญัล ไปให้แก่สุสานเหล่านั้น และมีน้อยคนนักที่จะคัดค้านพวกเขาในเรื่องนั้น และชี้แจงให้พวกเขาเข้าใจถึงความจริงของเตาฮีด ที่อัลลอฮ์ทรงส่งนบีมุฮัมมัด ﷺ มาด้วย และบรรดาศาสนทูตก่อนหน้าท่าน ขอความสันติและพรของอัลลอฮ์จงมีแด่พวกท่าน แท้จริงเราเป็นของอัลลอฮ์ และแท้จริงเราจะกลับคืนสู่พระองค์

และความเชื่อบางอย่างที่เป็นปฏิปักษ์ต่อความเชื่ออันถูกต้องในเรื่องของพระนามและคุณลักษณะ คือความเชื่อของพวกอะฮฺลุลบิดอะฮ์จากหมู่อัลญะฮ์มียะฮ์และอัลมุอฺตะซิละฮ์ และผู้ที่เดินตามแนวทางของพวกเขาในการปฏิเสธคุณลักษณะของอัลลอฮ์ ตะอาลา และการปฏิเสธสิ่งที่ได้ถูกกล่าวไว้แก่พระองค์จากบรรดาคุณลักษณะอันสมบูรณ์ ตลอดจนการบรรยายพระองค์ด้วยคุณลักษณะของสิ่งที่ไม่มีอยู่ สิ่งไม่มีชีวิต และสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ อัลลอฮ์ทรงสูงส่งพ้นจากคำกล่าวของพวกเขาอย่างใหญ่หลวง

และสิ่งที่เข้าข่ายในนั้น ได้แก่ ผู้ที่ปฏิเสธคุณลักษณะของอัลลอฮ์บางประการและยืนยันบางประการ ดังเช่นที่เป็นหลักความเชื่อของอัล-อะชาอิเราะฮ์ และบุคคลเหล่านี้ย่อมถูกผูกมัดด้วยสิ่งที่พวกเขาได้ยืนยันจากบรรดาคุณลักษณะ ให้ต้องยอมรับสิ่งที่ทำนองเดียวกันกับสิ่งที่พวกเขาหลีกหนีจากมันในคุณลักษณะที่พวกเขาปฏิเสธ และพวกเขาได้ตีความหลักฐานของมัน ดังนั้นจึงเป็นการขัดแย้งต่อหลักฐานจากตัวบทและจากเหตุผลทางปัญญา และก่อให้เกิดความขัดแย้งในตนเองในเรื่องนั้นอย่างชัดแจ้ง

ส่วนอะฮ์ลุซซุนนะฮ์วัลญะมาอะฮ์นั้น พวกเขายืนยันสิ่งที่อัลลอฮ์ ผู้ทรงสูงส่งและมหาบริสุทธิ์ ทรงยืนยันแก่พระองค์เอง หรือที่เราะสูลของพระองค์ มุฮัมมัด ﷺ ได้ยืนยันไว้เกี่ยวกับพระนามและคุณลักษณะ ในลักษณะที่สมบูรณ์ และพวกเขาถือว่าพระองค์ทรงบริสุทธิ์พ้นจากความเสมอเหมือนกับสิ่งถูกสร้างของพระองค์ เป็นการชำระให้บริสุทธิ์ที่ปลอดจากมลทินแห่งการปฏิเสธ (تعطيل) ดังนั้นพวกเขาจึงยึดถือและปฏิบัติตามหลักฐานทั้งหมด และไม่บิดเบือน (تحريف) และไม่ปฏิเสธ (تعطيل) อีกทั้งปลอดพ้นจากความขัดแย้งในตัวเองที่ผู้อื่นตกลงไป ดังที่ได้ชี้แจงมาแล้วก่อนหน้านี้

และนี่คือแนวทางแห่งความรอดปลอดภัย และความสุขทั้งในโลกนี้และโลกหน้า (วันอาคิเราะฮ์) และนั่นคือเส้นทางอันเที่ยงตรงที่บรรดาซะละฟฺและบรรดาอิหม่ามของประชาชาตินี้ได้ดำเนินตาม และบรรดาผู้ที่มาทีหลังของประชาชาตินี้จะไม่อาจได้รับการแก้ไขให้ดีงามได้ นอกจากด้วยสิ่งที่ทำให้บรรดาผู้ที่มาก่อนพวกเขาได้ดี นั่นคือการยึดตามอัลกุรอ่านและซุนนะฮฺ และละทิ้งทุกสิ่งที่ขัดกับทั้งสอง. เราขอให้อัลลอฮ์ผู้ทรงบริสุทธิ์และทรงสูงส่ง โปรดให้ประชาชาติกลับคืนสู่ความถูกต้องและความชอบธรรม และโปรดให้มีบรรดาผู้ที่ทำหน้าที่เรียกร้องเชิญชวนสู่ทางนำเพิ่มพูนขึ้นในหมู่ประชาชาตินี้ และโปรดประทานความสำเร็จแก่บรรดาผู้นำและบรรดานักวิชาการของประชาชาติในการต่อสู้กับการตั้งภาคี การขจัดมันให้หมดสิ้น และการตักเตือนให้ระวังบรรดาวิถีทางของมัน... แท้จริงพระองค์ทรงได้ยินและทรงอยู่ใกล้ และอัลลอฮฺคือผู้ประทานความสำเร็จ และอัลลอฮฺนั้นเป็นผู้ที่พอเพียงแก่เราแล้ว และเป็นผู้รับมอบหมายที่ดีเยี่ยม และไม่มีอำนาจและพลังใด ๆ เว้นแต่ด้วยพระองค์เท่านั้น และขออัลลอฮ์ทรงประทานพรและความสันติแด่บ่าวของพระองค์และศาสนทูตของพระองค์ นบีของเรา ﷺ ครอบครัวของท่านและอัครสาวกของท่าน

***

بِسْمِ اللهِ الرَّحمَنِ الرَّحِيمِ

สารฉบับที่ : 2  ว่าด้วยหุก่มของการร้องขอความช่วยเหลือจากท่านนบี ﷺ

มวลการสรรเสริญเป็นของอัลลอฮ์ พรอันประเสริฐและความสันติสุขจงมีแด่ท่านเราะซูลของอัลลอฮ์ แด่ประชาชาติและบรรดาเศาะฮาบะ์ของท่าน ตลอดจนบรรดาผู้ที่ดำเนินตามการชี้นำของท่าน

อนึ่ง: หนังสือพิมพ์ อัล-มุจตะมะอ์ ของคูเวต ได้ตีพิมพ์ในฉบับที่ 15 ซึ่งออกเมื่อวันที่ 19/4/1390 ฮ.ศ. บทกวีบางบทภายใต้หัวข้อ: (ในวาระรำลึกถึงวันประสูติอันทรงเกียรติของท่านนบี) และบทกวีเหล่านี้มีเนื้อหาเป็นการวิงวอนร้องขอความช่วยเหลือจากท่านนบี ﷺ และการขอให้ท่านเกื้อหนุนให้ได้รับชัยชนะ เพื่อให้ท่านเข้ามาเท่าทันและช่วยกอบกู้ประชาชาติ ให้ได้รับชัยชนะ และปลดปล่อยประชาชาติให้พ้นจากสิ่งที่ได้ตกอยู่คือความแตกแยกและความขัดแย้ง โดยมีลายเซ็นของผู้ที่เรียกตนเองว่า: (อามินะฮ์) และต่อไปนี้คือเนื้อความจากบทกวีที่กล่าวถึงนั้นบางส่วน:

โอ้ท่านเราะซูลุลลอฮ์ โปรดกอบกู้โลกหนึ่ง... ที่จุดชนวนสงครามและถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงของมัน

โอ้ท่านเราะซูลุลลอฮ์ โปรดช่วยกอบกู้ประชาชาติ... ในความมืดมนแห่งความสงสัย การรอนแรมยามราตรีนั้นได้ยืดยาวยิ่งนัก

โอ้ท่านเราะซูลุลลอฮ์ โปรดช่วยเหลือประชาชาติ... ในเขาวงกตแห่งความโศกเศร้า วิสัยทัศน์ของประชาชาติได้หลงหายไป

จนถึงคำกล่าวของนางที่ว่า:

ได้โปรดเร่งชัยชนะ ดังที่ท่านได้เร่งมัน... ในสงครามบะดัร ครั้นเมื่อข้าพระองค์ได้วิงวอนขอต่ออัลลอฮ์

แล้วความอัปยศก็กลับกลายเป็นชัยชนะอันงดงาม... แท้จริง อัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงมีกองทัพที่พวกท่านไม่อาจมองเห็น

(ดังนี้ ผู้เขียนผู้นี้ได้ส่งคำวิงวอนและการขอความช่วยเหลือของตนไปยังท่านนบี ﷺ โดยร้องขอจากท่านให้ช่วยเหลือประชาชาติ (อุมมะฮ์) ด้วยการเร่งรัดชัยชนะ ทั้งที่หลงลืม หรือไม่ก็ด้วยความไม่รู้ ว่าชัยชนะนั้นอยู่ในพระหัตถ์ของอัลลอฮ์ ตะอาลาเพียงผู้เดียว มิได้อยู่ในอำนาจของท่านนบี ﷺ หรือของสิ่งถูกสร้างอื่นใด ดังที่อัลลอฮ์ ตะอาลาได้ตรัสไว้ในคัมภีร์อันชัดแจ้งของพระองค์ว่า:)

﴿...وَمَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ﴾

"และความช่วยเหลือทั้งหลายนั้นไม่มี (จากที่อื่นใด) นอกจากที่อัลลอฮฺ ผู้ทรงเดชานุภาพ ผู้ทรงปรีชาญาณเท่านั้น" (อาล อิมรอน : 126), และอัลลอฮ์ ผู้ทรงเกียรติ ผู้ทรงสูงส่ง ตรัสว่า:

﴿إِنْ يَنْصُرْكُمُ اللَّهُ فَلَا غَالِبَ لَكُمْ وَإِنْ يَخْذُلْكُمْ فَمَنْ ذَا الَّذِي يَنْصُرُكُمْ مِنْ بَعْدِهِ...﴾

"หากว่าอัลลอฮฺทรงช่วยเหลือพวกเจ้าก็ไม่มีผู้ใดชนะพวกเจ้าได้ และหากพระองค์ทรงทอดทิ้งพวกเจ้าแล้ว ก็ผู้ใดเล่าจะช่วยเหลือพวกเจ้าได้หลังจากพระองค์" (ซูเราะฮ์ อาล อิมรอน : 160)

และการกระทำดังกล่าวที่เป็นการขอดุอาอ์และการขอความช่วยเหลือ (อิสติฆาซะฮ์) นั้น คือการมอบการเคารพบูชาในรูปแบบหนึ่งจากบรรดารูปแบบของการอิบาดะฮ์ให้แก่สิ่งอื่นที่ไม่ใช่อัลลอฮ์ ตะอาลา และเป็นที่ทราบด้วยตัวบทและมติเอกฉันท์แล้วว่า สิ่งนั้นไม่เป็นที่อนุญาต และแท้จริงอัลลอฮ์ ตะอาลา ได้ทรงสร้างบ่าวของพระองค์เพื่อการเคารพอิบาดะฮ์ต่อพระองค์เพียงผู้เดียว และทรงส่งบรรดาเราะซูล และทรงประทานคัมภีร์ทั้งหลายลงมา เพื่อชี้แจงการอิบาดะฮ์นั้นและเชิญชวนไปสู่มัน ดังที่อัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสว่า:

﴿وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ56﴾

"และข้ามิได้สร้างญิน และมนุษย์เพื่ออื่นใด เว้นแต่เพื่อเคารพภักดีต่อข้า" [ซูเราะฮ์ อัซซาริยาต : 56 ] และอัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสอีกว่า:

﴿وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ...﴾

"และโดยแน่นอน เราได้ส่งร่อซูลมาในทุกประชาชาติ (โดยบัญชาว่า) พวกท่านจงเคารพภักดีอัลลอฮฺ และจงหลีกหนีให้ห่างจากพวกเจว็ด..." (ซูเราะฮ์ อัน-นะห์ลฺ : 36) และอัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสอีกว่า:

﴿وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا نُوحِي إِلَيْهِ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدُونِ25﴾

"และเรามิได้ส่งรอซูลคนใดก่อนหน้าเจ้านอกจากเราได้วะฮียฺแก่เขาว่า แท้จริงไม่มีพระเจ้าอื่นใดที่เที่ยงแท้ นอกจากข้า ดังนั้นพวกเจ้าจงเคารพภักดีต่อข้า" (ซูเราะฮ์ อัล-อันบิยาอ์ : 25), และอัลลอฮ์ ผู้ทรงเกียรติ ผู้ทรงสูงส่ง ตรัสว่า:

﴿الر كِتَابٌ أُحْكِمَتْ آيَاتُهُ ثُمَّ فُصِّلَتْ مِنْ لَدُنْ حَكِيمٍ خَبِيرٍ1 أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ إِنَّنِي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ وَبَشِيرٌ2﴾

"อะลีฟ ลาม รอฺ คัมภีร์ที่โองการทั้งหลายของมันถูกทำให้รัดกุมมีระเบียบ แล้วถูกจำแนกเรื่องต่างๆ อย่างชัดแจ้ง จากพระผู้ทรงปรีชาญาณ ผู้ทรงรอบรู้เชี่ยวชาญ"

"เพื่อพวกท่านจะได้ไม่เคารพภักดีผู้ใดนอกจากอัลลอฮฺ แท้จริงฉันได้รับการแต่งตั้งจากพระองค์มายังพวกท่าน เพื่อเป็นผู้ตักเตือนและผู้แจ้งข่าวดี" (ซูเราะฮ์ ฮูด : 1, 2)

ดังนั้น อัลลอฮ์ ตะอาลา ได้ทรงชี้แจงอย่างชัดแจ้งในโองการอันชัดแจ้งเหล่านี้ว่า พระองค์มิได้ทรงสร้างมนุษย์และญินขึ้นมาเว้นแต่เพื่อให้พวกเขาเคารพภักดีต่อพระองค์เพียงองค์เดียว โดยไม่มีใครเป็นหุ้นส่วนกับพระองค์ และทรงชี้แจงว่า พระองค์ได้ทรงส่งบรรดาเราะสูล ขอความสันติและความจำเริญจงประสบแด่พวกเขา เพื่อสั่งใช้ให้ยึดมั่นในการเคารพภักดีนี้ และห้ามปรามสิ่งที่ตรงกันข้ามกับมัน และพระองค์ ผู้ทรงเกริกเกียรติ ผู้ทรงเกรียงไกร ได้ทรงบอกว่า พระองค์ได้ทรงทำให้โองการทั้งหลายแห่งคัมภีร์ของพระองค์มีความมั่นคงเด็ดขาดและทรงแจกแจงไว้อย่างชัดแจ้ง เพื่อจะได้ไม่มีผู้ใดถูกเคารพสักการะนอกจากพระองค์เท่านั้น

เป็นที่ทราบว่า อิบาดะฮ์หมายถึง: การศรัทธาในความเป็นเอกะของอัลลอฮ์ และการเชื่อฟังต่อพระองค์ โดยการปฏิบัติตามคำสั่งใช้ของพระองค์และละทิ้งข้อห้ามของพระองค์ และอัลลอฮ์ได้ทรงบัญชาและทรงบอกกล่าวถึงเรื่องนี้ไว้ในหลายโองการ โดยในบรรดานั้นคือ พระดำรัสของพระองค์ผู้ทรงบริสุทธิ์ว่า:

﴿وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ حُنَفَاءَ...﴾

"และพวกเขามิได้ถูกบัญชาให้กระทำอื่นใดนอกจากเพื่อเคารพภักดีต่ออัลลอฮฺ เป็นผู้มีเจตนาบริสุทธิ์ในการภักดีต่อพระองค์ เป็นผู้อยู่ในแนวทางที่เที่ยงตรง..." (ซูเราะฮ์ อัลบัยยินะฮ์ : 5) และอัลลอฮ์ อัซซะวะญัล ทรงตรัสว่า:

﴿وَقَضَى رَبُّكَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ...﴾

"และพระเจ้าของเจ้าบัญชาว่า พวกเจ้าอย่าเคารพภักดีผู้ใดนอกจากพระองค์เท่านั้น..." [อัลอิสรออ์ : 23] และอัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงตรัสว่า:

﴿إِنَّآ أَنزَلۡنَآ إِلَيۡكَ ٱلۡكِتَٰبَ بِٱلۡحَقِّ فَٱعۡبُدِ ٱللَّهَ مُخۡلِصٗا لَّهُ ٱلدِّينَ2 أَلَا لِلَّهِ ٱلدِّينُ ٱلۡخَالِصُۚ وَٱلَّذِينَ ٱتَّخَذُواْ مِن دُونِهِۦٓ أَوۡلِيَآءَ مَا نَعۡبُدُهُمۡ إِلَّا لِيُقَرِّبُونَآ إِلَى ٱللَّهِ زُلۡفَىٰٓ إِنَّ ٱللَّهَ يَحۡكُمُ بَيۡنَهُمۡ فِي مَا هُمۡ فِيهِ يَخۡتَلِفُونَۗ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يَهۡدِي مَنۡ هُوَ كَٰذِبٞ كَفَّارٞ3﴾

"แท้จริงเราได้ประทานคัมภีร์มายังเจ้าด้วยสัจธรรม ดังนั้นเจ้าจงเคารพภักดีต่ออัลลอฮฺ โดยเป็นผู้มีความบริสุทธิ์ใจในศาสนาต่อพระองค์"

"พึงทราบเถิด การอิบาดะฮฺโดยบริสุทธิ์ใจนั้นเป็นของอัลลอฮฺองค์เดียว ส่วนบรรดาผู้ที่ยึดถือเอาบรรดาผู้คุ้มครองอื่นจากอัลลอฮฺ โดยกล่าวว่าเรามิได้เคารพภักดีพวกเขา เว้นแต่เพื่อทำให้เราเข้าใกล้ชิดต่ออัลลอฮฺ แท้จริงอัลลอฮฺ จะทรงตัดสินระหว่างพวกเขาในสิ่งที่พวกเขาขัดแย้งกันในเรื่องนั้น แท้จริงอัลลอฮฺจะไม่ทรงชี้นำทางแก่ผู้กล่าวเท็จ ผู้ไม่สำนึกบุญคุณ" [ซูเราะฮ์ อัซซุมัร : 2-3]

และบรรดาโองการ(อายะฮ์)ในความหมายนี้มีอยู่มากมาย และทั้งหมดนั้นล้วนบ่งชี้ถึงความจำเป็น(วาญิบ)ต้องทำอิบาดะฮ์ด้วยความอิคลาศต่ออัลลอฮ์เพียงผู้เดียว และละทิ้งการเคารพสักการะต่อทุกสิ่งอื่นจากพระองค์ ไม่ว่าจะเป็นบรรดานบี อะลัยฮิมุศเศาะลาตุวัสสลาม หรือผู้อื่นก็ตาม

และปราศจากข้อสงสัยว่า การดุอาอ์เป็นหนึ่งในประเภทของการทำอิบาดะฮ์ที่สำคัญยิ่งและครอบคลุมที่สุด ดังนั้นจึงจำเป็นต้องทำให้การดุอาอ์นั้นบริสุทธิ์ใจต่ออัลลอฮ์เพียงพระองค์เดียว ดังที่พระองค์ผู้ทรงเกริกเกียรติ ผู้ทรงสูงส่ง ตรัสว่า:

﴿فَادْعُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ14﴾

"ดังนั้นจงวิงวอนขอต่ออัลลอฮฺ โดยเป็นผู้มีความบริสุทธิ์ใจในศาสนาต่อพระองค์ แม้ว่าพวกปฏิเสธศรัทธาจะเกลียดชังก็ตาม" [ฆอฟิร : 14] และอัลลอฮ์ อัซซะวะญัล ตรัสว่า:

﴿وَأَنَّ الْمَسَاجِدَ لِلَّهِ فَلَا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَدًا18﴾

"และว่าแท้จริงบรรดามัสยิดนั้นเป็นของอัลลอฮฺ ดังนั้น พวกเจ้าอย่าวิงวอนขอผู้ใดเคียงคู่กับอัลลอฮฺ" [ญิน : 18] และคำชี้แนะนี้ที่ให้ขอ (ดุอาอ์) จากอัลลอฮ์เท่านั้น ครอบคลุมสิ่งถูกสร้างทั้งหมด ทั้งบรรดานบี (อะลัยฮิมุสสลาม) และผู้อื่น และอัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสว่า:

﴿وَلَا تَدْعُ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَنْفَعُكَ وَلَا يَضُرُّكَ فَإِن فَعَلۡتَ فَإِنَّكَ إِذٗا مِّنَ ٱلظَّٰلِمِينَ106﴾

"และเจ้าอย่าวิงวอนสิ่งอื่นจากอัลลอฮฺที่ไม่อำนวยประโยชน์แก่เจ้า และไม่ให้โทษแก่เจ้า หากเจ้ากระทำเช่นนั้น แท้จริงเจ้าจะอยู่ในหมู่ผู้อธรรม" (ซูเราะฮ์ ยูนุส : 106) และนี่คือพระดำรัสที่มีต่อท่านนบี ﷺ และเป็นที่ทราบชัดว่าอัลลอฮ์ ผู้ทรงบริสุทธิ์ยิ่ง ได้ทรงคุ้มครองท่านให้พ้นจากการตั้งภาคีต่ออัลลอฮ์ แต่แท้จริงสิ่งที่ประสงค์จากนั้นก็คือเพื่อเป็นการเตือนผู้อื่น แล้วพระองค์ผู้ทรงเกริกเกียรติยิ่งได้ตรัสว่า:

﴿وَلَا تَدۡعُ مِن دُونِ ٱللَّهِ مَا لَا يَنفَعُكَ وَلَا يَضُرُّكَ فَإِنْ فَعَلْتَ فَإِنَّكَ إِذًا مِنَ الظَّالِمِينَ106﴾ "และเจ้าอย่าวิงวอนสิ่งอื่นจากอัลลอฮฺที่ไม่อำนวยประโยชน์แก่เจ้า และไม่ให้โทษแก่เจ้า หากเจ้ากระทำเช่นนั้น แท้จริงเจ้าจะอยู่ในหมู่ผู้อธรรม" (ซูเราะฮ์ ยูนุส : 106) และนี่คือคำตรัสที่มีต่อท่านนบี ﷺ โดยมุ่งหมายเพื่อเตือนผู้อื่น เพราะเป็นที่ทราบกันว่าอัลลอฮ์ได้คุ้มครองศาสนทูตของพระองค์ให้พ้นจากการตั้งภาคีต่ออัลลอฮ์ แล้วอัลลอฮ์ก็ได้ทำให้การห้ามและการเตือนนั้นเข้มงวดรุนแรงยิ่งขึ้น จึงตรัสว่า:

﴿...فَإِنْ فَعَلْتَ فَإِنَّكَ إِذًا مِنَ الظَّالِمِينَ﴾

"หากเจ้ากระทำเช่นนั้น แท้จริงเจ้าจะอยู่ในหมู่ผู้อธรรม" และคำว่า การอธรรม เมื่อกล่าวโดยทั่วไป ย่อมหมายถึง การตั้งภาคีต่ออัลลอฮฺที่ใหญ่หลวง ดังที่อัลลอฮฺได้ตรัสว่า:

﴿...وَالْكَافِرُونَ هُمُ الظَّالِمُونَ﴾

"และบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธานั้น คือ พวกที่อธรรม(แก่ตัวเอง)" (ซูเราะฮ์ อัล-บะเกาะเราะฮ์ : 254) และอัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสอีกว่า:

﴿...إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ﴾

"แท้จริงการตั้งภาคีนั้นเป็นความผิดอย่างมหันต์โดยแน่นอน" (ซูเราะฮ์ ลุกมาน : 13) หากแม้ผู้เป็นนายแห่งลูกหลานอาดัม ﷺ ทำการขอดุอาอฺต่อผู้อื่นนอกจากอัลลอฮ์ ก็ย่อมเป็นหนึ่งในบรรดาผู้อธรรม แล้วคนอื่นที่มิใช่ท่านเล่าจะเป็นอย่างไร?!

ดังนั้นจากโองการเหล่านี้และอื่นๆ จึงเป็นที่ทราบว่า การวิงวอนต่อสิ่งอื่นนอกจากอัลลอฮ์ — ไม่ว่าจะเป็นบรรดาผู้ตาย ต้นไม้ เจว็ด และอื่นๆ — นั้นเป็นการตั้งภาคีต่ออัลลอฮ์ และเป็นการขัดแย้งต่อเตาฮีดของอัลลอฮ์ในเรื่องอิบาดะฮ์ ซึ่งเป็นเป้าประสงค์ที่อัลลอฮ์ทรงสร้างสองจำพวกคือญินและมนุษย์ และเพื่อสิ่งนี้เองพระองค์ทรงส่งบรรดาเราะซูลและประทานคัมภีร์ลงมา อีกทั้งเป็นสิ่งที่ขัดแย้งกับความหมายของคำว่า “ลา อิลาฮะ อิลลัลลอฮ์” ที่ปฏิเสธการอิบาดะฮ์ต่อสิ่งอื่นนอกจากอัลลอฮ์ และยืนยันมันให้แก่อัลลอฮ์ผู้เดียว ดังที่อัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงตรัสว่า:

﴿ذَٰلِكَ بِأَنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلۡحَقُّ وَأَنَّ مَا يَدۡعُونَ مِن دُونِهِۦ هُوَ ٱلۡبَٰطِلُ وَأَنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلۡعَلِيُّ ٱلۡكَبِيرُ62﴾

"เช่นนั้นแหละ เพราะว่าอัลลอฮฺ คือผู้ทรงสัจจะ และแท้จริงสิ่งที่พวกเขาวิงวอนขออื่นจากพระองค์นั้นมันเป็นเท็จ และแท้จริงอัลลอฮฺพระองค์เป็นผู้ทรงสูงส่ง ผู้ทรงยิ่งใหญ่" (อัล-ฮัจญ์: 62)

และนี่คือหลักของศาสนา และเป็นรากฐานของมิลละฮฺ และบรรดาการอิบาดะฮฺทั้งหลายจะไม่ถูกต้อง นอกจากภายหลังที่หลักการนี้ถูกต้องแล้ว ดังที่อัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสว่า:

﴿وَلَقَدْ أُوحِيَ إِلَيْكَ وَإِلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكَ لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَلَتَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ65﴾

"และโดยแน่นอน ได้มีวะฮียฺมายังเจ้า (มุฮัมมัด) และมายังบรรดานบีก่อนหน้าเจ้าหากเจ้าตั้งภาคี (กับอัลลอฮฺ) แน่นอนการงานของเจ้าก็จะไร้ผล และแน่นอนเจ้าจะอยู่ในหมู่ผู้ขาดทุน" [ซูเราะฮ์ อัซซุมัร: 65]، อัลลอฮ์ ผู้ทรงบริสุทธิ์ผู้ทรงสูงส่งยิ่ง ตรัสว่า:

﴿...وَلَوْ أَشْرَكُوا لَحَبِطَ عَنْهُمْ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ﴾

"และหากพวกเขาได้ให้มีภาคีขึ้นแล้ว แน่นอนสิ่งที่พวกเขาเคยกระทำกันมา ก็สูญสิ้นไปจากพวกเขา" (อัลอันอาม : 88)

จากที่กล่าวมาข้างต้น ปรากฏว่า ศาสนาอิสลามและการปฏิญาณตนว่า "ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากอัลลอฮ์" มีรากฐานอันยิ่งใหญ่สองประการ:

ประการหนึ่ง: จะต้องไม่ทำการเคารพสักการะนอกจากอัลลอฮ์เพียงผู้เดียว โดยไม่ตั้งสิ่งใดๆ เป็นภาคีกับพระองค์ ดังนั้น ผู้ใดวอนขอ (ดุอาอ์) ต่อบรรดาผู้ตาย ไม่ว่าจะเป็นนบีหรือผู้อื่นก็ตาม หรือวอนขอต่อรูปเคารพ ต้นไม้ หิน หรือสิ่งถูกสร้างอื่นใด หรือวิงวอนขอความช่วยเหลือจากสิ่งเหล่านั้น หรือแสวงหาความใกล้ชิดต่อพวกมันด้วยการเชือดบูชาและการบนบาน หรือทำการละหมาดให้แก่พวกมัน หรือกราบต่อพวกมัน แท้จริงเขาได้ยึดถือสิ่งเหล่านั้นเป็นพระเจ้าอื่นจากอัลลอฮ์ และได้ทำให้พวกมันเป็นภาคีเทียบเคียงกับพระองค์ ผู้ทรงมหาบริสุทธิ์และสูงส่ง และเป็นการขัดแย้งและลบล้างความหมายของ “ลาอิลาฮะอิลลัลลอฮ์” คือ ไม่มีผู้ใดสมควรได้รับการเคารพสักการะนอกจากอัลลอฮ์

ประการที่สอง: เคารพภักดีต่ออัลลอฮ์ ตะอาลา เฉพาะด้วยบัญญัติของนบีและเราะซูล (ศาสนทูต) ของพระองค์ ﷺ เท่านั้น ดังนั้นผู้ใดที่อุตริกรรม (บิดอะฮ์) ในศาสนาในสิ่งที่อัลลอฮ์ไม่ได้อนุญาต เขาย่อมยังไม่บรรลุความหมายของคำปฏิญาณว่า มุฮัมมัดคือเราะซูล (ศาสนทูต) ของอัลลอฮ์ และการงานของเขาจะไม่เป็นประโยชน์แก่เขาและไม่เป็นที่ยอมรับโดยอัลลอฮ์ อัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสว่า :

﴿وَقَدِمْنَا إِلَى مَا عَمِلُوا مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْنَاهُ هَبَاءً مَنْثُورًا23﴾

"และเรามุ่งสู่ส่วนหนึ่งของการงานที่พวกเขาได้ปฏิบัติไป แล้วเราจะทำให้มันไร้คุณค่ากลายเป็นละอองฝุ่นที่ปลิวว่อน" (อัลฟุรกอน : 23) และความหมายของคำว่าการงานที่ถูกกล่าวไว้ในอายะฮ์นั้น คือ การงานของผู้ที่เสียชีวิตโดยเขาได้ตั้งภาคีต่ออัลลอฮ์ ผู้ทรงเกริกเกียรติ ผู้ทรงสูงส่ง

และนับรวมในนี้ด้วยก็คือ: บรรดาการงานที่อุตริขึ้นซึ่งอัลลอฮ์มิได้อนุญาต เพราะแท้จริงการงานเหล่านั้นจะกลายเป็นเพียงธุลีที่ปลิวกระจายในวันกิยามะฮ์ เนื่องจากมันไม่สอดคล้องกับศาสนบัญญัติอันบริสุทธิ์ของพระองค์ ดังที่ท่านนบี ﷺ กล่าวว่า:

«مَنْ أَحْدَثَ فِي أَمْرِنَا هَذَا مَا لَيْسَ مِنْهُ فَهُوَ رَدٌّ».

"ผู้ใดที่ทำอุตริกรรมขึ้นในศาสนาของเรา โดยสิ่งนั้นไม่ใช่มาจากศาสนาแต่อย่างใด สิ่งนั้นก็ถูกปฏิเสธ" หะดีษบทนี้เป็นที่เห็นพ้องต้องกันว่าถูกต้อง

สรุปความได้ว่า: นักเขียนหญิงท่านนี้ได้หันไปวิงวอนและขอพรต่อท่านเราะซูลลุลลอฮ์ มูฮัมหมัด ﷺ และละเลยต่อพระผู้เป็นเจ้าแห่งสากลโลก ผู้ซึ่งชัยชนะ อันตราย และคุณประโยชน์นั้นอยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์แต่เพียงผู้เดียว และไม่มีสิ่งใดเลยจากทั้งหมดนั้นอยู่ในอำนาจของผู้ใดอื่น

และไม่มีข้อสงสัยว่านี่คือการอธรรมที่ยิ่งใหญ่และร้ายแรง และอัลลอฮ์  ﷻ ได้ทรงสั่งใช้ให้วิงวอนขอต่อพระองค์ผู้ทรงบริสุทธิ์ยิ่ง และได้ทรงสัญญาแก่ผู้ที่วิงวอนขอต่อพระองค์ว่าจะได้รับการตอบรับ และได้ทรงขู่เข็ญผู้ที่หยิ่งยะโสจากสิ่งนั้นว่าจะถูกให้เข้าสู่นรกญะฮันนัม ดังที่พระองค์ ﷻ ได้ตรัสว่า:

﴿وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ 60﴾

"และพระเจ้าของพวกเจ้าตรัสว่า จงวิงวอนขอต่อข้า ข้าจะตอบรับแก่พวกเจ้า ส่วนบรรดาผู้โอหังต่อการเคารพภักดีแก่ข้านั้น จะเข้าไปอยู่ในนรกอย่างต่ำต้อย" [ฆอฟิร : 60] หมายถึง บรรดาผู้ที่อัปยศและตกต่ำ ดังนั้นโองการอันทรงเกียรตินี้จึงชี้ให้เห็นว่าการขอดุอาอ์นั้นคืออิบาดะฮ์ และว่าผู้ใดที่หยิ่งยะโสต่อการขอดุอาอ์ ที่พำนักของเขาคือนรกญะฮันนัม ดังนั้นเมื่อสภาพของผู้ที่หยิ่งยะโสจากการวิงวอนขอต่ออัลลอฮ์เป็นเช่นนี้ แล้วสภาพของผู้ที่วิงวอนขอต่อผู้อื่นและหันเหจากพระองค์เล่าจะเป็นเช่นไร ทั้งที่พระองค์ผู้ทรงบริสุทธิ์ผู้ทรงสูงส่งนั้นทรงอยู่ใกล้ ทรงเป็นเจ้าของทุกสรรพสิ่ง และทรงสามารถเหนือทุกสิ่ง ดังที่พระองค์ผู้ทรงสูงส่งได้ตรัสว่า:

﴿وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي وَلْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ 186﴾

"และเมื่อบ่าวของข้าถามเจ้าถึงข้าแล้วก็ (จงตอบเถิดว่า) แท้จริงข้านั้นอยู่ใกล้ ข้าจะตอบรับคำวิงวอนของผู้ที่วิงวอน เมื่อเขาวิงวอนต่อข้า ดังนั้น พวกเขาจงตอบรับข้าเถิด และจงศรัทธาต่อข้า เพื่อว่าพวกเขาจะได้อยู่ในทางที่ถูกต้อง" [อัลบะกอเราะฮฺ : 186] และท่านนบี ﷺ ได้กล่าวไว้ในหะดีษเศาะฮีหฺว่า แท้จริงการดุอาอฺนั้นคืออิบาดะฮฺ และท่านได้กล่าวแก่บุตรของลุงของท่าน อับดุลลอฮฺ บิน อับบาส เราะฎิยัลลอฮฺอันฮุมา ว่า:

«احْفَظِ اللهَ يَحْفَظْكَ، احْفَظِ اللهَ تَجِدْهُ تُجَاهَكَ، إِذَا سَأَلْتَ فَاسْأَلِ اللهَ، وَإِذَا اسْتَعْنَتَ فَاسْتَعِنْ بِاللهِ».

“เจ้าจงปกป้องรักษา(ศาสนาของ)อัลลอฮ์ แล้วอัลลอฮ์จะทรงปกป้องรักษาเจ้า จงปกป้องรักษา(ศาสนาของ)อัลลอฮ์ เจ้าจะพบพระองค์อยู่บนทางของเจ้า เมื่อเจ้าต้องการขอ ก็จงขอจากอัลลอฮ์ และเมื่อจะขอความช่วยเหลือ ก็จงขอความช่วยเหลือจากอัลลอฮ์” บันทึกโดย อัตติรมิซีย์และคนอื่นๆ

และท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ กล่าวว่า:

«مَنْ مَاتَ وَهُوَ يَدْعُو لِلَّهِ نِدًّا؛ دَخَلَ النَّارَ».

"ผู้ใดที่เสียชีวิตไปโดยที่เขาได้ขอต่อสิ่งใดเพื่อเป็นภาคีกับอัลลอฮ์ เขาจะตกนรกอย่างแน่นอน" บันทึกโดย อัล-บุคอรีย์ และในเศาะฮีฮัยน์ จากท่านนบี ﷺ ท่านถูกถามว่า: “บาปใดที่ใหญ่หลวงที่สุด?” ท่านกล่าวว่า:

«أَنْ تَجْعَلَ لِلَّهِ نِدًّا وَهُوَ خَلَقَكَ».

"คือการที่เจ้าตั้งสิ่งอื่นใดเป็นภาคีแก่อัลลอฮ์ ทั้ง ๆ ที่พระองค์ทรงสร้างเจ้า" และคำว่า “الندّ” หมายถึง ผู้เท่าเทียมและผู้เสมอเหมือน ดังนั้นผู้ใดที่ดุอาอ์ต่อสิ่งอื่นจากอัลลอฮ์ หรือขอความช่วยเหลือจากมัน หรือบนบานให้มัน หรือเชือดสัตว์เพื่อมัน หรือได้มอบหมายการอิบาดะฮ์ใดก็ตามให้แก่มันนอกเหนือจากที่กล่าวมาแล้ว แน่นอนว่าเขาได้ยึดถือสิ่งนั้นเป็นผู้เท่าเทียมกับอัลลอฮ์ ไม่ว่าผู้นั้นจะเป็นนบี วะลีย์ มะลาอิกะฮ์ ญิน รูปเคารพ หรือสิ่งที่ถูกสร้างอื่น ๆ ก็ตาม

ในที่นี้อาจมีผู้กล่าวว่า: แล้วบทบัญญัติของการขอจากคนที่ยังมีชีวิตอยู่และอยู่ต่อหน้าในสิ่งที่เขาสามารถทำได้ และการขอความช่วยเหลือจากเขาในเรื่องทางรูปธรรมที่เขาสามารถทำได้นั้น เป็นอย่างไร? คำตอบก็คือ: สิ่งนี้มิใช่เป็นส่วนหนึ่งของการตั้งภาคี หากแต่เป็นเรื่องปกติที่อนุญาตได้ในหมู่มุสลิม ดังที่อัลลอฮฺได้ตรัสไว้ในเรื่องราวของท่านนบีมูซา อะลัยฮิสสลาม ว่า

﴿...فَاسْتَغَاثَهُ الَّذِي مِنْ شِيعَتِهِ عَلَى الَّذِي مِنْ عَدُوِّهِ...﴾

"ดังนั้น คนที่มาจากพวกพ้องของเขาได้ร้องขอความช่วยเหลือ เพื่อให้ปราบฝ่ายที่เป็นศัตรูของเขา" (อัลเกาะศ็อศ : 15) และดังที่อัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสไว้เกี่ยวกับเรื่องราวของท่านนบีมูซา อะลัยฮิสสลาม อีกด้วยว่า:

﴿فَخَرَجَ مِنْهَا خَائِفًا يَتَرَقَّبُ...﴾

"ดังนั้น เขาจึงออกจากเมืองนั้นในสภาพหวาดกลัวว่าจะเกิดภัย..." [ซูเราะฮ์ อัลเกาะศ็อศ: 21]، และเช่นเดียวกับที่มนุษย์ขอความช่วยเหลือจากบรรดาสหายของตนในสงคราม และในเรื่องอื่น ๆ ที่ประสบแก่ผู้คน ซึ่งพวกเขาจำเป็นที่จะต้องพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน

และอัลลอฮ์ได้ทรงบัญชาท่านนบี ﷺ ให้แจ้งแก่ประชาชาติของท่านว่า แท้จริงท่านไม่มีอำนาจที่จะสร้างประโยชน์หรือปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายแก่ผู้ใดได้ แล้วพระองค์อัลลอฮ์ผู้ทรงบริสุทธิ์และสูงสุดตรัสว่า:

﴿قُلْ إِنَّمَا أَدْعُو رَبِّي وَلَا أُشْرِكُ بِهِ أَحَدًا21 قُلْ إِنِّي لَا أَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّا وَلَا رَشَدًا22﴾

"จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) ว่า แท้จริงฉันวิงวอนขอต่อพระเจ้าของฉัน และฉันจะมิตั้งผู้ใดเป็นภาคีต่อพระองค์"

"จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) ว่า แท้จริงฉันไม่มีอำนาจที่จะให้โทษและให้คุณแก่พวกท่าน" [ซูเราะฮ์ อัล-ญิน: 21, 22], และอัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสอีกว่า:

﴿قُلْ لَا أَمْلِكُ لِنَفْسِي نَفْعًا وَلَا ضَرًّا إِلَّا مَا شَاءَ اللَّهُ وَلَوْ كُنْتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ وَمَا مَسَّنِيَ السُّوءُ إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ وَبَشِيرٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ188﴾

"จงกล่าวเถิดว่า (มุฮัมมัด) ว่าฉันไม่มีอำนาจที่จะครอบครองประโยชน์ใด ๆ และโทษใด ๆ ไว้เป็นกรรมสิทธิ์แก่ตัวของฉันได้ นอกจากสิ่งที่อัลลอฮฺทรงประสงค์เท่านั้น และหากฉันเป็นผู้ที่รู้สิ่งเร้นลับแล้ว แน่นอนฉันก็ย่อมกอบโกยสิ่งที่ดีไว้มากมายแล้ว และความชั่วร้ายก็ย่อมไม่ต้องฉันได้ ฉันมิใช้ใครอื่น นอกจากผู้ตักเตือน และผู้ประกาศข่าวดีแก่กลุ่มชนที่ศรัทธาเท่านั้น" (ซูเราะฮ์ อัล-อะอ์รอฟ : 188)

และอายะฮฺในความหมายนี้มีอยู่มากมาย

เป็นที่ทราบกันว่า ท่านนบี ﷺ จะไม่วิงวอนขอต่อผู้ใดนอกจากพระเจ้าของท่านเท่านั้น ดังที่มีหลักฐานยืนยันว่า ในวันบัดร์ ท่านได้ขอความช่วยเหลือจากอัลลอฮ์ และขอให้พระองค์ทรงประทานชัยชนะเหนือศัตรูของท่าน และท่านได้วิงวอนอย่างหนักในเรื่องนั้น โดยกล่าวว่า: «يا رب! أنجز لي ما وعدتني» ความว่า: “โอ้ พระผู้อภิบาล! โปรดทรงทำให้สิ่งที่พระองค์ได้สัญญาแก่ข้าพระองค์สำเร็จเถิด” จนกระทั่ง อัศศิดดีกผู้ยิ่งใหญ่ อบูบักร รอฎิยัลลอฮุอันฮุ ได้กล่าวว่า: พอแล้วเถิด โอ้ รอซูลของอัลลอฮ์ แท้จริงอัลลอฮ์จะทรงทำให้คำสัญญาที่พระองค์ทรงให้ไว้แก่ท่านนั้นเป็นจริง และอัลลอฮ์ ตะอาลา ได้ประทานโองการของพระองค์ลงมาในเรื่องนั้น โดยตรัสว่า:

﴿إِذۡ تَسۡتَغِيثُونَ رَبَّكُمۡ فَٱسۡتَجَابَ لَكُمۡ أَنِّي مُمِدُّكُم بِأَلۡفٖ مِّنَ ٱلۡمَلَٰٓئِكَةِ مُرۡدِفِينَ9﴾

"จงรำลึกขณะที่พวกเจ้าขอความช่วยเหลือยามคับขันต่อพระเจ้าของพวกเจ้า แล้วพระองค์ก็ได้ทรงรับสนองแก่พวกเจ้าว่า แท้จริงข้าจะช่วยพวกเจ้าด้วยมลาอิกะฮฺหนึ่งพันตน โดยทยอยกันลงมา" [อัลอันฟาล : 9] อัลลอฮ์ (มหาบริสุทธิ์แด่พระองค์) ได้ทรงเตือนให้พวกเขาระลึกถึงการวิงวอนขอความช่วยเหลือของพวกเขาในบรรดาโองการเหล่านี้ และได้ทรงแจ้งว่าพระองค์ได้ทรงตอบรับการขอของพวกเขาแล้ว จึงทรงหนุนไพร่พลด้วยเหล่ามลาอิกะฮ์ เพื่อเป็นการแจ้งข่าวดีแห่งชัยชนะ และเพื่อให้หัวใจของพวกเขาเกิดความสงบมั่นใจ และพระองค์ได้ทรงชี้แจงว่า แท้จริงชัยชนะนั้นมิได้มาจากมลาอิกะฮ์ หากแต่เป็นชัยชนะที่มาจากพระองค์เท่านั้น แล้วพระองค์ตรัสว่า:

﴿وَمَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ...﴾

"และไม่มีการช่วยเหลือ นอกจากที่มาจากที่อัลลอฮฺเท่านั้น..." (อาลา อิมรอน : 126) และอัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสว่า:

﴿وَلَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ بِبَدْرٍ وَأَنْتُمْ أَذِلَّةٌ فَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ123﴾

"และแน่นอน อัลลอฮฺได้ทรงช่วยเหลือพวกเจ้าที่บะดัรฺมาแล้ว ทั้ง ๆ ที่พวกเจ้าเป็นพวกด้อยกว่า ดังนั้นพวกเจ้าพึงยำเกรงอัลลอฮฺเถิด เพื่อว่าพวกเจ้าจักขอบคุณ" [อาล อิมรอน : 123] อัลลอฮ์ผู้ทรงสูงส่งได้ชี้แจงไว้ในอายะฮ์นี้ว่า แท้จริงพระองค์ผู้ทรงบริสุทธิ์ทรงเป็นผู้ช่วยเหลือพวกเขาในสงครามบัดร์ จึงรู้ได้ว่า สิ่งที่พระองค์ได้ประทานแก่พวกเขาจากอาวุธและกำลัง และสิ่งที่พระองค์ทรงเสริมกำลังพวกเขาด้วยเหล่ามลาอิกะฮ์ ทั้งหมดนั้นเป็นส่วนหนึ่งจากเหตุแห่งชัยชนะ เป็นข่าวดี และเป็นความสงบนิ่งของหัวใจ และชัยชนะมิได้มาจากสิ่งเหล่านั้น แต่แท้จริงชัยชนะนั้นมาจากอัลลอฮ์เพียงพระองค์เดียว แล้วเหตุใดผู้เขียนสตรีผู้นี้หรือผู้อื่นจึงกล้ามุ่งเอาการวิงวอนขอความช่วยเหลือและการขอชัยชนะของตนต่อท่านนบี ﷺ แล้วผินหลังให้พระผู้อภิบาลแห่งสากลโลก ผู้ทรงเป็นผู้ครอบครองทุกสิ่ง และผู้ทรงสามารถเหนือทุกสิ่ง?!

ไม่มีข้อสงสัยว่า นี่เป็นความโง่เขลาที่น่าเกลียดชังที่สุด แต่แท้จริงแล้วเป็นหนึ่งในบาปการตั้งภาคีที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ดังนั้น เป็นหน้าที่ของผู้เขียนหญิงผู้นี้ที่จะต้องเตาบะฮ์ (กลับใจต่ออัลลอฮ์) อย่างจริงใจ และการสำนึกผิดอย่างจริงใจนั้นประกอบด้วยหลายประการ ดังนี้: หนึ่ง: เสียใจจากสิ่งที่ได้เกิดขึ้นเนื่องจากบาปนั้น ลำดับที่สอง: คือ การเลิกละจากความผิดที่ได้กระทำไปแล้ว ประการที่สาม: ตั้งใจอย่างแน่วแน่จะไม่กลับไปทำอีก ทั้งเพื่อเทิดทูนอัลลอฮ์ ด้วยความบริสุทธิ์ใจต่อพระองค์ ปฏิบัติในสิ่งที่พระองค์สั่งใช้ และระมัดระวังต่อสิ่งที่พระองค์ทรงห้ามไว้ นี่แหละคือการกลับเนื้อกลับตัวที่บริสุทธิ์ใจ และยังมีประการที่สี่ซึ่งเฉพาะเมื่อการล่วงละเมิดเกิดขึ้นต่อสิทธิของเพื่อนมนุษย์ คือ: ประการที่สี่: การคืนสิทธิ์ให้แก่ผู้มีสิทธิ์โดยชอบ หรือการขอให้เขายกโทษให้

และอัลลอฮ์ได้ทรงบัญชาให้ปวงบ่าวของพระองค์ทำการกลับตัวกลับใจ (เตาบะฮ์) และทรงสัญญาว่าจะทรงรับการเตาบะฮ์ของพวกเขา ดังที่อัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงตรัสว่า :

﴿...وَتُوبُوا إِلَى اللَّهِ جَمِيعًا أَيُّهَ الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ31﴾

"และพวกเจ้าทั้งหลายจงขอลุแก่โทษต่ออัลลอฮฺเถิด โอ้บรรดาผู้ศรัทธาเอ๋ย เพื่อว่าพวกเจ้าจะได้รับชัยชนะ" (ซูเราะฮ์ อันนูร : 31) และพระองค์ได้ตรัสเกี่ยวกับชาวอัลนะศอรอว่า :

﴿أَفَلَا يَتُوبُونَ إِلَى اللَّهِ وَيَسْتَغْفِرُونَهُ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ74﴾

"พวกเขาจะไม่สำนึกผิดกลับเนื้อกลับตัวต่ออัลลอฮฺ และขออภัยโทษต่อพระองค์กระนั้นหรือ และอัลลอฮฺนั้นเป็นผู้ทรงอภัยโทษผู้ทรงเอ็นดูเมตตาเสมอ" [ซูเราะฮ์ อัลมาอิดะฮ์ : 74], และอัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสอีกว่า:

﴿وَالَّذِينَ لَا يَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ وَلَا يَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ وَلَا يَزْنُونَ وَمَنْ يَفْعَلْ ذَلِكَ يَلْقَ أَثَامًا68 يُضَاعَفْ لَهُ الْعَذَابُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَيَخْلُدْ فِيهِ مُهَانًا69 إِلَّا مَنْ تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَأُولَئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَحِيمًا70﴾

"และบรรดาผู้ที่ไม่วิงวอนขอพระเจ้าอื่นใดคู่เคียงกับอัลลอฮฺ และพวกเขาไม่ฆ่าชีวิตซึ่งอัลลอฮฺทรงห้ามไว้ เว้นแต่เพื่อความยุติธรรม และพวกเขาไม่ผิดประเวณี และผู้ใดกระทำเช่นนั้น เขาจะได้พบกับความผิดอันมหันต์

การลงโทษในวันกิยามะฮฺถูกเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าสำหรับเขา และเขาจะอยู่ในนั้นอย่างอัปยศ

เว้นแต่ผู้ที่กลับเนื้อกลับตัว และศรัทธาและประกอบการงานที่ดี เขาเหล่านั้นแหละอัลลอฮจะทรงเปลี่ยนความชั่วของพวกเขาเป็นความดี และอัลลอฮเป็นผู้ทรงอภัย ผู้ทรงเมตตาเสมอ" (อัลฟุรกอน : 68-70) และอัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสอีกว่า:

﴿وَهُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ وَيَعْفُو عَنِ السَّيِّئَاتِ وَيَعْلَمُ مَا تَفْعَلُونَ25﴾ "และพระองค์คือผู้ทรงรับการขออภัยโทษจากปวงบ่าวของพระองค์ และทรงอภัยจากความผิดทั้งหลายและพระองค์ทรงรอบรู้สิ่งที่พวกเจ้ากระทำ" (ซูเราะฮ์ อัช-ชูรอ : 25)

มีหะดีษที่ถูกต้อง โดยที่ท่านเราะซูลุลลอฮ์ ﷺ กล่าวว่า:

«الإِسْلَامُ يَهْدِمُ مَا كَانَ قَبْلَهُ، وَالتَّوْبَةُ تَجُبُّ مَا كَانَ قَبْلَهَا».

อิสลามจะลบล้างบาปก่อนหน้านั้น(ก่อนเข้ารับอิสลาม) และการกลับใจ (เตาบะฮ์) จะลบล้างบาปก่อนหน้านั้น

ข้าพเจ้าได้เรียบเรียงถ้อยคำโดยสังเขปเหล่านี้ เนื่องจากอันตรายอันใหญ่หลวงของการตั้งภาคีกับอัลลอฮ์ และด้วยเหตุที่มันเป็นบาปที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และด้วยความเกรงว่าอาจมีผู้หลงเชื่อสิ่งที่ผู้เขียนสตรีผู้นี้ได้เผยแพร่ออกมา และด้วยเหตุว่าการตักเตือนเพื่อเห็นแก่อัลลอฮ์และต่อปวงบ่าวของพระองค์นั้นเป็นหน้าที่ที่จำเป็น เราขอต่ออัลลอฮ์ ผู้ทรงเกียรติยศและสง่าราศี โปรดให้สิ่งนี้ก่อให้เกิดประโยชน์ และโปรดทำให้สภาพการณ์ของพวกเราและของบรรดามุสลิมทุกคนดีขึ้น และโปรดประทานความเข้าใจในศาสนาอย่างถ่องแท้แก่พวกเราทุกคน และโปรดให้เรายืนหยัดมั่นคงอยู่บนมัน และโปรดคุ้มครองเราและบรรดามุสลิมทุกคนให้พ้นจากความชั่วร้ายจากตัวเราเอง และจากความชั่วของการงานของเรา แท้จริงพระองค์คือผู้ทรงคุ้มครองอุปถัมภ์ในเรื่องนั้น และทรงเดชานุภาพเหนือมัน

และขออัลลอฮ์ทรงโปรดประทานพรและความสันติ และประทานความจำเริญ แด่บ่าวของพระองค์และศาสนทูตของพระองค์ คือท่านนบีของเรา มุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ครอบครัวของท่านและอัครสาวกของท่าน

***

بِسْمِ اللهِ الرَّحمَنِ الرَّحِيمِ

สารฉบับที่ : 3

ในหุก่มของการขอความช่วยเหลือจากญินและชัยฏอน และการบนบานให้พวกมัน

จาก อับดุลอะซีซ บิน อับดุลลอฮ บิน บาซ ถึงผู้ใดก็ตามจากบรรดามุสลิมที่ได้พบเห็นสิ่งนี้ ขอให้อัลลอฮฺทรงประทานความสำเร็จแก่ฉันและพวกเขาในการยึดมั่นในศาสนาของพระองค์ และให้ยืนหยัดมั่นคงอยู่บนมัน อามีน

อัสสลามุอะลัยกุม วะเราะฮฺมะตุ้ลลอฮฺ วะบะเราะกาตุฮฺ

อนึ่ง: มีพี่น้องบางท่านได้สอบถามข้าพเจ้าเกี่ยวกับสิ่งที่บรรดาผู้เขลาบางคนกระทำอยู่ นั่นคือการวิงวอนขอต่อสิ่งอื่นนอกจากอัลลอฮ์ ผู้ทรงมหาบริสุทธิ์ และการขอความช่วยเหลือจากสิ่งอื่นเหล่านั้นในกิจธุระอันสำคัญ; เช่น การวิงวอนขอต่อบรรดาญินและการขอความช่วยเหลือจากพวกมัน การบนบานให้แก่พวกมัน และการเชือดสัตว์บูชาให้แก่พวกมัน. และในบรรดาสิ่งนั้นอีกเช่นกัน คือคำกล่าวของบางคนว่า (“โอ้ เจ็ดเอ๋ย”) หมายถึง เจ็ดคนจากบรรดาหัวหน้าญิน: “จงนำเขาไป จงหักกระดูกของเขา จงดื่มเลือดของเขา จงทารุณกรรมเขา โอ้ เจ็ดเอ๋ย จงทำกับเขาเช่นนั้น” หรือคำกล่าวของบางคนว่า: “จงเอาเขาไปเถิด โอ้ญินแห่งยามเที่ยง, โอ้ญินแห่งยามอัศร์” และสิ่งนี้พบได้มากในบางภูมิภาคทางภาคใต้ และสิ่งที่เข้าข่ายเรื่องนี้ ได้แก่: การขอดุอาอ์จากผู้เสียชีวิตจากหมู่บรรดานบี ศอลิห์ และผู้อื่น ตลอดจนการขอดุอาอ์จากมลาอิกะฮ์และการวิงวอนขอความช่วยเหลือจากพวกเขา ทั้งหมดนี้และสิ่งที่คล้ายคลึงกัน ล้วนเกิดขึ้นจากคนจำนวนมากในหมู่ผู้ที่อ้างว่านับถือศาสนาอิสลาม อันเกิดจากความโง่เขลาของพวกเขา และการเลียนแบบผู้มาก่อน และบางทีก็มีบางคนผ่อนปรนในเรื่องนี้ โดยยกเป็นข้ออ้างว่า “นี่เป็นเพียงลมปาก เรามิได้ตั้งใจและมิได้เชื่อถือมัน”

เขายังถามฉันอีกด้วยว่า: เกี่ยวกับบทบัญญัติว่าด้วยการสมรสกับผู้ที่เป็นที่รู้กันว่าประกอบการงานเหล่านี้ สัตว์เชือดของพวกเขา การละหมาดญะนาซะฮ์ให้พวกเขา และการละหมาดตามหลังพวกเขา ตลอดจนการให้ความเชื่อแก่พวกผู้ทำไสยศาสตร์และนักพยากรณ์ เช่น ผู้ที่อ้างว่ารู้โรคและสาเหตุของมันเพียงแค่ตรวจดูสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่ได้สัมผัสร่างกายของผู้ป่วย เช่น ผ้าโพกศีรษะ กางเกง และผ้าคลุมศีรษะของสตรี และสิ่งที่ทำนองเดียวกัน

คำตอบ: มวลการสรรเสริญเป็นสิทธิ์ของอัลลอฮฺเพียงพระองค์เดียว ขอพรอันประเสริฐและความศานติจงมีแด่มุหัมมัด ผู้ซึ่งไม่มีศาสนทูตใดหลังจากท่าน และครอบครัวและบรรดาเศาะฮาบะฮ์ของท่าน ตลอดจนบรรดาผู้ที่ได้รับทางนำจากพวกเขาจนถึงวันแห่งการพิพากษา

อนึ่ง: แท้จริง อัลลอฮ์ ซุบฮานะฮูวะตะอาลา ได้ทรงสร้างทั้งญินและมนุษย์ขึ้นมาเพื่อการเคารพสักการะต่อพระองค์เพียงผู้เดียว และไม่ทำการสักการะต่อผู้ใดร่วมกับพระองค์ และเพื่อให้พวกเขาอุทิศการวิงวอนและการขอความช่วยเหลือ การเชือดพลี การบนบาน และบรรดาการอิบาดะฮ์ทั้งมวล แด่พระองค์เท่านั้น และแท้จริงพระองค์ได้ทรงส่งบรรดาศาสนทูตมาด้วยสาส์นดังกล่าว และทรงสั่งใช้พวกเขาในสิ่งนั้น และทรงประทานคัมภีร์จากสวรรค์ลงมา ซึ่งอันยิ่งใหญ่ที่สุดคืออัลกุรอานอันทรงเกียรติ เพื่อชี้แจงเรื่องดังกล่าวและเรียกร้องไปสู่มัน และเพื่อเตือนผู้คนให้ระวังจากการตั้งภาคีต่ออัลลอฮ์ และการเคารพสักการะสิ่งอื่นนอกจากพระองค์ และนี่คือแก่นแกนอันเป็นรากฐานสูงสุดของบรรดาหลักการทั้งมวล และเป็นรากฐานของหลักศรัทธาและศาสนา นี่แหละคือความหมายของการปฎิญาณตนว่า ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากอัลลอฮ์ และความจริงของถ้อยคำคือ: “ไม่มีผู้ใดที่ควรได้รับการสักการะอย่างแท้จริงนอกจากอัลลอฮ์เท่านั้น” ดังนั้นมันจึงปฏิเสธความเป็นพระเจ้าและการเคารพสักการะของสิ่งอื่นจากอัลลอฮ์ และยืนยัน—คือ การอิบาดะฮ์—ให้เป็นของอัลลอฮ์เพียงผู้เดียว มิใช่สำหรับสิ่งใดอื่นจากบรรดาสรรพสิ่งที่ถูกสร้างทั้งมวล และหลักฐานเกี่ยวกับประเด็นนี้จากคัมภีร์อัลกุรอานและซุนนะฮ์ของเราะซูลของพระองค์ ﷺ นั้นมีมากมาย เช่น: อัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงตรัสว่า:

﴿وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ56﴾

"และข้ามิได้สร้างญิน และมนุษย์เพื่ออื่นใด เว้นแต่เพื่อเคารพภักดีต่อข้า" [ซูเราะฮ์ อัซ-ซาริยาต : 56]، และอัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงตรัสว่า:

﴿وَقَضَى رَبُّكَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ...﴾

"และพระเจ้าของเจ้าบัญชาว่า พวกเจ้าอย่าเคารพภักดีผู้ใดนอกจากพระองค์เท่านั้น..." [อัลอิสรออ์ : 23] และอัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงตรัสว่า:

﴿وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ حُنَفَاءَ...﴾

"และพวกเขามิได้ถูกบัญชาให้กระทำอื่นใดนอกจากเพื่อเคารพภักดีต่ออัลลอฮฺ เป็นผู้มีเจตนาบริสุทธิ์ในการภักดีต่อพระองค์ เป็นผู้อยู่ในแนวทางที่เที่ยงตรง..." (ซูเราะฮ์ อัลบัยยินะฮ์ : 5) และอัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงตรัสว่า:

﴿وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ60﴾

"และพระเจ้าของพวกเจ้าตรัสว่า จงวิงวอนขอต่อข้า ข้าจะตอบรับแก่พวกเจ้า ส่วนบรรดาผู้โอหังต่อการเคารพภักดีแก่ข้านั้น จะเข้าไปอยู่ในนรกอย่างต่ำต้อย" [ฆอฟิร : 60] และอัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสอีกว่า:

﴿وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ...﴾

"และเมื่อบ่าวของข้าถามเจ้าถึงข้าแล้วก็ (จงตอบเถิดว่า) แท้จริงข้านั้นอยู่ใกล้ ข้าจะตอบรับคำวิงวอนของผู้ที่วิงวอน เมื่อเขาวิงวอนต่อข้า..." สูเราะฮฺอัลบะกอเราะฮฺ อายะฮฺที่ 186

ดังนั้น อัลลอฮ์ ตะอาลา ได้ทรงชี้แจงในอายะฮ์เหล่านี้ว่า พระองค์ได้ทรงสร้างสองจำพวก คือ ญินและมนุษย์ เพื่อการเคารพภักดีต่อพระองค์ และพระองค์ได้ทรงกำหนดชี้ขาด — กล่าวคือ ทรงสั่งใช้และทรงกำชับ — แก่ปวงบ่าวของพระองค์ไว้ในโองการอันชัดแจ้งของอัลกุรอาน และผ่านคำพูดของรอซูล ศอละลลอฮุ อะลัยฮิ วะซัลลัม ว่าอย่าได้มีการเคารพสักการะต่อผู้ใดนอกจากพระเจ้าของพวกเขา

และพระองค์ได้ทรงชี้แจงว่า การขอดุอาอ์เป็นอิบาดะฮ์อันยิ่งใหญ่ ผู้ใดหยิ่งยะโสจากมันก็จะเข้าสู่ไฟนรก และได้ทรงสั่งใช้บ่าวของพระองค์ให้ดุอาอ์ต่อพระองค์เพียงผู้เดียว และทรงแจ้งว่าพระองค์ทรงอยู่ใกล้ ทรงตอบรับดุอาอ์ของพวกเขา ดังนั้นจึงเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับบ่าวทุกคนที่จะต้องดุอาอ์เฉพาะต่อพระผู้อภิบาลของพวกเขาเท่านั้น เพราะมันเป็นอิบาดะฮ์ประเภทหนึ่งที่พวกเขาถูกสร้างขึ้นมาเพื่อมัน และถูกสั่งใช้ให้กระทำมัน และพระองค์ตรัสว่า:

﴿قُلْ إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ162 لَا شَرِيكَ لَهُ وَبِذَلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ163﴾

"จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) ว่า แท้จริงการละหมาดของฉัน และการอิบาดะฮฺ ของฉัน และการมีชีวิตของฉัน และการตายของฉันนั้นเพื่ออัลลอฮฺผู้เป็นพระเจ้าแห่งสากลโลกเท่านั้น

"ไม่มีภาคีใด ๆ แก่พระองค์ และด้วยสิ่งนั้นแหละข้าพระองค์ถูกใช้ และข้าพระองค์คือคนแรกในหมู่ผู้สวามิภักดิ์ทั้งหลาย"163 [ซูเราะฮ์ อัล-อันอาม : 162-163]

ดังนั้น อัลลอฮ์ได้ทรงบัญชาแก่ท่านนบี ﷺ ให้แจ้งแก่ผู้คนว่า แท้จริงการละหมาดของท่าน และการเชือดสัตว์พลีของท่าน —ได้แก่การเชือด— และการมีชีวิตของท่านและการตายของท่านนั้น เพื่ออัลลอฮ์ผู้เป็นพระผู้อภิบาลแห่งสิ่งถูกสร้างทั้งปวงเพียงองค์เดียวเท่านั้น ไม่ทรงมีภาคีใดๆ ด้วยเหตุนี้ ผู้ใดเชือดให้แก่สิ่งอื่นจากอัลลอฮ์ แน่นอนเขาได้ตั้งภาคีต่ออัลลอฮ์ เช่นเดียวกับผู้ที่ละหมาดให้แก่สิ่งอื่นจากอัลลอฮ์ เพราะแท้จริงอัลลอฮ์ ตะอาลา ได้ทรงทำให้การละหมาดและการเชือดเป็นสิ่งที่คู่กัน และได้ทรงบอกว่าทั้งสองนั้นเป็นของอัลลอฮ์เพียงองค์เดียวเท่านั้น ไม่ทรงมีภาคีใดๆ ดังนั้น ผู้ใดเชือดเพื่อสิ่งอื่นนอกจากอัลลอฮ์ ไม่ว่าจะเชือดให้แก่ญิน มะลาอิกะฮ์ ผู้ตาย หรืออื่นๆ โดยแสวงหาความใกล้ชิดต่อพวกเขาด้วยการนั้น เขาก็เหมือนกับผู้ที่ละหมาดเพื่อสิ่งอื่นนอกจากอัลลอฮ์ และในหะดีษเศาะฮีห์ได้ระบุว่า ท่านนบี ﷺ กล่าวว่า:

«لَعَنَ اللهُ مَنْ ذَبَحَ لِغَيْرِ اللهِ».

อัลลอฮ์ทรงสาปแช่งผู้ที่เชือดเพื่อสิ่งอื่นจากอัลลอฮ์ และอิมามอะหฺมัด ได้บันทึกไว้ด้วยสายรายงานที่หะสัน จากฏอริก บิน ชิฮาบ เราะฎิยัลลอฮ์อันฮุ จากท่านนบี ﷺ ท่านได้กล่าวว่า:

«مرَّ رَجُلَانِ عَلَى قَومٍ لَهُم صَنَمٌ لَا يَجُوزُهُ أَحَدٌ حَتَّى يُقرِّبَ لَهُ شَيئًا، فَقَالُوا لِأَحَدِهِمَا: قَرِّبْ. قَالَ: لَيسَ عِندِي شَيءٌ أَقَرِّبُهُ، قَالُوا: قَرِّبْ وَلَوْ ذَبَابًا، فَقَرَّبَ ذُبَابًا، فَخَلُّوا سَبِيلَهُ، فَدَخَلَ النَّارَ، وَقَالُوا لِلآخَرِ: قَرِّبْ. قَالَ: مَا كُنْتُ لِأُقَرِّبَ لِأَحَدٍ شَيْئًا دُونَ اللهِ جَلَّ جَلَالُهُ، فَضَرَبُوا عُنُقَه، فَدَخَلَ الجَنَّةَ».

"มีชายสองคนเดินผ่านชนกลุ่มหนึ่ง ซึ่งพวกเขามีรูปเคารพอยู่รูปหนึ่ง และไม่มีผู้ใดจะผ่านเลยไปได้จนกว่าจะได้ถวายสิ่งใดให้แก่รูปเคารพนั้น พวกเขาจึงกล่าวแก่คนหนึ่งในทั้งสองว่า "จงถวาย" เขากล่าวว่า "ข้าพเจ้าไม่มีสิ่งใดจะถวาย" พวกเขากล่าวว่า "จงถวายแม้เพียงแมลงวันก็ได้" เขาจึงได้ถวายแมลงวัน แล้วพวกเขาก็ปล่อยให้เขาผ่านไป เขาจึงได้เข้านรก แล้วพวกเขากล่าวแก่อีกคนหนึ่งว่า "จงถวาย" เขากล่าวว่า "ข้ามิอาจถวายสิ่งใดแก่ผู้ใดอื่นจากอัลลอฮ์ ผู้ทรงสูงส่ง ผู้ทรงเกริกเกียรติได้" ดังนั้น พวกเขาจึงตัดคอของเขา แล้วเขาก็ได้เข้าสวรรค์"

ดังนั้น หากว่าบุคคลใดที่เข้าใกล้บูชา รูปปั้นหรือสิ่งอื่นในลักษณะเดียวกันด้วยแมลงวัน หรือสิ่งที่คล้ายกันถือว่าเป็น ผู้ตั้งภาคี ซึ่งสมควรต้องเข้าสู่นรก แล้วจะเป็นอย่างไรกับผู้ที่ วิงวอนเรียกญิน มะลาอิกะฮ์ และบรรดาวะลีย์? แล้วจะเป็นอย่างไรกับผู้ที่ ขอความช่วยเหลือ จากพวกเขา บนบานให้แก่พวกเขา และ เข้าใกล้พวกเขาด้วยการเชือดสัตว์พลี โดยหวังว่าจะได้ รักษาทรัพย์สิน หรือรักษาคนป่วยให้หาย หรือเพื่อความปลอดภัยของสัตว์เลี้ยงและพืชผล? ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ผู้ที่ทำสิ่งเหล่านี้และสิ่งที่คล้ายกันนั้น สมควรยิ่งกว่า ที่จะเป็น ผู้ตั้งภาคี และสมควรต้องเข้าสู่นรก มากกว่า ชายผู้นั้นที่ถวายแมลงวันให้แก่รูปปั้นเสียอีก

และส่วนหนึ่งที่มีรายงานในเรื่องนั้นด้วย คือ พระดำรัสของอัลลอฮ์ ตะอาลา ที่ว่า :

﴿إِنَّآ أَنزَلۡنَآ إِلَيۡكَ ٱلۡكِتَٰبَ بِٱلۡحَقِّ فَٱعۡبُدِ ٱللَّهَ مُخۡلِصٗا لَّهُ ٱلدِّينَ2 أَلَا لِلَّهِ ٱلدِّينُ ٱلۡخَالِصُۚ وَٱلَّذِينَ ٱتَّخَذُواْ مِن دُونِهِۦٓ أَوۡلِيَآءَ مَا نَعۡبُدُهُمۡ إِلَّا لِيُقَرِّبُونَآ إِلَى ٱللَّهِ زُلۡفَىٰٓ إِنَّ ٱللَّهَ يَحۡكُمُ بَيۡنَهُمۡ فِي مَا هُمۡ فِيهِ يَخۡتَلِفُونَۗ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يَهۡدِي مَنۡ هُوَ كَٰذِبٞ كَفَّارٞ3﴾

"แท้จริงเราได้ประทานคัมภีร์มายังเจ้าด้วยสัจธรรม ดังนั้นเจ้าจงเคารพภักดีต่ออัลลอฮฺ โดยเป็นผู้มีความบริสุทธิ์ใจในศาสนาต่อพระองค์"

"พึงทราบเถิด การอิบาดะฮฺโดยบริสุทธิ์ใจนั้นเป็นของอัลลอฮฺองค์เดียว ส่วนบรรดาผู้ที่ยึดถือเอาบรรดาผู้คุ้มครองอื่นจากอัลลอฮฺ โดยกล่าวว่าเรามิได้เคารพภักดีพวกเขา เว้นแต่เพื่อทำให้เราเข้าใกล้ชิดต่ออัลลอฮฺ แท้จริงอัลลอฮฺ จะทรงตัดสินระหว่างพวกเขาในสิ่งที่พวกเขาขัดแย้งกันในเรื่องนั้น แท้จริงอัลลอฮฺจะไม่ทรงชี้นำทางแก่ผู้กล่าวเท็จ ผู้ไม่สำนึกบุญคุณ" [ซูเราะฮ์ อัซ-ซุมัร : 1-3] และอัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสอีกว่า:

﴿وَيَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَضُرُّهُمْ وَلَا يَنْفَعُهُمْ وَيَقُولُونَ هَؤُلَاءِ شُفَعَاؤُنَا عِنْدَ اللَّهِ قُلْ أَتُنَبِّئُونَ اللَّهَ بِمَا لَا يَعْلَمُ فِي السَّمَاوَاتِ وَلَا فِي الْأَرْضِ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى عَمَّا يُشْرِكُونَ18﴾

"และพวกเขาจะเคารพภักดีสิ่งอื่นไปจากอัลลอฮฺ ที่มิได้ให้โทษแก่พวกเขา และมิได้ให้ประโยชน์แก่พวกเขา และพวกเขาจะกล่าวว่า เหล่านี้คือผู้ช่วยเหลือเรา ณ ที่อัลลอฮฺ จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) พวกท่านจะแจ้งข่าวแก่อัลลอฮฺด้วยสิ่งที่พระองค์ไม่ทรงรู้ ในบรรดาชั้นฟ้าและในแผ่นดินกระนั้นหรือ พระองค์ทรงมหาบริสุทธิ์และทรงสูงส่ง เหนือสิ่งที่พวกเขาตั้งภาคีขึ้น" (ซูเราะฮ์ ยูนุส : 18)

ดังนั้น อัลลอฮ์ ตะอาลา ได้ทรงแจ้งไว้ในสองโองการนี้ว่า บรรดาผู้ตั้งภาคีได้ยึดเอาเหล่าผู้คุ้มครองจากหมู่สิ่งถูกสร้างอื่นจากพระองค์ โดยพวกเขาได้ทำอิบาดะฮ์ต่อพวกมันร่วมกับพระองค์ ด้วยความเกรงกลัวและความหวัง ด้วยการเชือดสัตว์พลี บนบาน วิงวอน และสิ่งที่คล้ายคลึงกันนั้น โดยอ้างว่าเหล่าผู้คุ้มครองเหล่านั้นจะนำผู้ที่ทำอิบาดะฮ์ต่อพวกเขาให้เข้าใกล้อัลลอฮ์ และจะเป็นคนกลางผู้ช่วยเหลือให้แก่เขา ณ ที่พระองค์ แล้วอัลลอฮ์ก็ทรงปฏิเสธความเชื่อของพวกเขา และทรงอธิบายความเท็จของพวกเขาอย่างชัดแจ้ง และทรงเรียกพวกเขาว่าเป็นพวกโกหก เป็นผู้ปฏิเสธศรัทธา และเป็นผู้ตั้งภาคี และทรงบริสุทธิ์พ้นจากการตั้งภาคีของพวกเขา แล้วพระองค์ ผู้ทรงสูงส่ง ผู้ทรงเกียรติ ตรัสว่า:

﴿...سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى عَمَّا يُشْرِكُونَ﴾

"มหาบริสุทธิ์แด่พระองค์และพระองค์ทรงสูงส่งเหนือสิ่งที่พวกเขาตั้งภาคี" (ซูเราะฮ์ อัน-นะห์ลุ : 1) ดังนั้น จึงเป็นที่รู้กันว่า ผู้ใดที่ยึดเอามะลาอิกะฮ์ นบี ญิน ต้นไม้ หรือก้อนหิน มาวิงวอนร่วมกับอัลลอฮฺ ขอความช่วยเหลือ จากสิ่งเหล่านั้น และ เข้าใกล้บูชา พวกเขาด้วย การบนบานและการเชือดพลี โดยหวังว่าจะได้รับ การขอความช่วยเหลือ ณ ที่อัลลอฮฺ การได้เข้าใกล้พระองค์ หรือหวังว่าจะได้ รักษาผู้ป่วย รักษาทรัพย์สิน ความปลอดภัยของผู้ที่จากไป หรือสิ่งที่คล้ายกัน แน่นอนว่าเขาได้ตกอยู่ใน การตั้งภาคีอันยิ่งใหญ่ และ ความหายนะอันร้ายแรงนี้แล้วซึ่งเป็นสิ่งที่อัลลอฮฺได้ตรัสไว้ในคัมภีร์ของพระองค์ไว้ว่า:

﴿إِنَّ اللَّهَ لَا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَيَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِكَ لِمَنْ يَشَاءُ وَمَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدِ افْتَرَى إِثْمًا عَظِيمًا48﴾

"แท้จริงอัลลอฮฺ จะไม่ทรงอภัยโทษให้แก่การที่สิ่งหนึ่งจะถูกให้มีภาคี ขึ้นแก่พระองค์และพระองค์จะทรงอภัยให้แก่สิ่งอื่นจากนั้นสำหรับผู้ที่พระองค์ทรงประสงค์ และผู้ใดให้มีภาคีขึ้นแก่อัลลอฮฺแล้ว แน่นอนเขาก็ได้อุปโลกน์บาปกรรมอันใหญ่หลวงขึ้น" (อันนิสาอ์ : 48) และอัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสอีกว่า:

﴿...إِنَّهُ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَيْهِ الْجَنَّةَ وَمَأْوَاهُ النَّارُ وَمَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصَارٍ72﴾

"แท้จริงผู้ใดให้มีภาคีแก่อัลลอฮฺ แน่นอนอัลลอฮฺจะทรงให้สวรรค์เป็นที่ต้องห้ามแก่เขา และที่พำนักของเขานั้นคือนรก และสำหรับบรรดาผู้อธรรมนั้นย่อมไม่มีผู้ช่วยเหลือใด ๆ" [ซูเราะฮ์ อัล-มาอิดะฮ์ : 72]

และการขอความช่วยเหลือที่จะเกิดขึ้นในวันกิยามะฮ์นั้น มีสำหรับบรรดาผู้ยึดมั่นในเอกภาพของอัลลอฮ์และความบริสุทธิ์ใจเท่านั้น มิใช่สำหรับบรรดาผู้ตั้งภาคีต่ออัลลอฮ์ ดังที่ท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ เมื่อมีผู้กล่าวถามท่านว่า “โอ้ท่านเราะสูลุลลอฮ์ มนุษย์คนใดหรือที่จะมีความสุขมากที่สุดจากการได้รับการช่วยเหลือของท่านในวันกิยามะฮ์?” ท่านจึงกล่าวว่า:

«مَنْ قَالَ: لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ خَالِصًا مِنْ قَلْبِهِ».

"ผู้ที่กล่าว "ลาอิลาฮา อิลลัลลอฮ์" ความว่า (ไม่มีพระเจ้าอื่นใดที่ควรแก่การเคารพสักการะอย่างแท้จริงนอกจากอัลลอฮ์) ด้วยความบริสุทธิ์ใจจากหัวใจของเขา" และท่านนบี ﷺ ได้กล่าวว่า:

«لِكُلِّ نَبِيٍّ دَعْوَةٌ مُسْتَجَابَةٌ، فَتَعَجَّلَ كُلُّ نَبِيٍ دَعْوَتَهُ، وَإِنِّي اخْتَـبَأْتُ دَعْوَتِي شَفَاعَةً لِأُمَّتِي يَومَ القِيَامَةِ، فَهِيَ نَائِلَةٌ إِنْ شَاءَ اللهِ مَن مَاتَ مِنْ أُمَّتِي لَا يُشْرِكُ بِاللهِ شَيْئًا».

“สำหรับทุกศาสทูตนั้นมีการขอพรที่ถูกตอบรับ แล้วทุกศาสทูตก็ได้เร่งใช้การขอพรของตน ส่วนฉันได้เก็บการขอพรของฉันไว้เพื่อเป็นการชะฟาอะฮ์ (ขอการช่วยเหลือ) แก่ประชาชาติของฉันในวันกิยามะฮ์ ดังนั้นมันจะถึงแก่ (หากอัลลอฮ์ทรงประสงค์) ผู้ที่เสียชีวิตไปจากประชาชาติของฉัน โดยที่เขาไม่ตั้งภาคีต่ออัลลอฮ์แม้สิ่งใด”

และบรรดาผู้ตั้งภาคีในสมัยแรกเริ่ม ได้ศรัทธาว่าอัลลอฮ์คือพระเจ้าของพวกเขา ผู้ทรงสร้างของพวกเขา และผู้ทรงประทานปัจจัยยังชีพแก่พวกเขา แต่ว่าพวกเขาได้ยึดเหนี่ยวเอาบรรดานบี บรรดาผู้คุ้มครอง บรรดามลากิกะฮ์ ต้นไม้ ก้อนหิน และสิ่งทำนองนั้น โดยหวังว่าบรรดาสิ่งเหล่านั้นจะสามารถช่วยเหลือพวกเขา ณ ที่อัลลอฮ์ได้ และจะทำให้พวกเขาได้ใกล้ชิดต่อพระองค์ ดังที่ได้มากล่าวแล้วในบรรดาโองการก่อนหน้านี้ ดังนั้น อัลลอฮฺจึงมิได้ทรงยกเว้นพวกเขา ด้วยเหตุผลดังกล่าว (คือการอ้างว่าต้องการให้สิ่งเหล่านั้นช่วยชะฟาอะฮ์หรือนำไปใกล้อัลลอฮฺ) หากแต่ อัลลอฮฺทรงปฏิเสธการกระทำของพวกเขา ในคัมภีร์อันยิ่งใหญ่ของพระองค์ และ ทรงเรียกพวกเขาว่าพวกกาฟิร และมุชริกีน และ ทรงกล่าวหาว่าพวกเขาโกหก ในการกล่าวอ้างว่าบรรดาเทพเจ้าเหล่านี้จะให้ การชะฟาอะฮ์ แก่พวกเขา หรือนำพวกเขาไปสู่ ความใกล้ชิด (ซุลฟา) กับอัลลอฮฺ และ เราะซูลุลลอฮฺ ﷺ ก็มิได้ทรงยกเว้นพวกเขา ด้วยเหตุผลนี้เช่นกัน หากแต่เราะซูลุลลอฮฺ ﷺ ได้ ทำสงครามกับพวกเขาเนื่องจากชิริกนี้ จนกว่าพวกเขาจะมอบการเคารพภักดีแก่อัลลอฮฺเพียงผู้เดียว โดยปฏิบัติตามพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า"

﴿وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّى لَا تَكُونَ فِتْنَةٌ وَيَكُونَ الدِّينُ لِلَّهِ...﴾

"และจงสู้รบกับพวกเขา จนกว่าการก่อความวุ่นวาย จะไม่ปรากฏขึ้น และจนกว่าการอิบาดะฮ ทั้งหลายจะเป็นสิทธิของอัลลอฮฺเท่านั้น..." (อัลบะเกาะเราะฮ์ : 193) และท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ กล่าวว่า:

«أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لَا إِلهَ إِلَّا اللهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللهِ، وَيُقِيمُوا الصَّلَاةَ، وَيُؤتُوا الزَّكَاةَ، فَإِذَا فَعَلُوا ذَلِكَ عَصَمُوا مِنِّي دِمَاءَهُم وَأَمْوَالَهُمْ إِلَّا بِحَقِّ الإِسْلَامِ، وَحِسَابُهُم عَلَى اللهِ».

"ฉันถูกสั่งให้ต่อสู้กับมนุษย์จนกว่าพวกเขาจะกล่าวปฏิญาณว่า ลาอิลาฮะอิลลัลลอฮฺ วะอันนะ มุหัมมะดัน เราะสูลุลลอฮฺ (ไม่มีพระเจ้าอื่นใดที่ควรแก่การเคารพภักดีนอกจากอัลลอฮฺ และมุหัมมัดนั้นเป็นศาสนทูตของอัลลอฮฺ) และจนกว่าพวกเขาจะดำรงไว้ซึ่งการละหมาด และจ่ายซะกาต ฉะนั้น เมื่อพวกเขาปฏิบัติดังที่กล่าวมานั้นแล้ว เลือดเนื้อและทรัพย์สินของพวกเขาย่อมได้รับการคุ้มครองจากฉัน เว้นแต่ด้วยสิทธิแห่งศาสนาอิสลาม และการสอบสวนของพวกเขานั้นเป็นหน้าที่ของอัลลอฮฺ" และความหมายของคำกล่าวของท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ ที่ว่า:

«حَتَّى يَشْهَدُوا أَن لَا إِلهَ إِلَّا اللهُ».

จนกว่าพวกเขาจะปฏิญาณว่า "ไม่มีพระเจ้าอื่นใดที่ควรแก่การเคารพภักดีนอกจากอัลลอฮ์" คือ เพื่อให้พวกเขาอุทิศการเคารพสักการะแด่อัลลอฮ์เพียงผู้เดียว โดยไม่มอบให้แก่สิ่งใดนอกจากพระองค์เท่านั้น

และแท้จริงบรรดาผู้ตั้งภาคีนั้นหวาดกลัวต่อญิน และขอความคุ้มครองจากพวกเขา ดังนั้นอัลลอฮ์ ตะอาลา จึงประทานโองการในเรื่องนี้ว่า:

﴿وَأَنَّهُ كَانَ رِجَالٌ مِنَ الْإِنْسِ يَعُوذُونَ بِرِجَالٍ مِنَ الْجِنِّ فَزَادُوهُمْ رَهَقًا6﴾

"และแท้จริงได้มีบรรดาผู้ชายจากมวลมนุษย์ขอความคุ้มครองจากบรรดาผู้ชายจากพวกญิน แล้วพวกญินก็เพิ่มความหวาดกลัวให้แก่พวกเขา" [ซูเราะฮ์ ญิน โองการที่ 6] บรรดานักตัฟซีรได้กล่าวไว้ต่อโองการอันทรงเกียรตินี้: ความหมายของพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า:

﴿...فَزَادُوهُمْ رَهَقًا﴾

"แล้วพวกญินก็เพิ่มความหวาดกลัวให้แก่พวกเขา" คือ ความตระหนกและความหวาดกลัว เพราะว่าเมื่อญินเห็นว่ามนุษย์ขอความคุ้มครองจากพวกมัน มันก็ยิ่งถือใหญ่และหยิ่งจองหอง แล้วในขณะนั้นพวกมันก็ยิ่งทำให้พวกเขาหวาดกลัวและตระหนกมากขึ้น จนกระทั่งพวกเขาเพิ่มพูนการเคารพสักการะพวกมัน และหันไปพึ่งพาพวกมันมากยิ่งขึ้น

และแท้จริงอัลลอฮ์ได้ทรงชดเชยแทนสิ่งนั้นให้แก่บรรดามุสลิม ด้วยการขอความคุ้มครองต่อพระองค์ และด้วยถ้อยคำต่างๆ อันสมบูรณ์ของอัลลอฮ์ และพระองค์ได้ทรงประทานลงมาในเรื่องดังกล่าว อัลลอฮ์ ผู้ทรงยิ่งใหญ่ ตรัสว่า :

﴿وَإِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطَانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ إِنَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ200﴾

"และหากมีการยั่วยุใด ๆ จากชัยฏอนกำลังยั่วยุเจ้าอยู่ ก็จงขอความคุ้มครองต่ออัลลอฮฺเถิด แท้จริงพระองค์เป็นผู้ทรงได้ยินผู้ทรงรอบรู้" [อัลอะอ์รอฟ : 200], และอัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสว่า:

﴿قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ1﴾

"จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) ข้าพระองค์ขอความคุ้มครองต่อพระเจ้าแห่งรุ่งอรุณ" มีหะดีษที่ถูกต้อง โดยที่ท่านนบี ﷺ กล่าวว่า:

«مَنْ نَزَلَ مَنْزِلًا فَقَالَ: (أَعُوذُ بِكَلِمَاتِ اللهِ التَّامَّاتِ مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ)؛ لَم يَضُرَّهُ شَيءٌ حَتَّى يَرْتَحِلَ مِنْ مَنْزِلِهِ ذَلِكَ».

“ผู้ใดที่หยุดพัก ณ ที่ใดที่หนึ่ง แล้วเขากล่าวว่า

(ความว่า: ฉันขอความคุ้มครองด้วยพจนารถอันสมบูรณ์ของอัลลอฮฺ ให้พ้นจากความเลวร้ายของทุกสิ่งทุกอย่างที่พระองค์ทรงสร้างไว้) เขาย่อมจะไม่ได้รับอันตรายจากสิ่งใดๆ จนกระทั่งเขาย้ายออกไปจากที่แห่งนั้น”

และจากอายะฮ์และหะดีษที่ได้กล่าวมาก่อนหน้านี้ ผู้ใฝ่หาความรอด ผู้ประสงค์จะปกป้องศาสนาของตน และแสวงหาความปลอดภัยจากการตั้งภาคีต่ออัลลอฮ์ ทั้งส่วนที่ละเอียดและที่เด่นชัด จะทราบว่า การยึดโยงและพึ่งพิงผู้ตาย บรรดามะลาอิกะฮ์ ญิน และสิ่งถูกสร้างอื่น ๆ การวิงวอนขอต่อพวกเขา การขอความคุ้มครองจากพวกเขา และสิ่งที่คล้ายกันนั้น เป็นการกระทำของชาวญาฮิลียะฮ์ผู้ตั้งภาคี และเป็นส่วนหนึ่งจากการตั้งภาคีต่ออัลลอฮ์ที่เลวร้ายยิ่ง ดังนั้นจึงเป็นหน้าที่ต้องละทิ้งมัน ระมัดระวังให้ห่างจากมัน ตักเตือนกันให้ละทิ้งมัน และคัดค้านตำหนิผู้ที่กระทำมัน

ส่วนผู้ใดที่เป็นที่รู้จักในหมู่ผู้คนว่าประกอบการกระทำที่เป็นการตั้งภาคีเหล่านี้: ก็ไม่อนุญาตให้ทำการสมรสกับเขา ไม่อนุญาตให้กินเนื้อสัตว์ที่เขาเชือด ไม่อนุญาตให้ละหมาดญะนาซะฮ์ให้แก่เขา และไม่อนุญาตให้ละหมาดตามเขาเป็นอิหม่าม จนกว่าเขาจะประกาศการกลับใจต่ออัลลอฮ์ (ซุบฮานะฮูวะตะอาลา) จากสิ่งนั้น และทำให้การวิงวอน (ดุอาอ์) และการอิบาดะฮ์ทั้งปวงของเขาบริสุทธิ์เพื่ออัลลอฮ์เพียงองค์เดียว แท้จริงการขอดุอาอ์คืออิบาดะฮ์ ยิ่งกว่านั้น มันคือแก่นแท้ของอิบาดะฮ์ ดังที่ท่านนบี ﷺ กล่าวว่า:

«الدُّعَاءُ هُوَ العِبَادَةُ».

"การดุอาอ์นั้น คืออิบาดะฮ์" และมีรายงานจากท่านนบี ﷺ ในถ้อยคำอีกสำนวนหนึ่งว่า:

«الدُّعَاءُ مُخُّ العِبَادَةِ».

"การดุอาอฺนั้นคือสมองของอิบาดะฮฺ" ส่วนการแต่งงานกับผู้ตั้งภาคี: อัลลอฮ์ ตะอาลา ได้ตรัสไว้ว่า:

﴿وَلَا تَنْكِحُوا الْمُشْرِكَاتِ حَتَّى يُؤْمِنَّ وَلَأَمَةٌ مُؤْمِنَةٌ خَيْرٌ مِنْ مُشْرِكَةٍ وَلَوْ أَعْجَبَتْكُمْ وَلَا تُنْكِحُوا الْمُشْرِكِينَ حَتَّى يُؤْمِنُوا وَلَعَبْدٌ مُؤْمِنٌ خَيْرٌ مِنْ مُشْرِكٍ وَلَوْ أَعْجَبَكُمْ أُولَئِكَ يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ وَاللَّهُ يَدْعُو إِلَى الْجَنَّةِ وَالْمَغْفِرَةِ بِإِذْنِهِ وَيُبَيِّنُ آيَاتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ221﴾

"และพวกเจ้าจงอย่าแต่งงานกับหญิงมุชริก จนกว่านางจะศรัทธา และทาสหญิงที่เป็นผู้ศรัทธานั้นดียิ่งกว่าหญิงที่เป็นมุชริก แม้ว่านางได้ทำให้พวกเจ้าพึงใจก็ตาม และพวกเจ้าจงอย่าได้แต่งงานกับบรรดาชายมุชริก จนกว่าพวกเขาจะศรัทธา และทาสชายที่เป็นผู้ศรัทธานั้นดีกว่าชายมุชริก และแม้ว่าเขาได้ทำให้พวกเจ้าพึงใจก็ตาม ชนเหล่านี้แหละจะชักชวนไปสู่ไฟนรก และอัลลอฮฺนั้นทรงเชิญชวนไปสู่สวรรค์ และไปสู่การอภัยโทษด้วยอนุมัติของพระองค์ และพระองค์จะทรงแจกแจงบรรดาโองการของพระองค์แก่มนุษย์ เพื่อว่าพวกเขาจะได้รำลึกกันได้" (ซูเราะฮ์ อัล-บะเกาะเราะฮ์ : 221) ดังนั้นอัลลอฮ์ ซุบฮานะฮูวะตะอาลา ได้ทรงห้ามบรรดามุสลิมจากการแต่งงานกับบรรดาหญิงมุชริก จากบรรดาผู้กราบไหว้บูชารูปปั้น ญินน์ มลาอิกะฮ์ และอื่นๆ จนกว่านางจะศรัทธาโดยอุทิศการเคารพภักดีแด่อัลลอฮ์เพียงองค์เดียวอย่างบริสุทธิ์ และยอมรับเชื่อถือเราะสูลของพระองค์ ﷺ ในสิ่งที่ท่านได้นำมา และปฏิบัติตามแนวทางของท่าน และพระองค์ได้ทรงห้ามมิให้ยกบรรดาหญิงมุสลิมะฮ์ให้แต่งงานแก่บรรดาชายมุชริก จนกว่าพวกเขาจะศรัทธาโดยอุทิศการเคารพภักดีแด่อัลลอฮ์เพียงองค์เดียวอย่างบริสุทธิ์ และยอมรับเชื่อถือเราะสูลของพระองค์ ﷺ และปฏิบัติตามท่าน

อัลลอฮ์ผู้ทรงบริสุทธิ์ยิ่งได้ทรงแจ้งว่า หญิงทาสผู้ศรัทธาย่อมดีกว่าหญิงที่เป็นอิสระซึ่งเป็นผู้ตั้งภาคี แม้นางจะทำให้ผู้ที่มองนางและผู้ที่ฟังวาจาของนางชื่นชมด้วยความงามและความไพเราะของวาจา และทาสชายผู้ศรัทธาย่อมดีกว่าชายที่เป็นอิสระซึ่งเป็นผู้ตั้งภาคี แม้ว่าเขาจะทำให้ผู้ที่ฟังเขาและผู้ที่มองเขาชื่นชมด้วยความงาม ความคมคายของวาจา ความกล้าหาญ และอื่นๆ อีก จากนั้นพระองค์ผู้ทรงบริสุทธิ์ยิ่งได้ทรงอธิบายเหตุผลของการให้ความประเสริฐนี้ด้วยพระดำรัสของพระองค์ว่า:

﴿...أُولَئِكَ يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ...﴾

"ชนเหล่านี้แหละจะชักชวนไปสู่ไฟนรก" (ซูเราะฮ์ อัล-บะเกาะเราะฮ์ : 221) หมายถึง: บรรดาผู้ตั้งภาคีชายและบรรดาผู้ตั้งภาคีหญิง เพราะพวกเขาเป็นผู้ชักชวนไปสู่นรกด้วยคำพูด การกระทำ แนวทางดำเนินชีวิต และอุปนิสัยของพวกเขา ส่วนบรรดาผู้ศรัทธาชายและบรรดาผู้ศรัทธาหญิงนั้น พวกเขาเป็นผู้ชักชวนไปสู่สวนสวรรค์ด้วยอุปนิสัย การกระทำ และแนวทางดำเนินชีวิตของพวกเขา แล้วคนเหล่านี้กับคนเหล่านั้นจะเท่าเทียมกันได้อย่างไรกันเล่า!

ส่วนการละหมาดให้แก่บรรดาผู้ตั้งภาคี: อัลลอฮ์ ผู้ทรงเกริกเกียรติและสูงส่ง ได้ทรงตรัสเกี่ยวกับบรรดาผู้กลับกลอก (มุนาฟิก) ว่า :

﴿وَلَا تُصَلِّ عَلَى أَحَدٍ مِنْهُمْ مَاتَ أَبَدًا وَلَا تَقُمْ عَلَى قَبْرِهِ إِنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَمَاتُوا وَهُمْ فَاسِقُونَ84﴾

"และเจ้า จงอย่าละหมาดให้แก่คนใดในหมู่พวกเขาที่ตายไปเป็นอันขาด และจงอย่ายืนที่หลุมศพของเขาด้วย แท้จริงพวกเขานั้นได้ปฏิเสธศรัทธาต่ออัลลอฮฺ และรอซูลของพระองค์ และพวกเขาได้ตายลง ขณะที่พวกเขาเป็นผู้ละเมิด" (ซูเราะฮ์ อัตเตาบะฮ์ : 84) ดังนั้น อัลลอฮ์ ซุบฮานะฮูวะตะอาลา ได้ทรงชี้แจงไว้ในโองการอันทรงเกียรตินี้ว่า แท้จริงมุนาฟิกและผู้ปฏิเสธศรัทธานั้นจะไม่มีการละหมาดศพให้แก่พวกเขา อันเนื่องมาจากการปฏิเสธศรัทธาของพวกเขาต่ออัลลอฮ์ และเราะซูลของพระองค์ และฉะนั้นก็ไม่พึงละหมาดตามหลังพวกเขาทั้งสอง และจะไม่ให้พวกเขาทั้งสองเป็นอิหม่ามให้แก่บรรดามุสลิม เพราะการปฏิเสธศรัทธาของพวกเขาและเพราะพวกเขาปราศจากความซื่อสัตย์ ทั้งยังมีความเป็นศัตรูอันใหญ่หลวงที่มีอยู่ระหว่างพวกเขากับบรรดามุสลิม และเพราะพวกเขาทั้งสองหาใช่เป็นผู้ที่คู่ควรแก่การละหมาดและการอิบาดะฮ์ไม่ เนื่องด้วยแท้จริงการปฏิเสธศรัทธาและการตั้งภาคีนั้นย่อมทำลายการงานหมดสิ้น เราขอวิงวอนต่ออัลลอฮ์ ซุบฮานะฮูวะตะอาลา โปรดคุ้มครองให้พ้นจากสิ่งนั้น ส่วนการกินสัตว์ที่ถูกเชือดโดยบรรดาผู้ตั้งภาคี อัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสโดยชี้แจงการห้ามสัตว์ที่ตายเองโดยมิได้เชือด และสัตว์ที่ถูกเชือดโดยบรรดาผู้ตั้งภาคีว่า:

﴿وَلَا تَأْكُلُوا مِمَّا لَمْ يُذْكَرِ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ وَإِنَّهُ لَفِسْقٌ وَإِنَّ الشَّيَاطِينَ لَيُوحُونَ إِلَى أَوْلِيَائِهِمْ لِيُجَادِلُوكُمْ وَإِنْ أَطَعْتُمُوهُمْ إِنَّكُمْ لَمُشْرِكُونَ121﴾

"และพวกเจ้าจงอย่าบริโภคจากสิ่งที่พระนามของอัลลอฮฺมิได้ถูกกล่าวบน มัน และแท้จริงมัน เป็นการละเมิดแน่ ๆ และแท้จริงบรรดาชัยฏอนนั้นจะกระซิบกระซาบแก่บรรดาสหาย ของมัน เพื่อพวกเขา จะได้โต้เถียงกับพวกเจ้า และถ้าหากพวกเจ้าเชื่อฟังพวกเขา แน่นอนพวกเจ้าก็เป็นผู้ให้มีภาคีขึ้น" (ซูเราะฮ์ อัล-อันอาม : 121), ดังนั้น อัลลอฮ์ ตะอาลา ได้ทรงห้ามบรรดามุสลิมจากการกินสัตว์ที่ตายเองโดยมิได้เชือด และสัตว์ที่ถูกเชือดโดยผู้ตั้งภาคี เพราะแท้จริงผู้ตั้งภาคีนั้นเป็นผู้โสโครก ฉะนั้นสัตว์ที่เขาเชือดจึงมีสถานะเช่นเดียวกับสัตว์ที่ตายเองโดยมิได้เชือด แม้ว่าจะมีการกล่าวพระนามของอัลลอฮ์บนมันก็ตาม เนื่องจากการกล่าวพระนามจากเขานั้นเป็นโมฆะ ไม่มีผลใด ๆ เพราะมันเป็นการเคารพภักดี และการตั้งภาคีนั้นย่อมลบล้างการเคารพภักดีและทำให้มันเป็นโมฆะ จนกว่าผู้ตั้งภาคีจะกลับเนื้อกลับใจต่ออัลลอฮ์ ตะอาลา และแท้จริง อัลลอฮ์ ตะอาลา ได้ทรงอนุมัติอาหารของชาวคัมภีร์ พระองค์ทรงตรัสว่า:

﴿...وَطَعَامُ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ حِلٌّ لَكُمْ وَطَعَامُكُمْ حِلٌّ لَهُمْ...﴾

"...และอาหารของบรรดาผู้ที่ได้รับคัมภีร์นั้นเป็นที่อนุมัติแก่พวกเจ้าแล้ว และอาหารของพวกเจ้าก็เป็นที่อนุมัติแก่พวกเขา..." [ซูเราะฮ์ อัล-มาอิดะฮ์ : 5] เพราะพวกเขาอ้างตนว่าสังกัดศาสนาที่มาจากเบื้องบน และกล่าวอ้างว่าตนเป็นผู้ตามของนบีมูซาและนบีอีซา อะลัยฮิมัสสลาม ทั้งที่แท้จริงแล้วพวกเขากล่าวเท็จในเรื่องนั้น และอัลลอฮฺได้ทรงยกเลิกและทำให้ศาสนาของพวกเขาเป็นโมฆะ ด้วยการทรงส่งนบีมุฮัมมัด ﷺ ไปยังมนุษยชาติทั้งมวล แต่กระนั้น อัลลอฮฺผู้ทรงเกริกเกียรติ ผู้ทรงสูงส่ง ก็ได้อนุมัติให้เราอาหารที่เชือดโดยชาวคัมภีร์ และอนุมัติให้แต่งงานกับบรรดาสตรีของพวกเขา ด้วยปรีชาญาณอันล้ำลึกและเหตุผลแฝงที่พึงพินิจ ซึ่งบรรดานักวิชาการได้ชี้แจงไว้แล้ว ทั้งนี้แตกต่างจากบรรดาผู้ตั้งภาคีผู้เป็นผู้บูชารูปเคารพ และบูชาบรรดาผู้ตาย ทั้งจากบรรดานบีและเอาลิยาอ์และอื่น ๆ เพราะศาสนาของพวกเขานั้นไม่มีรากฐาน และไม่มีแม้เงาแห่งข้อชวนสงสัยรองรับมัน หากแต่เป็นโมฆะตั้งแต่รากฐาน ฉะนั้นสัตว์ที่พวกเขาเชือดจึงถือเป็นซากสัตว์ และไม่เป็นที่อนุมัติให้กินมัน

ส่วนการที่บุคคลกล่าวกับคู่สนทนาว่า “ญินเล่นงานคุณแล้ว”, “ญินเอาตัวคุณไปแล้ว”, “ชัยฏอนพาคุณไป” และถ้อยคำทำนองเดียวกันนั้น ถือว่าเป็นจำพวกการด่าทอและการสบประมาท ซึ่งไม่เป็นที่อนุญาตระหว่างมุสลิม เช่นเดียวกับบรรดาประเภทของการด่าทอและการสบประมาททั้งหลาย ทั้งนี้ มิได้เข้าข่ายการตั้งภาคี เว้นแต่ผู้กล่าวถ้อยคำดังกล่าวนั้นจะเชื่อว่าญินสามารถกระทำการในหมู่ผู้คนได้โดยปราศจากอนุมัติและพระประสงค์ของพระองค์ ดังนั้นผู้ใดเชื่อมั่นเช่นนั้นเกี่ยวกับญินหรือสิ่งถูกสร้างอื่นใด เขาย่อมเป็นผู้ปฏิเสธศรัทธาด้วยความเชื่อดังกล่าว เพราะแท้จริงพระองค์อัลลอฮ์เป็นผู้ทรงอภิสิทธิ์ต่อทุกสิ่งทั้งมวล และพระองค์ทรงเดชานุภาพเหนือทุกสิ่งทุกอย่าง และพระองค์คือผู้ทรงให้คุณและให้โทษ และไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นนอกจากด้วยอนุมัติของพระองค์และความประสงค์ของพระองค์ และด้วยการกำหนดสภาวะล่วงหน้าของพระองค์ ดังที่อัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัส โดยทรงสั่งให้นบีของพระองค์ ﷺ แจ้งแก่ผู้คนถึงหลักการอันยิ่งใหญ่นี้ว่า:

﴿قُلْ لَا أَمْلِكُ لِنَفْسِي نَفْعًا وَلَا ضَرًّا إِلَّا مَا شَاءَ اللَّهُ وَلَوْ كُنْتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ وَمَا مَسَّنِيَ السُّوءُ إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ وَبَشِيرٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ188﴾

"จงกล่าวเถิดว่า (มุฮัมมัด) ว่าฉันไม่มีอำนาจที่จะครอบครองประโยชน์ใด ๆ และโทษใด ๆ ไว้เป็นกรรมสิทธิ์แก่ตัวของฉันได้ นอกจากสิ่งที่อัลลอฮฺทรงประสงค์เท่านั้น และหากฉันเป็นผู้ที่รู้สิ่งเร้นลับแล้ว แน่นอนฉันก็ย่อมกอบโกยสิ่งที่ดีไว้มากมายแล้ว และความชั่วร้ายก็ย่อมไม่ต้องฉันได้ ฉันมิใช้ใครอื่น นอกจากผู้ตักเตือน และผู้ประกาศข่าวดีแก่กลุ่มชนที่ศรัทธาเท่านั้น" [ซูเราะฮ์ อัล-อะอ์รอฟ : 188], ดังนั้น หากผู้เป็นนายแห่งมวลสิ่งถูกสร้างและผู้ประเสริฐที่สุดในหมู่พวกเขา คือท่านนบี ﷺ ไม่มีอำนาจที่จะสร้างประโยชน์หรือปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายแก่ตนเองได้ นอกจากสิ่งที่อัลลอฮ์ซุบฮานะฮูวะตะอาลาทรงประสงค์ แล้วผู้อื่นจากหมู่สิ่งถูกสร้างเล่าจะเป็นอย่างไร?! และโองการทั้งหลายที่มีความหมายในเรื่องนี้มีมากมาย

ส่วนการไปถามบรรดาหมอดู นักไสยศาสตร์ นักโหราศาสตร์ และผู้ที่คล้ายคลึงกับพวกเขา จากบรรดาผู้ที่อ้างข่าวคราวเกี่ยวกับสิ่งเร้นลับนั้น ถือเป็นสิ่งที่ต้องห้าม ไม่อนุญาต และการเชื่อพวกเขายิ่งร้ายแรงและน่ารังเกียจกว่า แต่กลับเป็นแขนงหนึ่งของการปฏิเสธศรัทธา เพราะคำกล่าวของท่านนบี ﷺ ที่ว่า:

«مَنْ أَتَى عَرَّافًا فَسَأَلَهُ عَنْ شَيءٍ؛ لَمْ تُقْبَلْ لَهُ صَلَاةٌ أَرْبَعِينَ يَومًا».

"ผู้ใดไปหาหมอดูแล้วถามเขาถึงสิ่งใดสิ่งหนึ่ง การละหมาดของเขาจะไม่ถูกตอบรับเป็นเวลาสี่สิบวัน" บันทึกโดย มุสลิมในหนังสือเศาะฮีห์ของเขา ในหนังสือเศาะฮีห์ —อีกเช่นกัน— จาก มุอาวียะฮ์ บิน อัลหะกัม อัสสุละมีย์ -เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ- เล่าว่า:

«أَنَّ النَّبيَّ ﷺ نَهَى عَنْ إِتْيَانِ الكُهَّانِ وَسُؤَالِهِم».

"แท้จริงท่านนบี ﷺ ได้ห้ามการไปหาพวกหมอดูและการสอบถามพวกเขา"

และบรรดาเจ้าของคัมภีร์สุนันทั้งหลายได้บันทึกไว้จากท่านนบี ﷺ ว่า ท่านกล่าวว่า:

«مَنْ أَتَى كَاهِنًا، فَصَدَّقَهُ بِمَا يَقُولُ؛ فَقَدْ كَفَرَ بِمَا أُنْزِلَ عَلَى مُحَمَّدٍ ﷺ».

"ผู้ใดไปหานักทำนายหรือหมอดู แล้วเชื่อในสิ่งที่เขาบอก แท้จริงแล้วเขาผู้นั้นได้ปฏิเสธสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่ท่านนบีมุฮัมมัด ﷺ" และหะดีษในความหมายนี้มีมากมาย ฉะนั้น สิ่งที่จำเป็นสำหรับบรรดามุสลิมคือ: ให้ระวังมิให้ไปถามหมอดูและนักพยากรณ์ ตลอดจนพวกนักไสยศาสตร์ทั้งปวง ผู้ที่มัวประกอบการบอกกล่าวเกี่ยวกับสิ่งเร้นลับและหลอกลวงบรรดามุสลิม ไม่ว่าจะอ้างในนามของการแพทย์หรือสิ่งอื่นใด ทั้งนี้เนื่องจากท่านนบี ﷺ ได้ห้ามจากสิ่งนี้และได้ตักเตือนให้ระวังจากมันไว้แล้ว และถือว่าเข้าข่ายในเรื่องนี้ สิ่งที่บางคนอ้างในนามของการแพทย์จากบรรดาเรื่องที่เป็นสิ่งเร้นลับ เช่น เมื่อเขาดมกลิ่นผ้าโพกศีรษะของผู้ป่วยชาย หรือผ้าคลุมศีรษะของผู้ป่วยหญิง หรือสิ่งทำนองนั้น แล้วกล่าวว่า: ผู้ป่วยชายคนนี้หรือผู้ป่วยหญิงคนนี้ได้ทำอย่างนั้นอย่างนี้ กระทำสิ่งนั้นสิ่งนี้ ซึ่งเป็นเรื่องเร้นลับ ที่ในผ้าโพกศีรษะของผู้ป่วยและสิ่งที่คล้ายกันนั้นไม่มีหลักฐานบ่งชี้ใดๆ เลย แท้จริงเจตนาจากสิ่งนั้นก็เพื่อหลอกลวงประชาชนทั่วไป จนพวกเขาจะกล่าวว่า: เขารู้เรื่องการแพทย์ ชนิดของโรคและสาเหตุของมัน และบางครั้งเขาก็ให้ยาบางอย่างแก่พวกเขา และบางครั้งผลนั้นก็ตรงกับการหายจากโรคด้วยการกำหนดของอัลลอฮฺ แล้วพวกเขาก็เข้าใจไปว่าเป็นเพราะสาเหตุจากยาของเขา และบางครั้งความเจ็บป่วยก็อาจมีสาเหตุมาจากญินและชัยฏอนมารร้ายบางจำพวกที่คอยรับใช้บุคคลผู้อ้างตนว่าเป็นผู้รักษา พวกมันบอกกล่าวแก่เขาเกี่ยวกับบางส่วนของสิ่งเร้นลับที่พวกมันได้ล่วงรู้ เขาก็อาศัยสิ่งนั้น และทำให้ญินและชัยฏอนพึงพอใจด้วยการเคารพบูชาตามที่พวกมันต้องการ แล้วพวกมันก็ถอยห่างจากผู้ป่วยคนนั้น และละทิ้งความเบียดเบียนที่พวกมันเคยสิงสู่และทำต่อเขา และเรื่องนี้เป็นสิ่งที่รู้กันดีเกี่ยวกับญินและชัยฏอนมารร้าย ตลอดจนบรรดาผู้ที่ใช้พวกมัน

และเป็นสิ่งที่จำเป็น (วาญิบ) สำหรับบรรดามุสลิมเช่นกัน คือ การระมัดระวังจากสิ่งนั้น และการตักเตือนกันและกันให้ละทิ้งมัน การพึ่งพาอัลลอฮ์ และการมอบหมายต่อพระองค์ในทุกเรื่อง และไม่เป็นที่ต้องห้ามในการใช้การเสกเป่าตามบทบัญญัติและยาที่ศาสนาอนุญาต ตลอดจนการรักษากับแพทย์ที่ทำการตรวจวินิจฉัยผู้ป่วย และตรวจสอบยืนยันโรคของเขา โดยอาศัยเหตุปัจจัยที่เป็นรูปธรรมและสมเหตุสมผล และมีรายงานถูกต้องจากท่านนบี ﷺ ว่าท่านได้กล่าวว่า:

«مَا أَنْزَلَ اللهُ دَاءً إِلَّا أَنْزَلَ لَهُ شِفَاءً، عَلِمَهُ مَنْ علِمه، وَجَهِلَهُ مَنْ جَهِلَهُ».

"อัลลอฮฺไม่ได้ทรงประทานโรคใดลงมา เว้นแต่ ได้ทรงประทานยารักษาให้แก่โรคนั้นแล้ว ผู้ที่รู้ ก็คือผู้ที่รู้มัน และผู้ที่ไม่รู้ ก็คือผู้ที่ไม่รู้มัน" และท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ กล่าวว่า:

«لِكُلِّ دَاءٍ دَوَاءٌ، فإِذَا أُصِيبَ دَوَاءٌ الدَّاءَ بََرَأَ بِإِذْنِ اللهِ».

"โรคทุกชนิดย่อมมียารักษา เมื่อยารักษาตรงกับโรค ก็จะหาย ด้วยการอนุมัติจากพระเจ้า" และท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ กล่าวว่า:

«عِبَادَ اللهِ، تَدَاوَوا وَلَا تَدَاوَوا بِحَرَامٍ».

“บ่าวของอัลลอฮ์ทั้งหลาย พวกท่านจงแสวงหาการรักษา และอย่าแสวงหาการรักษาด้วยสิ่งที่หะรอม” และหะดีษในความหมายนี้มีจำนวนมาก

ดังนั้น เราขอให้อัลลอฮ์ผู้ทรงเกริกเกียรติสูงสุด ทรงปรับปรุงสภาพการณ์ของบรรดามุสลิมทั้งหมดให้ดีขึ้น ทรงรักษาดวงใจและร่างกายของพวกเขาให้พ้นจากทุกความชั่วร้าย ทรงรวมพวกเขาไว้บนแนวทางแห่งการชี้นำ และทรงช่วยให้เราและพวกเขารอดพ้นจากความวุ่นวายที่ชักนำให้หลงผิด และจากการเชื่อฟังชัยฏอนและบรรดาพวกพ้องของมัน แท้จริงพระองค์ทรงอานุภาพเหนือทุกสิ่ง และไม่มีกำลังและพลังใด ๆ นอกจากด้วยอัลลอฮ์ ผู้ทรงสูงสุด ผู้ทรงยิ่งใหญ่

และขออัลลอฮ์ทรงโปรดประทานพร ประทานความสันติ และประทานความจำเริญ แด่บ่าวของพระองค์และศาสนทูตของพระองค์ ท่านนบีมุฮัมมัดของพวกเราและแด่วงศ์วานของท่าน และอัครสาวกของท่าน

***

بِسْمِ اللهِ الرَّحمَنِ الرَّحِيمِ

สารฉบับที่ : 4

เกี่ยวกับหุก่มของการทำอิบาดะฮ์ด้วยบทซิกรฺที่เป็นอุตริกรรมและที่เป็นการตั้งภาคีต่ออัลลอฮ์

จาก อับดุลอะซีซ บิน อับดุลลอฮ บิน บาซ ถึงท่านพี่น้องผู้ทรงเกียรติ (.........) ขออัลลอฮฺทรงประทานความสำเร็จในทุกความดีแก่ท่าน อามีน.

อัสสลามุอะลัยกุม วะเราะฮฺมะตุ้ลลอฮฺ วะบะเราะกาตุฮฺ

อนึ่ง: สารอันมีเกียรติของท่านได้มาถึงฉันแล้ว ขออัลลอฮฺทรงมอบทางนำของพระองค์แก่ท่าน และสิ่งที่สารนั้นแจ้งให้ทราบคือ มีผู้คนในประเทศของท่านยึดมั่นในบทซิกรฺ (บทสรรเสริญ) ต่างๆ ที่ไม่มีหลักฐานทางศาสนาใดๆ รองรับเลย โดยที่บทซิกรฺเหล่านั้น ส่วนหนึ่งเป็นสิ่งอุตริ (บิดอะฮฺ) และส่วนหนึ่งเป็นการตั้งภาคีและพวกเขากล่าวอ้างว่าสิ่งเหล่านั้นมาจากท่านผู้นำแห่งศรัทธาชน อะลี อิบนุ อบี ฏอลิบ เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ และคนอื่นๆ และพวกเขาต่างก็อ่านบทซิกรฺเหล่านั้นในวงซิกรฺ หรือในมัสยิดหลังละหมาดมัฆริบ โดยอ้างว่าเป็นการแสวงความใกล้ชิดต่ออัลลอฮ์ ดังเช่นถ้อยคำของพวกเขาว่า: (บิหักกิลลาฮ์ ริญาลัลลอฮ์ อะอีนูนา บิเอานิลลาฮ์ วะกูนู เอานะนา บิลลาฮ์) "ด้วยสิทธิของอัลลอฮ์, เหล่าบุรุษของอัลลอฮ์, โปรดช่วยเราด้วยความช่วยเหลือของอัลลอฮ์, และจงเป็นผู้เกื้อหนุนเราโดยอาศัยอัลลอฮ์" และถ้อยคำของพวกเขาที่ว่า (ยา อักฏอบ วะยา อัสยาด อะญีบู ยา ซะวิลอัมดาด ฟีนา วัชฟะอู ลิลลาฮ์ ฮาซา อับดุกุม วากิฟ วะอะลา บาบิกุม อา-กิฟ วะมิน ตักศีริฮิ คออิฟ อะฆิษนา ยา เราะซูลัลลอฮ์ วะมา ลีย ฆ็อยรุกุม อัซฮับ วะมินกุม ยะหฺศุลุล มัฏลับ วะอันตุม อะฮ์ลุลลอฮ์ บิ-ฮัมซะตะ ซัยยิดิช ชุฮะดาอ์, วะมัน มินกุม ละนา มะดะดัน อะฆิษนา ยา เราะซูลัลลอฮ์.) "โอ้บรรดาเสาหลักทั้งหลาย และโอ้บรรดานายท่านทั้งหลาย จงตอบรับเถิด โอ้บรรดาผู้ประทานความเกื้อกูลแก่พวกเรา และจงชะฟาอะฮ์ต่ออัลลอฮ์ด้วย นี่คือบ่าวของพวกท่านกำลังยืนอยู่ และกำลังปักหลักอยู่ที่ประตูของพวกท่าน และหวาดกลัวเพราะความบกพร่องของตน โปรดช่วยพวกเราด้วยเถิด โอ้เราะสูลแห่งอัลลอฮ์ ข้าพเจ้าไม่มีผู้ใดอื่นนอกจากพวกท่านให้ไปพึ่งพิง และจากพวกท่านนั่นแหละที่ความประสงค์จะสัมฤทธิ์ และพวกท่านคือหมู่ชนของอัลลอฮ์ โดยฮัมซะฮ์ เจ้านายแห่งบรรดาผู้พลีชีพ และจากหมู่พวกท่านใครก็ตามจงประทานความช่วยเหลือแก่เราเถิด โปรดช่วยพวกเราด้วยเถิด โอ้เราะสูลแห่งอัลลอฮ์" และคำกล่าวของพวกเขาว่า:(อัลลอฮุมมะ ศ็อลลิ อะลา มัน ญะอัลตะฮู สะบะบัน ลิ-อินชิก็อกกิ อัสรอริกัล-ญะบะรูตียะฮ์ วะ-อินฟิลาเก็น ลิ-อันวาริ กัร-เราะหฺมานียะฮ์ ฟะศอรอนาอิบั้น อะนิล หัฎเราะติ ร็อบบานียะฮ์ วะเคาะลีฟะตะ อัสรอริกัซ-ซาตียะฮ์) "โอ้อัลลอฮ์ โปรดทรงประทานศอละวาตแด่ผู้ซึ่งพระองค์ได้ทรงทำให้เขาเป็นสื่อให้ความลับเชิงญะบะรูตของพระองค์ถูกเปิดเผยออก และเป็นหนทางให้แสงสว่างแห่งพระเมตตาของพระองค์เปล่งประกายแยกเปิดออก จนเขาได้เป็นผู้แทนต่อเบื้องพระพักตร์ของพระองค์ผู้ทรงเป็นพระผู้อภิบาล และเป็นผู้สืบแทนแห่งความลับอันเป็นของพระองค์เอง"

ความประสงค์ของพวกท่านในการชี้แจงว่าอะไรคือบิดอะฮ์ และอะไรคือการตั้งภาคี และว่าการละหมาดตามหลังอิหม่ามซึ่งวิงวอนด้วยดุอาอ์นี้จะใช้ได้ถูกต้องหรือไม่ ทั้งหมดนั้นเป็นที่ทราบแล้วหรือ?

คำตอบ: มวลการสรรเสริญเป็นสิทธิ์ของอัลลอฮฺเพียงพระองค์เดียว ขอพรอันประเสริฐและความศานติจงมีแด่มุหัมมัด ผู้ซึ่งไม่มีศาสนทูตใดหลังจากท่าน ครอบครัวและบรรดาเศาะฮาบะฮ์ของท่าน ตลอดจนบรรดาผู้ที่ดำเนินตามการชี้นำของท่านจนถึงวันแห่งการพิพากษา

อนึ่ง: พึงทราบเถิด -ขออัลลอฮ์ทรงประทานความสำเร็จแก่ท่าน- ว่า แท้จริงอัลลอฮ์ผู้ทรงมหาบริสุทธิ์นั้น ได้ทรงสร้างสรรพสิ่งทั้งมวลและทรงส่งบรรดาเราะซูล อะลัยฮิมุศเศาะลาตุวัสสลาม มา แต่เพียงเพื่อให้พระองค์ได้รับการเคารพสักการะเพียงพระองค์เดียว โดยไม่มีภาคีใดๆ เคียงคู่พระองค์ และไม่ให้มีการเคารพสักการะต่อสิ่งอื่นใดนอกจากพระองค์ ดังที่อัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสว่า: